Σμηναγός Κώστας Ηλιάκης: 7 χρόνια μετά, Αθάνατος.

Συμπληρώνονται σήμερα 7 χρόνια από την 23η Μαϊου 2006, όταν ο Σμηναγός Κώστας Ηλιάκης έπεσε στο βωμό του καθήκοντος νοτίως της Καρπάθου, αντιμετωπίζοντας την τουρκική προκλητικότητα. Ελάχιστη υποχρέωσή μας, να μνημονεύουμε τη θυσία του και να παραδειγματιζόμαστε από αυτήν.

Οι συνάδελφοί του θα τον τιμήσουν με το ταιριαστό "Missing Man Formation".
Από εμάς, ένα τραγούδι: "Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι, το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά".

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Διαβάστε περισσότερα...

Νέες τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο

Νέα σοβαρή τουρκική πρόκληση σημειώθηκε σήμερα στο Αιγαίο, καθώς τουρκικά μαχητικά πραγματοποίησαν υπέρπτηση του Αγαθονησίου. Συγκεκριμένα, όπως ανακοίνωσε το ΓΕΕΘΑ, σχηματισμός 4 τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών, αποτελούμενος από 2 RF-4 και 2 F-16, εισήλθε στο FIR ΑΘΗΝΩΝ νότια της Σάμου και στις 08:43 τα 2 RF-4 του σχηματισμού πραγματοποίησαν υπέρπτηση στο Αγαθονήσι σε ύψος 8000 ποδών. Ο σχηματισμός εξήλθε του FIR ΑΘΗΝΩΝ στις 09:23 ανατολικά της Ρόδου.

Σύμφωνα με τηνα ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ, το σύνολο των τουρκικών αεροσκαφών αναχαιτίσθηκαν και αναγνωρίσθηκαν, σύμφωνα με τους διεθνούς κανόνες και κατά πάγια πρακτική.

Η πρόκληση έρχεται σε συνέχεια της έντονης αεροναυτικής δραστηριότητας που αναπτύσσει η Τουρκία στο Αιγαίο λόγω των ασκήσεων Deniz Kurdu και Efes. Συγκεκριμένα, στις 21 Μαϊου σημειώθηκαν 18 παραβιάσεις του ΕΕΧ και 15 παραβάσεις των Κανόνων Εναέριας Κυκλοφορίας από δέκα ελικόπτερα του TDK και τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη της Τουρκικής Πολεμικής Aεροπορίας, ενώ χθες είχαμε 13 παραβιάσεις του ΕΕΧ στο βόρειο, κεντρικό και νοτιοανατολικό Αιγαίο από εννέα αεροσκάφη και οκτώ ελικόπτερα.

Η άσκηση Deniz Kurdu θα διαρκέσει από 20 Μαϊου ως 3 Ιουνίου, ενώ η αποβατική άσκηση Efes από 16 ως 30 Μαϊου.

Διαβάστε περισσότερα...

Αγωνιώδες σήμα κινδύνου για το μέλλον του ΠΝ από την προηγούμενη ηγεσία του (video)

Υποστολή σημαίας στη ΦΓ Μπουμπουλίνα

Σοβαρές ανησυχίες για τη μελλοντική κατάσταση του Πολεμικού Ναυτικού λόγω των περικοπών που υφίσταται ο προϋπολογισμός του, εξέφρασαν ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΝ, ναύαρχος ε.α. Κοσμάς Χρηστίδης και ο επίτιμος Αρχηγός Στόλου, αντιναύαρχος ε.α. Κωνσταντίνος Μαζαράκης - Αινιάν στην εκπομπή "Νέοι Φάκελοι" του ΣΚΑΪ.

Παρ' ότι και οι δύο βεβαίωσαν ότι το ΠΝ, που το 2012 αξιολογήθηκε ως 6ο παγκοσμίως, διατηρεί βραχυπρόθεσμα την επιχειρησιακή του ικανότητα και μπορεί να αντιμετωπίσει τις υφιστάμενες απειλές, τα συγκεκριμένα στοιχεία που παρουσίασαν δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τη μεσοπρόθεσμη κατάπτωση του ΠΝ, αν συνεχιστεί η τρέχουσα πορεία.

Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο (από τα πολλά που δημοσιοποιήθηκαν) είναι ότι το 2012 ο Στόλος εκτέλεσε μόλις το 1/4 των ασκήσεων που προβλέπονταν ιδανικά, με φυσικό μεσοπρόθεσμο αποτέλεσμα την πτώση της επιχειρησιακής ικανότητας των πληρωμάτων, αλλά και του επιπέδου εμπειρίας των επιτελείων. Επίσης τονίστηκε ότι έχει πλέον μηδενιστεί η συμμετοχή πλοίων του ΠΝ σε ασκήσεις του ΝΑΤΟ, κατάσταση που κατά τον πρώην αρχηγό Στόλου δε μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, χωρίς να προκαλέσει αρνητικές συνέπειες.

Στην εκπομπή, που (όχι τυχαία προφανώς) περιλάμβανε πληθώρα πλάνων από την τελετή παροπλισμού της Φ/Γ "Μπουμπουλίνα", τονίστηκαν ιδιαίτερα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο υφιστάμενος εξοπλισμός του ΠΝ, αλλά κυρίως η μεσοπρόθεσμη ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων. Ο Κ. Χρηστίδης τόνισε ότι παραμένει ανεπίλυτο το πρόβλημα των μπαταριών των υποβρυχίων τύπου 209, παρ' ότι το ζήτημα εκκρεμεί επί 4 χρόνια, είχε εγκριθεί σε επίπεδο υπουργού και η σχετική δαπάνη ανέρχεται σε μόλις 10 εκ. Ευρώ. Τονίστηκε επίσης η ανάγκη να παραληφθούν οπωσδήποτε τα νέα υποβρύχια τύπου 214, "έστω και με τη βία" όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο τέως αρχηγός Στόλου αντιναύαρχος ε.α. Γρ. Δεμέστιχας που μίλησε στην εκπομπή. Αναλύθηκαν τέλος τα προβλήματα που δημιουργούνται από την έλλειψη ΑΦΝΣ, καθώς η Τουρκία εκμεταλλεύεται το κενό και μεταδίδει αποκλειστικά στο ΝΑΤΟ εικόνα από την Αν. Μεσόγειο.

Τονίστηκαν επίσης τα τεράστια προβλήματα διαβίωσης που αντιμετωπίζουν τα στελέχη του ΠΝ, με μειώσεις αποδοχών που ξεπερνούν σε ορισμένες περιπτώσεις το 50% και είναι δυσανάλογες σε σχέση με τις περικοπές άλλων κλάδων εργαζομένων. Όπως τόνισε χαρακτηριστικά ο Κ. Χρηστίδης, τα στελέχη του ΠΝ νιώθουν ότι τιμωρούνται και απαξιώνονται, χωρίς να γνωρίζουν το λόγο, και αντιμετωπίζουν συχνά ως και το δίλημμα μεταξύ δεύτερης εργασίας ή αυτοκτονίας. 
Έγινε λόγος για στελέχη σε θέσεις ευθύνης που έχουν χάσει το ηθικό τους, ενώ και ο Κ. Μαζαράκης - Αινιάν μίλησε για κίνδυνο ραγδαίας πτώσης του ηθικού.

Έθεσε επίσης έναν πολύ συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα ανατροπής της ισορροπίας μεταξύ του ΠΝ και του ΤDK, τον οποίο τοποθέτησε στο 2017-18, αν η Τουρκία συνεχίσει με τον τωρινό ρυθμό τις νέες ναυπηγήσεις και η Ελλάδα παραμείνει στην υπάρχουσα εξοπλιστική αδράνεια, καθώς θα υπάρξει μαζική γήρανση μονάδων του ΠΝ. Και ερωτηθείς για τη δυνατότητα επιχειρήσεων στην Αν. Μεσόγειο σε σχέση και με πιθανές διεκδικήσεις ως προς την ΑΟΖ, εκτίμησε ευθέως ότι δεν υπάρχει διασύνδεση μεταξύ στόχων και διατιθέμενων μέσεων, ούτε διαφαίνεται πρόθεση της ηγεσίας να υπάρξει τέτοια διασύνδεση.

Είναι άλλωστε ενδεικτικό ότι στην παρούσα φάση, η ελληνική παρουσία στην Αν. Μεσόγειο περιορίζεται σε μια κανονιοφόρο ή ΤΠΚ που συμμετέχει στην επιχείρηση UNIFIL στο Λίβανο, ενώ η μόνιμη τουρκική παρουσία στην περιοχή ανέρχεται κατά μέσο όρο σε 2 φρεγάτες, 2-3 κανονιοφόρους, 1 πετρελαιοφόρο και μερικές πυραυλακάτους. Ταυτόχρονα η Τουρκία στέλνει σε σταθερή βάση πλοία της για "αβλαβείς διελεύσεις" εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, πρακτική που κατά τον Κ. Χρηστίδη σταδιακά "χτίζει" κουλτούρα νίκης και υπεροχής.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η χρονική στιγμή που μεταδίδεται η εκπομπή δεν είναι τυχαία, καθώς η Τουρκία έχει ανακοινώσει έρευνες εντός του Μαϊου σε περιοχές νοτίως της Ρόδου και της Καρπάθου, με το νέο ερευνητικό σκάφος "Μπαρμπαρός Χαϊρεντίν Πασά". Είναι άγνωστο αν οι πρόσφατες επαφές Ερντογάν - Σαμαρά άλλαξαν κάτι ως προς αυτό, και τι πληροφορίες έχει σχετικά ο ΣΚΑΪ... Πάντως όπως το έθεσε ο Κ. Μαζαράκης - Αινιάν, "η κατάσταση στην περιοχή μας είναι τέτοια, που το Ναυτικό θέλει δε θέλει θα εμπλακεί - και έχουν γίνει οι ανάλογες συζητήσεις". Το θέμα, προσέθεσε ο πρώην αρχηγός Στόλου με προφανή αναφορά στα Ίμια, είναι να σχεδιάζει κανείς προσεκτικά τις κινήσεις του, ώστε να μη σύρεται σε ανεπιθύμητες εξελίξεις σε δεύτερο χρόνο...

Ο νυν Αρχηγός ΓΕΝ, αντιναύαρχος Ε. Αποστολάκης, στην παρέμβασή του στην εκπομπή διαβεβαίωσε τον ελληνικό λαό ότι το ΠΝ είναι ικανό να φέρει σε πέρας την αποστολή του - κάτι που δεν αμφισβητείται άλλωστε από τους δύο αποστρατευθέντες ναυάρχους, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα. Άλλο αμφισβητούν, και δεν μάσησαν καθόλου τα λόγια τους ως προς αυτό...

Από τους δύο ναυάρχους κρατάμε ως τελευταίες φράσεις, από μεν τον Κ. Μαζαράκη - Αινιάνα ότι "πρέπει να ξαναλειτουργήσει η ναυπηγική στην Ελλάδα", από δε τον Κ. Χρηστίδη ότι "η Ελλάδα είναι ιδέα". Φράσεις που δείχνουν ότι η φυσική ηγεσία του ΠΝ και γενικότερα τα στελέχη του, έχουν και γνώση, και στρατηγικό όραμα και επιπλέον τεράστιο πατριωτισμό που τα κρατάει (ακόμα) όρθια στις αντιξοότητες. Ας ελπίσουμε να τα δούμε αυτά κάποτε και σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας...

Διαβάστε περισσότερα...

ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ: Σκληρή γεωπολιτική μάχη

Συνάντηση με τον πρωθυπουργό αναμένεται να έχει σήμερα στην Αθήνα ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Gazprom και στενός συνεργάτης του προέδρου Πούτιν, Αλεξέι Μίλερ. Θα είναι η τρίτη επίσκεψη του ισχυρού άνδρα του ενεργειακού κολοσσού στη χώρα μας σε διάστημα λίγων μηνών και στο επίκεντρο των συναντήσεών του θα βρεθεί το θέμα της αποκρατικοποίησης της ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, για την οποία η Gazprom είναι υποψήφια, αλλά και οι εκκρεμότητες που υπάρχουν με τους όρους της σύμβασης πώλησης.

Κατά τις επαφές του στην Αθήνα ο κ. Μίλερ, ο οποίος συνοδεύεται, μεταξύ άλλων, από τον επικεφαλής του τομέα διεθνών δραστηριοτήτων της Gazprom, Πάβελ Οντέροφ, αναμένεται, σύμφωνα με πληροφορίες, να θέσει με κατηγορηματικό τρόπο τις ρωσικές απαιτήσεις για την εξαγορά της ΔΕΠΑ, εν όψει και της καταληκτικής ημερομηνίας για την υποβολή δεσμευτικών προσφορών που είναι η 29η Μαΐου.

Συγκεκριμένα, η ρωσική πλευρά ζητεί διασφαλίσεις για την αποπληρωμή χρεών, ύψους περίπου 400 εκατ. ευρώ, από ιδιώτες ηλεκτροπαραγωγούς προς τη ΔΕΠΑ, καθώς και την παροχή δυνατότητας επιστροφής της εγγυητικής επιστολής του πλειοδότη στην περίπτωση που υπάρξει κώλυμα από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Με την ηγεσία του ΤΑΙΠΕΔ

Επίσης, ο κ. Μίλερ θα έχει συναντήσεις και με την ηγεσία του ΤΑΙΠΕΔ, αποκλειστικά για το θέμα του διαγωνισμού για τη ΔΕΠΑ. Η ρωσική εταιρεία θεωρεί ότι δεν έχουν κλείσει τα θέματα που είχε θέσει ως προαπαιτούμενα για να «κατέβει» στο διαγωνισμό. Επιζητά, λοιπόν, διασφαλίσεις με απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο πριν καταθέσει δεσμευτική προσφορά. Εμφανίζεται, δε, αποφασισμένη να «τινάξει στον αέρα το διαγωνισμό» (και αυτό θα συμβεί εάν δεν προσέλθει, καθώς στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άλλος υποψήφιος) στο βαθμό που δεν ικανοποιηθούν τα βασικά αιτήματά της.

Τα δύο θέματα-«αγκάθια» είναι η διασφάλιση για την αποπληρωμή των χρεών, ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων, που έχουν ιδιώτες προς τη ΔΕΠΑ και για τη δυνατότητα να επιστραφεί η εγγυητική επιστολή του πλειοδότη στην περίπτωση που υπάρξει κώλυμα από «τρίτες δυνάμεις», δηλαδή από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Σημειώνεται ότι ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, Στέλιος Σταυρίδης, δήλωσε προ ημερών πως δεν αναμένεται να δοθεί νέα παράταση πέραν της 29ης Μαΐου -οπότε λήγει η προθεσμία για την υποβολή δεσμευτικών προσφορών- στο διαγωνισμό για την πώληση ποσοστού σε ΔΕΠΑ/ΔΕΣΦΑ, εκφράζοντας παράλληλα την ελπίδα ότι θα υπάρξουν θετικά αποτελέσματα. Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός έχει δεχθεί τις περισσότερες παρατάσεις από κάθε άλλον του ελληνικού προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων. Η αρχική προθεσμία έληγε στις 29 Απριλίου.

Μετατέθηκε για τις 10 Μαΐου, πήρε μια άτυπη παράταση για τις 20 Μαΐου και ακολούθως η ημερομηνία μετατέθηκε για τις 29 Μαΐου, επειδή ο κύριος μνηστήρας, η ρωσική Gazprom, είχε χαμηλώσει ρυθμούς λειτουργίας από την 1η Μαΐου και μετά, καθώς στη Μόσχα τα πάντα κινούνταν στο ρυθμό των εορτασμών για την πρωτομαγιά, το Πάσχα και την «ημέρα της Νίκης».

Σε εκκρεμότητα

Βεβαίως, την ίδια ώρα, πολλά από τα θέματα που έχει θέσει η Gazprom ως προϋποθέσεις για να συμμετάσχει στο διαγωνισμό, παραμένουν σε εκκρεμότητα και δεν έχουν ακόμα οριστικοποιηθεί οι αποφάσεις. Μεταξύ άλλων, γίνεται λόγος για «ρήτρα δραχμής», την οποία έχει ζητήσει η Gazprom και αλλάζει τους όρους σε περίπτωση που υπάρξει έξοδος της χώρας από το ευρώ -αυτό δεν το συζητά η Αθήνα.

Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι παρέχεται, πλέον, η δυνατότητα στην SINTEZ να υποβάλει χωριστή προσφορά για ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ αξιολογείται από παρατηρητές ως ιδιαίτερης σημασίας. Και αυτό, διότι δίνεται η δυνατότητα να υπάρξει και ένας ακόμα παίκτης, όχι τόσο για τη ΔΕΠΑ, όπου κυρίαρχος του παιχνιδιού είναι η Gazprom και δεν θα γινόταν -επ’ ουδενί- «κόντρα», ανάμεσα σε δύο ρωσικές εταιρίες, όσο για τον ΔΕΣΦΑ -εδώ παίζει και η αζέρικη SOCAR.

Σημειώνεται ότι ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, κατά την επιστροφή του από το ταξίδι στην Κίνα σε σύντομη στάση στο Αζερμπαϊτζάν είχε συνάντηση με τον πρόεδρο της χώρας, Ιλχάμ Αλίγιεφ, με τον οποίο συζήτησε το θέμα του αγωγού ΤΑΠ , ο οποίος θα μεταφέρει αζέρικο πετρέλαιο στην Ευρώπη. Σκοπός ήταν να υπογραμμίσει την πολιτική βούληση της κυβέρνησης για την υλοποίηση του αγωγού ο οποίος θα διέρχεται από το ελληνικό έδαφος.

Το τελευταίο σπριντ

«Κάνουμε το τελευταίο σπριντ, ώστε τον Ιούνιο να τερματίσει ο ΤΑΡ ως πρώτη επιλογή των Αζέρων για τη μεταφορά του φυσικού τους αερίου στην Ευρώπη», επισήμανε χθες σε δήλωσή του προς το ΑΠΕ ο γενικός γραμματέας Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Αναπτυξιακής Συνεργασίας του υπουργείου Εξωτερικών, Παναγιώτης Μίχαλος, με αφορμή την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Αζερμπαϊτζάν.

Ο κ. Μίχαλος αναφέρθηκε στη δήλωσή του και στην περιφερειακή διάσταση του αγωγού, δηλαδή την προοπτική τροφοδοσίας μέσω Ελλάδας με φυσικό αέριο χωρών των Δυτικών Βαλκανίων με τις οποίες όπως αναφέρει υπάρχει ήδη σχετική συνεργασία. Ειδικότερα, επεσήμανε ότι «η ελληνική κυβέρνηση εργάζεται εντατικά για να ενισχύσει την προοπτική επιλογής του ΤΑΡ, σημειώνοντας ότι ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε το Αζερμπαϊτζάν, υπογραμμίζοντας την αποφασιστική ελληνική πολιτική στήριξη στο έργο.

Επίσης, τόνισε ότι «στο υπουργείο Εξωτερικών συνεργαζόμαστε με την Ιταλία και την Αλβανία για την προώθηση του αγωγού. Παράλληλα, εργαζόμαστε με τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, ώστε να ανοίξουμε το δρόμο για την πληρέστερη αξιοποίηση των δυνατοτήτων που έχει ο αγωγός. Ακόμα, το υπουργείο Ενέργειας ολοκληρώνει τη συμφωνία φιλοξενούσας χώρας.

Αντιδράσεις

Σε πολιτικό επίπεδο, αντίθετος με την πώληση της ΔΕΠΑ είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ, σε επιχειρηματικό, ο επικεφαλής του Ομίλου Μυτιληναίος, Ευάγγελος Μυτιληναίος, μιλώντας προς τους μετόχους της εταιρείας στο πλαίσιο της πρόσφατης τακτικής Γενικής Συνέλευσης υπογράμμισε πως το μείζον θέμα σχετικά με την αποκρατικοποίηση της ΔΕΠΑ δεν είναι ποιος θα αγοράσει την επιχείρηση, αλλά σε τι τιμές θα πουλά το φυσικό αέριο.

Στ. Σταυρίδης: «Οποιος δώσει τα περισσότερα»

«Οποιος μας δώσει τα περισσότερα, σ’ αυτόν τη δίνουμε», δήλωσε ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ, Στέλιος Σταυρίδης, αναφερόμενος στη ΔΕΠΑ και με αφορμή σενάρια για πιέσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων προς την Ελλάδα να μην παραχωρηθεί σε Ρώσους επιχειρηματίες.

«Το παιχνίδι παίζεται με τους όρους του ελληνικού κράτους», είπε ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ και αναφερόμενος στο ενδεχόμενο πιέσεων που μπορεί να ασκούνται για την αποκρατικοποίηση των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ, αλλά και στις πρόσφατες δηλώσεις του γενικού προξένου της Ρωσίας, διαμήνυσε: «Οποιος μας δώσει τα περισσότερα, σ’ αυτόν τη δίνουμε. Δεν είναι δουλειά μας να σκεφτούμε ποιον θα στεναχωρήσουμε. Αν θέλει, ας έρθει να δώσει περισσότερα».

Αναφορικά με τα αποτελέσματα του ταξιδιού του πρωθυπουργού στην Κίνα, ο κ. Σταυρίδης είπε πως τα ελληνικά λιμάνια και αεροδρόμια αλλά και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ βρίσκονται στο στόχαστρο των κινεζικών εταιρειών. Σημείωσε ότι το ταξίδι του πρωθυπουργού στην Κίνα δημιούργησε νέες πιέσεις και τώρα η ελληνική πλευρά πρέπει να «τρέξει projects όπως το λιμάνι του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης».

Σχετικά με την κινεζική Cosco, που ήδη δραστηριοποιείται στον Πειραιά, είπε ότι ενδιαφέρεται να μεγαλώσει το μερίδιό της στο εμπορικό κομμάτι του λιμανιού, σε πρώτη φάση, ενώ πρόσθεσε πως οι Κινέζοι δεν έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, το οποίο όμως έχουν βάλει στο στόχαστρό τους επιχειρήσεις από άλλα κράτη.

Ειδικά για το λιμάνι του Πειραιά, ο κ. Σταυρίδης είπε πως μπορεί να ανταγωνιστεί εκείνο του Αμβούργου, καθώς κάποιος που θα μεταφέρει τα εμπορευματοκιβώτιά του μέσω του ελληνικού λιμανιού προς την Ευρώπη, θα κερδίζει περίπου 1,5 εκατ. ευρώ.

Ο κ. Σταυρίδης εκτίμησε πως η κυβέρνηση θα καταφέρει να πιάσει το στόχο των 2,6 δισ. για το 2013 από τις αποκρατικοποιήσεις.


www.naftemporiki.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Αγοράζει πολεμικά σκάφη για την επιτήρηση της ΑΟΖ η Κύπρος

Την αγορά δύο πολεμικών πλοίων ανοικτής θαλάσσης για να ενισχυθεί σύντομα η διοίκηση Ναυτικού της Εθνικής Φρουράς για σκοπούς επιτήρησης της κυπριακής ΑΟΖ, ανακοινώνει ο Κύπριος υπουργός Άμυνας, Φώτης Φωτίου, σε συνέντευξη του στην εφημερίδα «Πολίτης».

Ο υπουργός επισημαίνει ότι δεν μπορεί να προχωρήσει απρόσκοπτα η έρευνα και ανόρυξη υδρογονανθράκων, αν δεν υπάρξουν προϋποθέσεις ασφάλειας.

Επισημαίνει, ακόμα, ότι παρά τη δύσκολη οικονομική κατάσταση, θα εξευρεθούν τρόποι ενίσχυσης της αμυντικής ικανότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ παράλληλα προωθείται και η δημιουργία στρατηγικών συμμαχιών με διάφορες χώρες, κυρίως το Ισραήλ, λόγω κοινών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο.


Οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και κατ΄επέκταση τα γεωστρατηγικά δεδομένα οδηγούν σε επανασχεδιασμό της συνεργασίας Ελλάδας -Κύπρου, τονίζει ο κ. Φωτίου και συμπληρώνει: «αυτό ήταν ένα από τα κύρια θέματα των συζητήσεων μου με τον υπουργό Εθνικής 'Αμυνας της Ελλάδος και αυτούς τους σχεδιασμούς έχουμε αποφασίσει και προωθούμε».

Ο Κύπριος υπουργός θα έχει στα μέσα της βδομάδας στη Μόσχα συνομιλίες με τον Ρώσο ομόλογο του για θέματα διμερών σχέσεων, με ιδιαίτερη έμφαση σε ζητήματα ασφάλειας και άμυνας και στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

www.kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα...

The Pontus independence movement and the Greek Genocide

Liman von Sander (left) with Mustapha Kemal (right)

by Sait Çetinoğlu

The growth of nationalism in the 19th century directly affected the Christian populations of the Ottoman Empire. The ideology of the Orthodox Greeks scattered throughout the Balkans and in Anatolia was linked to the Hellenic state, and under the influence of a bourgeoisie leadership it began to spread. However the Greeks living in the distant Black Sea shores of Anatolia had little contact with the free Hellenic state which gained its independence in 1821.

1) Introduction

The growth of nationalism in the 19th century directly affected the Christian populations of the Ottoman Empire. The ideology of the Orthodox Greeks scattered throughout the Balkans and in Anatolia was linked to the Hellenic state, and under the influence of a bourgeoisie leadership it began to spread. However the Greeks living in the distant Black Sea shores of Anatolia had little contact with the free Hellenic state which gained its independence in 1821.

The process of identity crisis in the 19th and 20th centuries played a part in the formation of modern Hellenism. The main reasons for this are the prevailing new political and international conditions in the region, the end result being the transformation of cultural identity into a political identity.

2) The Black Sea and the Revolutionary Movement

The Pontus issue is directly related to the international revolutionary movement. Lenin, as a leader of the Communist movement, was proposing the liberation of nations on one hand, while on the other he was saying:

"I and the Bolsheviks are the Young Turks of the Soviet Revolution".

In fact one can easily see a contradiction in these two statements. Contrary to this, Rosa Luxemburg while being captive in a Berlin prison, called for full support to the Christian communities of the Ottoman Empire by saying:

"A country has no hope of progress if it remains under Turkish domination. Concerning the Eastern issue, it is our duty to accept the fragmentation of Turkey and show unconditional solidarity to the Christian people".

Rosa Luxemburg1 in her work:" The activities of German imperialism in Turkey" wrote about the supreme economic and military interests of Germans in Turkey. The Ottoman lands were the main aims of the German imperialists. On this issue an important role was played by German banks. Along this line many propaganda instruments were devised such as the organization on November 8, 1898 of a ceremony in Damascus by the German Kaiser and his delegation, declaring that they were walking on the footsteps of Salahettin Eyubbi under the green flag of the Prophet to defend the Muslim community and gave an oath to this. As Rosa Luxemburg said, the role undertaken by Germans to resurrect the Ottoman Empire was nothing more than to paint a dead man with make-up. The disclosure by Rosa Luxemburg that the construction of the Baghdad railway line during the First World War was based on the massacre of masses of people is an important statement to be emphasized. The role of Deutsche Bank has been crucial. The German officials had made great efforts to fanaticize the Muslims and Turks against the non-Muslim communities of the Empire after the Balkan Wars. The testimony of Dido Sotiriou2 on the role of the Deutsche Palestinian Bank is significant. This Bank printed brochures in Turkish saying that:

"If we Turks are poor and suffering, the causes of this are the infidels (gavurs) who grasped the wealth from our hands. How long will we afford this? Do not buy their products and do not have any dealings with them. What do you expect from a friendship with them? Why are you offering them so much love and brotherhood".

On this matter, German Field Marshal Liman von Sanders in 1916 ordered the deportation of Greeks from the coastal areas of Anatolia. After realizing that despite all the exiles, the Greeks of Ayvalik were remaining in their homes, on Easter day of 1917 von Sanders ordered their deportation by saying:


"Have you not yet expelled these infidels!"

German imperialism wanted Anatolia to be cleared of its Christian element. The same could also be said of the other western powers. If one studies the behavior of England, France, USA and Italy during World War I and beyond, it would not be wrong in saying that these countries were indifferent to the annihilation of the ancient peoples of Anatolia.
3) The Political Organization in Pontus.

All the state influenced Turkish publications on the Pontus issue are almost identical because they use the same source as a reference. All these publications are based on a propaganda piece printed in 1922 by the Information and Printing Establishment (Matbuat ve İstihbarat Matbaası) under the title "The Pontus Affair" (Pontos Meselesi). In all the mentioned publications the same arguments are stated. In the propaganda publication of 1922, it mentions that the Greeks of the Black Sea shoreline were aiming to establish an independent Republic of the Pontus with its capital city being Trabzon or Samsun and its territories to extend from Batumi all the way to Sinope. This is far from what really happened in Pontus. Mustapha Kemal used the same arguments in his Speech (Nutuk).

At the commencement of the First World War, the Greeks of Pontus which until that time had served in the Ottoman Army merely as hard laborers, like the other people of the Empire wanted to enlist in the Ottoman armed forces. It is a historical fact that during the course of World War I, many peasants deserted the army and returned to areas near their home villages with or without their weapons to resume their lives in their rural areas. In this way they began to set up armed irregular guerrilla groups in the various parts of mountainous regions of Anatolia as in the Black Sea zone.



A group of armed resistance fighters

The efforts of the Ottoman government to settle Muslim refugees from Balkan lands into the Greek villages of the Black Sea region was the cause of the second phase of unrest leading to ethnic clashes. The decision of the Pontic Greeks to refuse entry of these refugees into their villages was the beginning of the resistance against the state authorities. Faced with this situation, the Government in Autumn of 1915 started military operations against the villages Okse, Tsichman and Tefkeris. These places were the focus of resistance against the establishment of Balkan refugees. Villages began being burned, populations dispersed and fighters such as Vasilis Anthopoulos (Vasil Usta) emerged and armed resistance groups were formed. Many armed groups were concentrated in the Nebian town of the Bafra region.

Up until the Balkan Wars, the prevailing view among Pontic Greek scholars was that it would be possible to create a Turkish-Pontic Union in peace and cooperation with the Turks in the wider region of the Black Sea. The role of the Bishop of Trabzon Chrysanthos in the dissemination of this view and his role through the "Eastern Party" is of paramount importance.

After the Balkan wars and before the First World War the Young Turks began the implementation of a "solution plan" of ethnic problems by the extermination of other ethnicities as decided in 1911 at a Conference held in Thessaloniki. The extermination operations started in the beginning of the War by the process of deportations. The establishment of an independent Republic of Pontus therefore gained support as a result of these actions by the Young Turks.

During this period, throughout the entire Black Sea shore region, the development of self defense groups was aimed at defending the political rights of the Greeks of Pontus which had started to gain momentum. On February 4, 1918 Konstantinos Konstantinidis, the son of the former Mayor of Giresun Captain George, having been influenced by the proclamation of the Soviets on the right of "self determination of peoples" by the Bolsheviks, organized a conference in Marseille with the participation of Pontic Greek representatives from various European countries including the USA and elsewhere. The Conference members sought the support of the Soviets and sent a letter to the Minister of Foreign Affairs Leon Trotsky. The letter stated that it would be a big mistake to return the city and the region of Trabzon to Turkish rule. Support was also asked from the Soviets to achieve the establishment of an independent Pontic Republic.


A printed card depicting the proposed Republic of Pontus

4) East and West Pontus

After the occupation of the Eastern Black-Sea shore by the Russian Army in the Summer of 1916, the Pontus region was divided into two parts and as a result, the course of events changed in the two regions. When the Russian Army halted its advance at Gemoura, the fall of Trebizond to the Russians was inevitable. The Turkish administration seeing the inevitability of the fall of Trebizond, called Bishop Chrysanthos and other Greek notables to hand the city over to them and asked them for the protection of the civilian Muslim population. After a short ceremony, Governor Azmi speaking to Chrysanthos said:

"We took this country from the Greeks and now we give it back to the Greeks".

ImageOn August 16, 1916 the Russians entered Trebizond and found a Greek administration in control of the city. The reception of the Pontic Greeks to the Russians was warm. Chrysanthos established a Council of Christian and Muslim members which under his leadership ruled the region until the return of the Turkish Army. Bishop Chrysanthos protected the families of Muslims whose men had fled because of the fear of Russians. He also tried to introduce a new spirit of equality among nations. The independent administration of Trebizond also met with Soviet representatives during 1917.

The situation in western Pontus was very different. The armed rebels who had fled to the mountains and consisted of independent non-coordinated guerilla groups, started accepting more men in their ranks towards the end of 1916 when deportations of the Greek population by the Turkish forces began. On July 3, 1916 Vasil Anthopoulos formed an armed resistance group in Sivas, with the hope that when the Russian forces moved to the west of Pontus it would start a general revolution. But the halt of the Russian advance changed Anthopoulos' plans. Believing the Russians were playing games with him, Anthopoulos decided to create new conditions in the region. Then, with his armed group of 80 irregulars, he attacked Turkish villages, killed and burned homes of those he thought had harmed Christians. In Ordu (Kotyora) he clashed with Turkish military forces and after losing the battle took refuge in Trabzon where he lived until the end of the war. The reaction of the Turks concerning these two events was twofold: (a) counter attacks on Greek guerillas, and (b) exiles of the Greeks in western Pontus (Black Sea shore) towards the inner regions of Anatolia.

The first reaction seems to have been more of a local type response. Both Christians and Muslims were army deserters while the Muslim deserters were ready to implement the nationalist policies of the Committee of Union and Progress (CUP). The most active irregular guerilla group was that of Topal Osman Agha from Giresun. He and his followers were army deserters and fugitives which were acting freely without any control. Topal Osman was the source of indescribable terror and horror. Even the local Muslim population was asking for his removal from the region.

Among the Pontic Greek armed rebels, the most notable guerilla leader was Anton Pasha. While defending Pontic Greek villages with his wife Pelagia, he became the main source of fear to the Turkish administration and the Muslim irregular forces. He was killed in 1917 while his wife Pelagia continued the struggle until 1923. In the same area, among the Muslim armed groups, there were also Circassians.

5) The Exiles

In a document prepared to be sent by the Austrian Foreign Ministry to Berlin, the following was stated:

"The Turkish policy has the nature of a complete expulsion of the Greeks in the region, aiming at their total extinction by using the excuse that the Greeks of the region are posing a risk against the State, an argument used in the past against the Armenians. The Turks do not discern any difference among the population, leaving no chances to their survival under the pretext of moving all the Greeks to other regions as deportations of the population from the shores towards the interior, leaving them in appalling, inhumane conditions so that the hunger will lead them to death. Their homes after being occupied by the Muslim irregular forces (tsettes) are looted, burned and demolished. Similar measures used against the Armenians are also being used in the region of Pontos".3

The Pontic Greek guerilla forces, although not being able to prevent the deportation of the Greek population, established "liberated zones" in mountainous areas where refuge was provided to the Greeks escaping their destroyed villages. The appearance of new Pontian rebel groups and the inability of the Turk
ish Army to destroy them leads to a regional compromise with the Turkish village population who provided food and supplies to the Pontian guerilla groups.

After the defeat of the Ottoman State in the First World War, British forces (Indian soldiers with British officers) were placed in the Black Sea shore regions of Anatolia. In order for Britain to ensure its future interests it required the Pontic Greek guerilla forces to surrender their weapons to the Turkish Army. The guerillas didn't fall for this trap and refused to hand in their weapons. The Pontic Greeks embraced the establishment of a Pontic Republic. Meanwhile about 100.000 Pontic Greeks returned home from Russia.

The Pontus movement had reached such a critical stage that it began to concern the Ottoman State, which led the Istanbul based Ottoman government to send Mustapha Kemal Pasha to the Black Sea region. Mustafa Kemal began his efforts to quell the Pontus movement at the request of Britain and the moral and material support of Sultan Mehmet Vahdetin. Mustapha Kemal arrived in Samsun and met with Britain's Major Hurst and invited representatives of the various communities to the local command garrison. The leader of the local Greeks, Bishop Germanos did not respond to this invitation. The report sent by Mustapha Kemal to the Sultan Government said that Pontus guerrilla forces led by Bishop Germanos didn't come to the invitation. Meanwhile Mustapha Kemal on his arrival in Samsun on May 19, 1919 immediately began organizing Turkish irregular groups to act against the Pontic Greek guerrillas who were seeking independence. It is mentioned that Topal Osman was one of the first leaders of the irregulars (tsettes) Mustapha Kemal met. As shown in public records, Mustapha Kemal put more importance to the Pontian guerrilla movement than on the Hellenic State armed forces which had landed forces in western Anatolia.

6) The End of the Movement and Ethnic Cleansing

After the initial successes of the Pontian guerillas and despite their efforts to unite their forces, it led to a decline in their strength due to an absence of any coordinated center. The decline of morale among the Pontian rebels was fast. The Turkish Army with the significant help of the Bolsheviks was being reorganized and support by the Italian and the French also strengthened its position. These developments discouraged the intentions of the Pontic Greek guerilla forces in forming a common command centre and they started becoming completely independent. There were even clashes between various guerilla groups. The end was tragic. Despite the sheepish attitude of the Greece towards the Pontus movement, the Greeks of Pontus always showed a trend of identifying themselves with the Hellenic State.

In order to compete with the actions of the Greek guerillas in the region the government in Ankara began deporting and exiling the Greek population that was providing support to the guerillas. Ankara was determined to enlist in its Army every Pontic Greek that had the ability to endanger the stability in the region. All non-Muslims were sent to labor battalions. Although some Pontic Greeks did not obey, a significant number were sent to the work battalions, known as Amele Taburlari, and through this measure those men were inactivated.

After this, a mandatory collection of arms was initiated in the region starting with the non-Muslims. Resistance was raised against the army units coming to collect the arms in the region of Samsun and in other areas. The most severe clashes took place in areas such as Tokat, Carshamba and in Nebian of Bafra. This effort which began in April 6, 1921 by the Turkish Army, and despite the implementation of extensive violence by the Army units, did not give any result. The Turkish army units were strengthened with the Giresun Divison after having failed in their objectives at Carshamba and Nebian-Bafra. The Ankara government then declared the region of the Black Sea a war zone and decided on June 21, 1921 to exile all the Greeks of Pontus. Furthermore, most of the rural regions had been cleared of Greeks and the Greek villages burned down.

ImageBecause of the fear of the Hellenic Navy landing in Samsun, the Executive Government Committee in Ankara after its decision on June 16, 1921, decided on the deportation of all the Greek men in the region between the ages of 16 to 50 years. Arrests of Greeks then started in the areas of Samsun and Bafra (in the Alatsam region). On the following day, the first group of deportees departed southward and while passing near the town of Kavak, it went under fire from either Turkish or Greek guerillas (depending on the information source, Greek or Turkish). Several guards accompanying the exiled Greeks were also killed. Similar events occurred during the deportation marches during the month of June 1921. The attacks were caused by irregular Turkish forces (tsettes) with the cooperation of the guards escorting the exiled Greeks. In these attacks an important role was played by the irregular armed groups of Topal Osman Agha and Saki Ali from Tokat. The reactions to the events according to a letter sent by the Ministry of Interior on June 25, 1921 indicates that the displacement of the Greeks was being carried out due to military reasons, which were not an act of deportation, while it was mentioned that the livelihood of the exiled Greeks should be protected and also the lives, fortune and honor of the Greek women and children remaining in their home should be protected. In this order, severe punishments were sought to those state officials who attacked women and children as well as the exiled men.

We learn from the Minister of Health at the time Riza Nur that in practice things didn't exactly happen this way. Riza Nur4 who later became the chief negotiator at the Lausanne negotiations, wrote in his memoires about conversations he had with Topal Osman:

"I told him, Aga clear the Black Sea well. Do not leave a stone in the Greek villages of the Black Sea".

He replied to me:

"I will do exactly that, but I will protect and will not destroy their churches and buildings because they might be useful in the future".

I told him:

"Demolish the buildings and churches as well and scatter their stones away. You never know what will happen in the future. Nobody should be able to come here in the future and say ‘there was a church here'".

The answer given by Topal Osman was:

"I will do it that way, I wasn't thinking correctly".

Riza Nur also writes that Topal Osman was the new Kioroglu, making reference to the legendary Turkish public hero who revolted against the Sultan centuries ago.

When the government in Ankara forced troops from the region of the Black Sea to the western front, it reduced the number of exiles. However after the failure of the Hellenic Army at Sakarya, the exiles resumed on a massive scale in the Black Sea region. During this period, the cleansing operations against the Greek guerillas in the mountains was intensified and the exiles continued to increase. On the order of Nurettin Pasha, women were also deported despite the initial orders not to include them. There had not been any reaction to this by his superiors in Ankara. According to Nurettin Pasha:

"Greeks are snakes and their women are their poison. These women support their men who are fascinated with the dream of Pontus both physically, morally and materially".

In addition to this, in the notorious Independence Courts (Istiklal Mahkemeleri) in Amasya, women were also tried, being accused of spying, fomenting crimes and helping criminals to hide.

During these operations in the Black Sea, after discussions held in the Parliament at Ankara, the Commander of the Central Army Nurettin Pasha was dismissed on November 8, 1921 on the grounds of his illegal activities and incompetence, while on February 8, 1922 the administration of the Central Army was abolished. The responsibility of the operations against the Greeks of Pontus was then assigned to the 10th Brigade operating under the orders of the Ministry of Interior. Cemil Cahit Bey was appointed as commander of this Brigade. The Turkish armed forces increased its recruiting and also its arms, and ended the Pontus issue in February 1923, an issue that had been running for many years.


7) Conclusion

Despite all this, the beginning of the end for the Black Sea Greeks really began in December of 1920 after the wholesale defeat of the Armenians by the Kemalist Army, who then established relations with the Bolsheviks. The Soviet support flowed to the Kemalists while agreements were then signed between the Soviets and Britain, the Soviets and the Turkish Ankara administration, and Britain with the Minister of Exterior Affairs of the Ankara administration Bekir Sami on March 16, 1921. On this day, Britain effectively declared their neutrality. The Hellenic state left the Greeks of Pontus to their fate. Britain supported Turkey thinking that it would serve as a buffer or as an intermediary with the Soviet Union. The realpolitik at the time was the reason that determined the end of the Pontus movement. After the signing of the Lausanne Treaty the guerilla forces that remained in the Black Sea region escaped from the shores of the Black Sea by boats on their way to Greece or fled to nearby Russia.



References

1. R Luxemburg, Ausgeıvahlte Reden und Schriften, Berlin 1951, pages.. 294, 297.
2. See the book authored by Dido Sotiriou "The Blooded Landed".
3. P.K.Enepekidis, The Genocide of Anatolian Hellenism, 7-14 July 1985, Conference in Thessaloniki. .
4. Rıza Nur, Hayat ve Hatıratım (My Life and memoirs),Publisher İşaret, year 1992 , page 164.



Biography of the Author

Sait Çetinoglu was born in Trabzon. He is an activist on human rights and a member of the Free University An¬kara Independent Initiative. He has not been a member of any political organization since the military takeover of 1980 while he has been pursuing is work as an independent political researcher. His work on human rights issues has been carried out under the Free University, Human Rights Association (IHD) of Turkey, Amnesty International and Ankara Freedom to Throughout Initiative. He has been a member of the Administrative Board of the IHD and among the first members of the Amnesty International in Turkey serving also as a coordinator.

He has been editor of the Human Rights Publications and Humanite Journal. He also worked as editor in the publications of the Free University, Belge and Peri publishing houses in Turkey concerning the publications on "minority issues".

He authored the book on "Varlik Vergisi 1942-1944- Ekonomik ve Kültürel Jenocid (Capital Tax 1942-1944- an Economic and Cultural Genocide)" based on his research and published by Belge International Publishing House. He also coauthored with Fikret Bashkaya the research books : "İttihatçılıktan Kemalizme (From Unionists to Kemalists) and Türkiye'de "Azınlıklar" (The "Minorities" in Turkey) both published by Free University. He authored the publications: "The ‘turkification' of the Capital" and the Secret Agenda of the Union and Progress (İttihat ve Terakki'nin Gizli Ajandası) published in the series "Discussions on the Official History" and also authored lemmas in the Concepts Dictionary and Official Ideology on the topics official ideology/official history, genocide, issues related to Turkish economic history, etc.

His worked on "The 20 years Conscription to Work Battalions"- A Terror Act against the Minorities, The Assassination of Justice in 1909 at Cilicia and on various other topics which will be published by Belge International Publishing House in the series Myths of Official History- Sayings and Truth.

Presently he is working on the research topic of the Development of Turkish-Muslim wealth after the looting of Greek and Armenian fortunes to be published in a book entitled "The Turkish Bourgoise and the Dark side of the Turkish Economy". He has published articles on the Committee Union and Progress, Kemalism, The Nature of the Kemalist Regime, Armenian, Greek and Assyrian Genocides, The Turkish Economic History and "Minorites" at various newspapers in Turkey as well as in the journals Yevrobatsi, Collectifvan, Le monde, Nouvelles d'Armenie Magazine, Keghart, Pontos World, Deutsch-Armenische Gesellschaft (DAG), Agos, Marmara, Zartong, Özgür Üniversite, Birikim, Yaba, Atılım, Devrimci Demokrasi, Devrimci Halkın Günlüğü, Newroz, Gündem, Birgün, Evrensel ve Radikal... including newspapers and internet sites.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ελληνισμός της ΕΣΣΔ, και οι Σταλινικές διώξεις, oμιλία Βλάση Αγτζίδη

Η τραγική ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού, δεν σταμάτησε το 1922. Συνεχίστηκε κι αργότερα. Για όσους αναρωτιούνται πως βρέθηκαν τόσοι Έλληνες στην ΕΣΣΔ, ώστε να χρειαστεί να οργανωθεί από το νεοελληνικό κράτος επιχείρηση διάσωσής τους και μεταφοράς στην μητέρα Πατρίδα, ο καθηγητής Βλάσης Αγτζίδης μας δίνει το ιστορικό πλαίσιο και τις αιτίες στην παρακάτω ενδιαφέρουσα ομιλία του:



Νέα στοιχεία και μαρτυρίες έρχονται στο φως 70 χρόνια μετά την έναρξη της «Ελληνικής Επιχείρησης» που διήρκεσε 13 χρόνια

Του Βλαση Αγτζιδη*

Τον Δεκέμβριο του 1937 ξεκίνησε η «Ελληνική Επιχείρηση» (Gretseskayia Operatsia) κατά των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με την υπογραφή του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, κοινώς Στάλιν. Ήδη είχε εξοντωθεί το σύνολο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης.

H απόλυτη κυριαρχία της σταλινικής ομάδας στην εξουσία, όπως συμβολικά θα αναδειχθεί με τις Δίκες της Μόσχας του ’36, θα μετατρέψει τη χώρα σε μια ματωμένη φυλακή. Επικεφαλής των δυνάμεων εσωτερικής καταστολής όρισε τον Λαυρέντι Μπέρια, την ομάδα του οποίου η Απόφαση του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης) περιγράφει ως «εγκληματική σπείρα». Ο ίδιος ο Στάλιν θα πιστεύει ότι διαθέτει το Αλάθητο και θα επιβάλλει μια δικτατορική πολιτική, που πρωτίστως θα στραφεί κατά των κομματικών του συντρόφων. Στην ίδια απόφαση του 20ού Συνεδρίου αναφέρεται ότι: «…εσυκοφαντήθηκαν και άνευ ενοχής εδεινοπάθησαν πολλοί τίμιοι κομμουνιστές και άλλοι εξωκομματικοί Σοβιετικοί πολίτες».

Για τον σταλινισμό, ο Γκι Ντεμπόρ στην «Κοινωνία του θεάματος» έγραψε: «Ο σταλινισμός υπήρξε η βασιλεία του τρόμου ακόμα και μέσα στην ίδια τη γραφειοκρατική τάξη. Η τρομοκρατία που θεμελιώνει την εξουσία της τάξης αυτής, πρέπει να πλήξει, επίσης, κι αυτή την ίδια την τάξη γιατί δεν έχει καμιά νομική υπόσταση, που θα μπορούσε να την επεκτείνει και σε καθένα από τα μέλη της… Κάθε γραφειοκράτης είναι απόλυτα εξαρτημένος από μια κεντρική εγγύηση της ιδεολογίας, που αναγνωρίζει ένα δικαίωμα συλλογικής συμμετοχής στη “σοσιαλιστική εξουσία” της όλων των γραφειοκρατών που δεν εξολοθρεύει. Αν όλοι οι γραφειοκράτες αποφασίζουν από κοινού για όλα, η συνοχή της ίδιας τους της τάξης δεν μπορεί παρά να εξασφαλιστεί μόνο διαμέσου της συγκέντρωσης της τρομοκρατικής τους εξουσίας σ’ ένα μόνο πρόσωπο».

Τα «τιμωρημένα έθνη»

Μία από τις συνέπειες του σταλινισμού ήταν ο διαχωρισμός των εθνών σε «προοδευτικά» και «αντιδραστικά». Η ομάδα των «αντιδραστικών εθνών» περιελάμβανε τους Έλληνες, τους Κορεάτες, τους Γερμανούς του Βόλγα, τους Τατάρους της Κριμαίας, τους Τσετσένους κ.ά. Ο σταλινισμός θεωρούσε ότι όλοι αυτοί είχαν «μητέρα-πατρίδα» στον καπιταλιστικό κόσμο. Έτσι, ανεξαρτήτως των πολιτικών φρονημάτων, οι πολίτες αντιμετωπίστηκαν μόνο ως έχοντες «αντιδραστική» εθνική καταγωγή. Το 1937-38 οι Έλληνες γίνονται θύματα ενός φοβερού πογκρόμ. Πρώτα, απαγορεύτηκε η λειτουργία των ελληνικών σχολείων, των θεάτρων, των πολιτιστικών κέντρων, των εκδοτικών οίκων. Έκλεισαν οι ελληνικές εφημερίδες, οι οποίες ακολουθούσαν σκληρή σταλινική γραμμή. Καταργήθηκαν οι Αυτόνομες Ελληνικές Περιοχές (μία στη Νότια Ρωσία και τρεις στην περιοχή της Μαριούπολης).

Οι μεγαλύτερης έκτασης συλλήψεις Ελλήνων έγιναν στην κοιλάδα του Κουμπάν, στη Νότια Ρωσία. Η μυστική αστυνομία συνέλαβε μαζικά τους Έλληνες άνδρες από 16 ετών και άνω. Στην περιοχή αυτή δεν υπήρχε ελληνική οικογένεια που να μην είχε θύματα. Οι επιζώντες θυμούνται έντονα τις σκηνές των συλλήψεων και των πορειών των συλληφθέντων με τη συνοδεία έφιππων αστυνομικών. Οι αρχές γύριζαν από σπίτι σε σπίτι στις ελληνικές κοινότητες και προέβαιναν σε κατάσχεση των πάντων, ελληνικά διαβατήρια, φωτογραφίες και γράμματα από την Ελλάδα. Οι Έλληνες κάτοικοι της περιφέρειας του Κρασνοντάρ, όπου έγιναν οι περισσότερες συλλήψεις, εγκατέλειπαν τα σπίτια τους τρομοκρατημένοι και κατέφευγαν σε σπίτια ντόπιων για να σωθούν. Η κύρια κατηγορία που απαγγέλθηκε στην Ελληνική Περιοχή ήταν ότι οι κάτοικοί της ανήκαν σε παράνομες ελληνικές εθνικιστικές οργανώσεις, που στόχευαν στη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και στη δημιουργία ελληνικής δημοκρατίας στη νότια Ρωσία.

Τα κριτήρια των συλλήψεων

Οι καταστάσεις των υποψήφιων συλληφθέντων συντάσσονταν στα κομματικά γραφεία των οργανώσεων των περιοχών. Τα κριτήρια επιλογής σχετίζονταν σε μεγάλο βαθμό με τα προσωπικά αισθήματα των υπεύθυνων κομματικών. Στους καταλόγους περιλαμβάνονταν όσοι στα παλιότερα χρόνια εξασκούσαν κάποιο ελεύθερο επάγγελμα και οι πλέον ευκατάστατοι. Επίσης, ανάμεσα στους πρώτους συλληφθέντες ήταν όσοι εξακολουθούσαν να έχουν την ελληνική υπηκοότητα. Άλλο κριτήριο αποτελούσε και η πιθανή αλληλογραφία με συγγενείς στην Ελλάδα. Το «αδίκημα» της αλληλογραφίας με άτομα που ζούσαν σε καπιταλιστική χώρα, οδήγησε πολλούς Έλληνες να απαγορεύσουν στην οικογένειά τους να στέλνει ή να δέχεται γράμματα από την Ελλάδα. Ο αριθμός των προσώπων που θα έπρεπε να περιλαμβάνει η κατάσταση οριζόταν από τις περιφερειακές οργανώσεις. Η συνολική διαδικασία άγγιζε τα όρια του παραλόγου, εφόσον οι κεντρικές υπηρεσίες έδιναν μόνο τον αριθμό αυτών που θα έπρεπε να συλληφθούν.

Ο Κοσμάς Τσιμιάνοφ από το χωριό Μερτσάνσκογε του Κρασνοντάρ αναφέρει:

«...έπαιρναν ένα τηλεγράφημα που έγραφε: 500 άτομα, δίχως να έχει ονόματα. Ο αριθμός αυτός μοιραζόταν. Έχουμε 20 ραγιόνια, άρα αντιστοιχούν 25 άτομα σε κάθε ραγιόνι. Άλλες φορές ερχόταν τηλεγράφημα για 100 άτομα. Το έστελναν στο σοβιέτ. Εκείνοι με τον αστυνομικό, συνολικά πέντε άτομα, έλεγαν ποιον θα δώσουν, εκείνον, εκείνον, εκείνον! Τους συγγενείς τους δεν τους πείραζαν. Στον κατάλογο δεν έβαζαν γέρους, αλλά μόνο ανθρώπους που μπορούσαν να δουλεύουν».

Για όσους τελικά συμπεριλάμβαναν στην κατάσταση, εφεύρισκαν διάφορες κατηγορίες, όπως «έβρισε τον Στάλιν» ή «ανατίναξε ένα γεφύρι» ή «έκανε σαμποτάζ σε εργοστάσιο» ή «συμμετείχε σε εθνικιστική ομάδα» κ.λπ.

Τον Αύγουστο του 1938, δίχως να έχει προηγηθεί δημόσια ανακοίνωση, έκλεισαν όλα τα ελληνικά σχολεία. Η διδασκαλία άρχισε να γίνεται κυρίως στη ρωσική γλώσσα, αλλά αρκετές φορές στη γλώσσα της Δημοκρατίας στην οποία ζούσαν. Με τον ίδιο τρόπο, σταμάτησε η έκδοση των ελληνικών εφημερίδων και περιοδικών, ενώ έκλεισαν και οι ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι. Τα τυπογραφεία καταστράφηκαν. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος καταστροφής του εκδοτικού οίκου «Κολεκτιβιστής». Τα τυπογραφικά στοιχεία του πετάχτηκαν στην Αζοφική Θάλασσα συμβολικά, «ώστε να μην ξανατυπωθεί στη Ρωσία ελληνικό βιβλίο». Έκλεισαν επίσης και οι ελληνικές θεατρικές σκηνές. Καταστράφηκαν σκόπιμα τα περισσότερα στοιχεία της πολιτιστικής δράσης των Ελλήνων. Πολλοί Έλληνες, επίσης, από φόβο, κατέστρεψαν μόνοι τους πολλά στοιχεία, ένα μέρος των οποίων αφορούσε την ίδια τη θεατρική παραγωγή. Αντίστοιχη ήταν και η τύχη των ελληνικών εκκλησιών.

Στον δρόμο για το Γκουλάγκ

Συγκλονιστική είναι η περιγραφή του Παύλου Κερδεμελίδη, πρόσφυγα της Μικρασιατικής Καταστροφής του ’22 από τον Πόντο. Εγκαταστάθηκε στην Κριμαία, απ’ όπου συνελήφθη το 1937 για να περάσει 13 χρόνια της ζωής στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας. Ο κυρ Παύλος είναι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες από τους περίπου 50.000 που στάλθηκαν στα στρατόπεδα κατά την περίοδο των διώξεων 1937-38 που επέζησε και αφηγείται τις δραματικές στιγμές που έζησε:

«Μας φόρτωσαν σε ενενήντα βαγόνια, εικοσιπέντε χιλιάδες άτομα, και μας πήγαν χίλια πεντακόσια χιλιόμετρα από το Γκόρκι, στη Σιβηρία. Εκεί ήταν δάση. Μας έβγαλαν, ανοίξαμε δρόμο και φτάσαμε σε μια πεδιάδα. “Εδώ θα μείνετε”, μας είπαν. Μέσα στο δάσος, δίχως σπίτια, δίχως τίποτα. Μέσα στο χιόνι. Έτσι σε έξη μήνες από εικοσιπέντε χιλιάδες έμειναν μόνο εξακόσιοι... Εκεί δουλεύαμε. Κόβαμε ξύλα και τα στοιβάζαμε. Γύρω μας ήταν φαντάροι με αυτόματα. Όλα τα ξύλα σάπισαν εκεί βέβαια. Ήθελαν να μας εξοντώσουν. Οι περισσότεροι πέθαναν. Κανείς δε θα μάθει πόσοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι… Πηγαίναμε για δουλειά τέσσερις-τέσσερις. Γύρω τα σκυλιά και τα αυτόματα. Ένα βήμα δεξιά, ένα βήμα αριστερά, πυροβολούσαν χωρίς προειδοποίηση…»

Στη δεκαετία του ’40, οι διώξεις ολοκληρώνονται με τη βίαιη μεταφορά μεγάλου μέρους του ελληνικού πληθυσμού στην Κεντρική Ασία. Η τελευταία εκτόπιση έλαβε χώρα στις 13 Ιουνίου 1949. Τα σταλινικά στρατεύματα περικύκλωσαν τα ελληνικά χωριά του Καυκάσου και υποχρέωσαν τους κατοίκους τους να τα εκκενώσουν μέσα σε λίγες ώρες. Η υποχρεωτική αυτή εκτόπιση υπήρξε η τελευταία πράξη μιας σειράς βίαιων ενεργειών των σοβιετικών αρχών κατά της ελληνικής μειονότητας, η οποία ανερχόταν σε 450.000 άτομα περίπου. Οι διώξεις αυτές, που αποτελούν μία από τις πλέον άγνωστες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, ξεκινούν το 1937 και τερματίζονται το 1949.

* Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι ιστορικός.

πηγή: Καθημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Η Φωτογραφία της εβδομάδας

Θάλαμος διακυβέρνησης Ελληνικού ελικοπτέρου ΝΗ-90 στην πίστα του
αεροδρομίου Μεγάρων. Φωτογραφία Ιωάννης Λέκκας<www.eagleaviation.gr>

Διαβάστε περισσότερα...

Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο

1. Μία οφειλόμενη πράξη χρέους

Η διερεύνηση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από το νεοτουρκικό και κεμαλικό καθεστώς αποτέλεσε ένα ζήτημα ταμπού για την ελληνική ιστορική και πολιτική επιστήμη. Το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας του 1930, η ταυτόχρονη ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952, [1]αλλά και σύγχρονα η αποκαλούμενη προσέγγιση των δύο κρατών, αποτέλεσαν σημεία σταθμοί (και) για το Ποντιακό ζήτημα. Είναι αυτές οι παράμετροι «που η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού δεν απέκτησε τη δικαίωση που επιβαλλόταν να αποκτήσει», όπως τονίζει ο συγγραφέας στην εισαγωγή του. [2] Αφενός γιατί το πολιτικό κλίμα δεν επέτρεψε να διερευνηθεί το έγκλημα των μαζικών δολοφονιών εναντίων των Ελλήνων, αφετέρου όταν αυτό έγινε μετά από πρωτοβουλία επιστημόνων και διανοουμένων ως ελάχιστο χρέος έναντι της συλλογικής μνήμης, αντιμετώπισε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον.

Ωστόσο μετά από αγώνες και προσπάθειες πολλών ετών από Πόντιους της δεύτερης γενιάς και συλλόγους του εσωτερικού και του εξωτερικού, το Ελληνικό κοινοβούλιο αναγνώρισε το 1994 τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, θεσπίζοντας την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης και τιμής. Ο νόμος για την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος ήταν από μόνος του ένα σταθμός στη νεώτερη ελληνική ιστορία, ότι πιο πολύτιμο ίσως είχε να προσφέρει το ελλαδικό κράτος προς τα θύματα της εκκαθάρισης από την ιστορική πατρίδα και προς τους απογόνους τους, τους πρόσφυγες που έφτασαν ρακένδυτοι στην Ελλάδα και παρόλα αυτά συνεισέφεραν στο ελληνικό πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Η αναγνώριση της γενοκτονίας από τη Βουλή των Ελλήνων είχε πολλές συνιστώσες και άλλες τόσες προτεραιότητες. Η προστασία της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, «πράξη καθήκοντος προς την ιστορία και πράξη ευθύνης απέναντι στις νεότερες γενιές των Ελλήνων», [3] η διεθνοποίησή της σε όλα τα επίπεδα (αναγνώριση από την Τουρκία, η καταπάτηση δικαιωμάτων των ποντιόφωνων που ζουν στην Τουρκία και ιδιαίτερα στον τόπο διαβίωσής τους στον Πόντο), η εγκατάσταση των Ποντίων προσφύγων από την τ. Σοβιετική Ένωση στην Ελλάδα, η τεκμηρίωση της γενοκτονίας.

Για λόγους που είναι γνωστοί και κατανοητοί όπως αναφέραμε παραπάνω και συνδέονται με συμφέροντα ξένα με τη μνήμη και την πραγματική φιλία μεταξύ των λαών η απόφαση της εθνικής αντιπροσωπείας για την έκδοση των ντοκουμέντων της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, δεν υλοποιήθηκε άμεσα. Έτσι πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια ώσπου η Ελληνική Βουλή να εκδώσει το βιβλίο του καθηγητή πανεπιστημίου Κωνσταντίνου Φωτιάδη, το οποίο τεκμηρίωσε τις δολοφονίες 353000 Ελλήνων στον Πόντο το διάστημα 1916-1923.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 13 κεφάλαια τα οποία καλύπτουν την ιστορία των Ελλήνων του Πόντου, την εθνολογική κατάσταση στην περιοχή, τις οθωμανικές μεταρρυθμίσεις και το νεοτουρκικό καθεστώς, το οποίο στράφηκε εναντίον των Ελλήνων (και των Αρμενίων), το πρόγραμμα του κεμαλικού καθεστώτος για την εθνοκάθαρση στον Πόντο. Το βιβλίο περιλαμβάνει πρωτογενείς πηγές, καρπός της πολύχρονης έρευνας του συγγραφέα σε κρατικά αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Μ. Βρετανίας, της Αυστρίας, της Ιταλίας, του Βατικανό, της Κοινωνίας των Εθνών και της Ελλάδας, ενώ παρατίθεται και πλούσια βιβλιογραφία και αρθρογραφία, ελληνική και ξένη.



2.Το αδίκημα

Η γενοκτονία των Ποντίων (1916 – 1923) με τα πάνω από 353.000 θύματα, αποτελεί μία μεγάλη γενοκτονία του 20ου αιώνα. Ο όρος γενοκτονία όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας και πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Ο μερικός ή ολικός αφανισμός μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας εμπίπτει, σύμφωνα προς το άρθρο 1 της ειδικής Σύμβασης, την οποία έχει ψηφίσει η Γενικής Συνέλευση του ΟΗΕ το 1948 στο έγκλημα της γενοκτονίας, διακρινόμενο από τα εγκλήματα πολέμου, αφού «δεν παραβιάζει μόνον τους πολεμικούς κανόνες, αλλά το ίδιο αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, εφόσον δεν αναπέμπει σε συγκεκριμένα άτομα ή έθνος, αλλά αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα». [4] Έτσι η γενοκτονία αποτελεί το βαρύτερο έγκλημα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, για το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει παραγραφή. Αυτός ο οποίος διαπράττει τη γενοκτονία δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι, στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί.

Η 19η Μαΐου 1919 ημερομηνία την αποβίβασης του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, είναι η αρχή για τη δεύτερη και πιο σκληρή φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, η εξάλειψη της Ποντιακής ηγεσίας στην Αμάσεια το 1921, [5]οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι μαζικές δολοφονίες, ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν μετά από εξοντωτικές πορείες, στην Ελλάδα, στη ΕΣΣΔ, το Ιράν, στη Συρία, και αλλού (Αυστραλία, ΗΠΑ) ή ως μέσο αυτοάμυνας να αναληφθεί αντιστασιακή δράση εναντίον του οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης. Έχει γίνει πλέον σήμερα αντιληπτό ότι τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το ποντιακό αντάρτικο. [6]Τον επίλογο της ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων μετά το 1922-1923.
________________________________________

[1] Μαλκίδης Θ. Η πολιτική της Ελλάδας και της Τουρκίας μετά την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Αθήνα 2000, σ.45.
[2] Φωτιάδης, Κ. Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία Αθήνα 2004, σ.16
[3] Πρόλογος του πρώην προέδρου της Βουλής των Ελλήνων Α. Κακλαμάνη. Φωτιάδης, Κ. ο.π σ.11.
[4] Destexhe, A., Rwanda and genocide in the Twentieth Century, New York , New York University Press. 1996, p. 2
[5] Φωτιάδης, Κ. οπ. Κεφάλαιο Ι΄ Το Μαρτυρολόγιο 1921, σ. 365-419.
[6] Βλ. Φωτιάδης, Κ. οπ. κεφάλαιο ΙΓ¨ σ. 457 κ.ε καθώς και για τις ευθύνες των ελλαδικών κυβερνήσεων.
Θεοφάνης Μαλκίδης


Και το βιβλίο του Κ. Φωτιάδη Ιστορία του Ποντικού Ελληνισμού:

Ιστορία Του Ποντιακού Ελληνισμού

Διαβάστε περισσότερα...

19 Μαϊου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου

Ελάχιστος φόρος τιμής στα θύματα της τουρκικής θηριωδίας. Αιωνία τους η μνήμη.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ομπάμα ξεκαθάρισε στον Ερντογάν ότι δεν θα παρέμβει στρατιωτικά στη Συρία

Εν μέσω της έντονης διπλωματικής κινητικότητας μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας για την επίτευξη ειρηνευτικής λύσης στη Συρία πραγματοποιήθηκε χθες η συνάντηση του Προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα, με τον Τούρκο Πρωθυπουργού, Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, όπου ο Αμερικανός Πρόεδρος επεσήμανε ότι δεν υπάρχει μια «μαγική συνταγή» για το τέλος της εμφύλιας διαμάχης στη Συρία.

Αυτός είναι και ο τίτλος της ανταπόκρισης των Terry Atlas και Mike Dorning από την Ουάσιγκτον στο BLOOMBERG («No Magic Formula to End Syria Conflict, Obama Says») όπου επισημαίνεται ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος απέφυγε μια ενίσχυση της αμερικανικής παρέμβασης στη συριακή διαμάχη, όπως την αποστολή οπλισμού στους αντικαθεστωτικούς μαχητές. Ο Πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε ότι παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο υιοθέτησης στρατιωτικών μέτρων από τις ΗΠΑ, εξαιτίας κυρίως της απειλής που θέτουν τα χημικά όπλα της Συρίας, επισημαίνοντας παράλληλα ότι δεν υπάρχει μια ‘μαγική συνταγή’ για την αντιμετώπιση των εχθροπραξιών και της δύσκολης κατάστασης στη Συρία.

Σύμφωνα με τρεις Αμερικανούς αξιωματούχους, που έχουν γνώση των κυβερνητικών διαβουλεύσεων και θέλησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους, ο Πρόεδρος Ομπάμα δεν επιθυμεί την ενίσχυση της αμερικανικής παρέμβασης στη Συρία, παρά τις πληροφορίες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών για πιθανή χρήση μικρών ποσοτήτων χημικών όπλων από το καθεστώς Άσσαντ.

Όπως επισημαίνουν οι ίδιοι αξιωματούχοι ο Πρόεδρος Ομπάμα εξέτασε τις θετικές και αρνητικές επιπτώσεις από μια ενδεχόμενη ανατροπή του Άσσαντ. Στις θετικές κατατάσσονται ο τερματισμός των εχθροπραξιών που κόστισε έως τώρα τη ζωή 70.000 Σύρων, η ανακοπή του ρεύματος των προσφύγων που απειλούν να αποσταθεροποιήσουν την Ιορδανία και τον Λίβανο και η αποστέρηση του Ιράν από τον σημαντικότερο σύμμαχό του στον αραβικό κόσμο. Στις ενδεχόμενες αρνητικές επιπτώσεις περιλαμβάνεται το ενδεχόμενο ανάδυσης ενός εξτρεμιστικού καθεστώτος στη Δαμασκό, εχθρικού προς το Ισραήλ ή μια εθνοτικής διαμάχης ανάλογης με εκείνη που ανέκυψε στο Ιράκ, μετά την αμερικανική επέμβαση του 2003.

Προς το παρόν ο Ομπάμα αφήνει σε άλλα κράτη την αποστολή όπλων στη Συρία ενώ ποντάρει στις διπλωματικές συνομιλίες αναγνωρίζοντας παράλληλα τις δυσκολίες. Ο υπουργός Εξωτερικών, John Kerry, στην προσπάθειά του να αποφευχθεί ένας εθνοτικός πόλεμος στη Συρία προωθεί μια ειρηνευτική διάσκεψη, εντός του μήνα ή τον Ιούνιο, στην οποία θα συμμετάσχουν εκπρόσωποι του συριακού καθεστώτος και της αντιπολίτευσης.

Ο John Kerry και ο Ρώσος ομόλογός του, Sergei Lavrov, ανακοίνωσαν στις 7 Μαΐου τη σύγκλιση διάσκεψης, χωρίς τη διασφάλιση προηγούμενης στήριξης των αντιμαχόμενων πλευρών της Συρίας. Τόσο η κυβέρνηση Άσσαντ, όπως και η κύρια πολιτική αντιπολίτευση δήλωσαν ότι θα πρέπει να διερευνήσουν το περιεχόμενο της συνάντησης, που αναμένεται να διεξαχθεί στη Γενεύη, πριν ορίσουν τη συμμετοχή τους.

http://www.bloomberg.com/news/2013-05-16/syria-s-furies-test-obama-on-whether-to-help-arm-rebels.html

Τέσσερα είναι τα γεωπολιτικά αινίγματα που βρίσκονται στο περιθώριο της Τουρκίας με τις ΗΠΑ, κατά τον Ιshaan Tharoor, σε άρθρο του για το περιοδικό TIME («Turkey’s Erdogan Visits the U.S.: 4 Problems that won’t be Solved»). Το πρώτο αφορά στη Συρία.

Ως μέλος του ΝΑΤΟ που δέχτηκε επίθεση από συριακές δυνάμεις, ο Ερντογάν αξιώνει ομαδική δράση από τους εταίρους του εναντίον της Συρίας, συμπεριλαμβανομένου του οπλισμού του Ελεύθερου Συριακού Στρατού από τη Δύση, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα ότι η Τουρκία αδυνατεί να προσφέρει καταφύγιο στον μεγάλο αριθμό Σύρων προσφύγων. Ο Πρόεδρος Ομπάμα ωστόσο δεν υποσχέθηκε όπλα, ενώ ο ίδιος ο Ερντογάν έχει πολύ περιορισμένη επιρροή στην συριακή Αντιπολίτευση.

Προγραμματίζεται συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών στην Γενεύη τον Ιούνιο, όπου θα γίνουν προσπάθειες για προσέλευση της συριακής Αντιπολίτευσης και των αξιωματούχων, καθώς και άλλων χωρών από την ευρύτερη περιοχή (η Ρωσία επιμένει να συμπεριληφθεί το Ιράν). Το δεύτερο ζήτημα αφορά στην ειρήνευση στην Μέση Ανατολή, με τον Ερντογάν να επιμένει να επισκεφθεί τη Γάζα.

Παρά το κοινό συμφέρον Τούρκων και Ισραηλινών να διευθετηθεί το ζήτημα της Συρίας, οι καλές τους σχέσεις έχουν διαταραχθεί, ενώ αρνητικές φαίνονται και οι προοπτικές για ειρήνευση των Ισραηλινών με τους Παλαιστινίους. Ταυτόχρονα με την ειρήνευση με τους Κούρδους, οι Τούρκοι συμφώνησαν με τους Κούρδους του Ιράκ για ανάπτυξη πετρελαιοπηγών στον ιρακινό Κουρδιστάν, κάτι που η Βαγδάτη χαρακτήρισε ‘παράνομο’.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα επίσης άσκησε κριτική, καθώς οι εντάσεις μεταξύ Σιιτών Σουνιτών στο Ιράκ είναι γεγονός. Τέλος, ενώ το 2011 με το ξέσπασμα της αραβικής Άνοιξης, καμία άλλη χώρα δεν φαινόταν να βρίσκεται περισσότερο στο επίκεντρο από την Τουρκία, δύο χρόνια μετά η ‘μαλακή δύναμη’ της Τουρκίας μοιάζει να ξεφουσκώνει. Το τουρκικό κοινό δεν συμμερίζεται την στήριξη της συριακής Αντιπολίτευσης, ενώ η επίκληση ξένων δυνάμεων για την επίλυση της κρίσης στη Συρία (Ρωσία, ΗΠΑ) αντιστοιχεί με απώλεια σεβασμού και επιρροής.

http://world.time.com/2013/05/16/turkeys-erdogan-visits-the-u-s-four-problems-that-wont-be-solved/#ixzz2TWtlAuvg

Ο Soner Cagaptay και ο James Jeffrey, σε άρθρο γνώμης στους NEW YORK TIMES, με τίτλο «Can Obama Save Turkey From a Syrian Quagmire?» ασχολούνται με τις σχέσεις και τα διάφορα σενάρια εξέλιξης που τις αφορούν, ανάμεσα σε Τουρκία και Συρία, ενόψει του πολέμου στην τελευταία, αλλά και το μέλλον της Τουρκίας σε διεθνές οικονομικό και πολιτικό επίπεδο.

Στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε εχθές μεταξύ του Προέδρου Ομπάμα και του πρωθυπουργού της Τουρκίας, βασικός άξονας στη συζήτηση ήταν ο πόλεμος στη Συρία. Η δεδομένη στάση της τουρκικής κυβέρνησης όσον αφορά τη συνέχιση των πιέσεων με σκοπό να εκδιωχθεί ο Ασάντ από την εξουσία έχει αφήσει τη χώρα εκτεθειμένη στο συνεχώς αυξανόμενο ρίσκο που σχετίζεται με τον εμφύλιο στα νότια σύνορα της.

Ο λόγος για τον οποίο η χώρα έχει γνωρίσει την ανάπτυξη των τελευταίων ετών και έχει ξεπεράσει τα παλαιότερα προβλήματα έλλειψης κεφαλαίου, φτάνοντας πια σήμερα να βρίσκεται στο G20, σχετίζεται με τον παράγοντα σταθερότητα σε αντίθεση με όλη την υπόλοιπη περιοχή. Η ευημερία της χώρας σχετίζεται, δε, με την άνοδο και επικράτηση της μεσοαστικής τάξης και τροφοδοτεί και τη θετική πορεία του κ. Ερντογάν. Εντούτοις, όλα τα οφέλη που πηγάζουν από την οικονομική πρόοδο της Τουρκίας είναι αντικείμενο απειλής από τον πόλεμο στη Συρία, καθώς η αθρόα είσοδος επενδύσεων θα σταματήσει αν γίνει πιο επισφαλής στο μέλλον η σταθερότητα της χώρας.

Ο Πρωθυπουργός της χώρας γνωρίζει ότι αν δεν εξασφαλίσει τη βοήθεια των ΗΠΑ απέναντι στον Ασάντ, η Τουρκία θα υποστεί ζημίες και ο ίδιος, αντίστοιχα, θα ρισκάρει την επανεκλογή του το 2014. Ομοίως, αρνητικές θα είναι και οι συνέπειες για τις ΗΠΑ, οι οποίες βλέπουν στην Τουρκία έναν σταθερό σύμμαχο στην ευρύτερη περιοχή. Η Τουρκία έχει σαφείς λόγους να πιστεύει ότι αν δεν αποκατασταθεί η ισορροπία δυνάμεων στη Συρία, οι εξελίξεις θα οδηγήσουν σε επέκταση του πολέμου που θα παρασύρει την επαρχία Χατάι αλλά και ολόκληρη τη χώρα σε μια τελματώδη κατάσταση.

Μια ενδεχόμενη στρατιωτική δράση εκ μέρους της Αμερικής, η οποία θα μπορούσε πχ να ενισχύσει τις δυνάμεις των ανταρτών αλλά και να ενοποιήσει όλες τις δυνάμεις που θα είχαν συμφέρον να στραφούν εναντίον του Ασάντ, θα προσέφερε παράλληλα και στην ίδια την Τουρκία μια κάποιου είδους διπλωματική κάλυψη, κυρίως απέναντι στο Ιράν και τη Ρωσία, ενώ θα έθετε τέλος και στις όποιες αμφιβολίες για την ουσιαστική δέσμευση των ΗΠΑ και το ρόλο τους στην ευρύτερη περιοχή.

http://www.nytimes.com/2013/05/17/opinion/can-obama-save-turkey-from-a-syrian-quagmire.html?pagewanted=all&_r=0

Μόνιμη παρουσία πλοίων του πολεμικού ναυτικού της Ρωσίας, με πάνω από 12 πολεμικά πλοία να έχουν σταλεί πρόσφατα, υπάρχει κοντά στις συριακές ακτές, σύμφωνα με ανταπόκριση των Adam Entous και Julian Barnes από την Ουάσιγκτον και του Gregory White από τη Μόσχα, για την WALL STREET JOURNAL, με τίτλο «Russia Raises Stakes in Syria».

Η εν λόγω κίνηση γίνεται αντιληπτή από την αμερικανική πλευρά, αλλά και από Ευρωπαίους αξιωματούχους, ως επιθετική στάση με στόχο να αποθαρρύνει τη Δύση και το Ισραήλ από το να παρέμβουν στον πόλεμο της Συρίας. Η εκτεταμένη παρουσία της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο αντιστοιχεί σε μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές της επεκτάσεις μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η οποία έχει χαρακτηριστεί και ως επίδειξη δύναμης.

Την τρέχουσα περίοδο, όμως, οι εντάσεις στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής, με το Ισραήλ να προβαίνει σε αεροπορικές επιδρομές υπό των φόβο μεταφοράς πυραύλων και επιθετικού πολεμικού εξοπλισμού εντός της επικράτειας της Συρίας, η συγκεκριμένη παρουσία τόσων πολλών ρωσικών πολεμικών πλοίων, ειδικά ενώ η ίδια η Ρωσία δεν έχει διευκρινίσει το λόγο για τον οποίο βρίσκονται εκεί, δεν μπορεί παρά να αποτελέσει αντικείμενο πολλαπλών ερμηνειών.

Η δρομολόγηση για μια Διεθνή Διάσκεψη για τη Συρία, που προωθείται από ΗΠΑ και Ρωσία, με την ελπίδα να σχηματιστεί μια μεταβατική Κυβέρνηση στη χώρα και να καταπολεμηθούν οι εξτρεμιστικές τάσεις, δεν αναμένεται να οδηγήσει κάπου ουσιαστικά, μιας και οι δύο χώρες φαίνεται να έχουν διαλέξει αντίθετα στρατόπεδα.

http://rbth.gr/international/2013/05/11/diethni_diaskepsi_gia_ti_syria_dromologoyn_rosia_kai_ipa_22081.html

Photo: White House -Συντάκτες: Λ. Κοζάρης, Χ. Παπαδημητρίου, Χ. Πέππας, Θ. Ραυτοπούλου

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα...

Σκαραμαγκάς: τη λύση στο ναυπηγείο θα δώσουν οι Κινέζοι;

Η εμπλοκή κινεζικών οικονομικών συμφερόντων στην ελληνική ναυπηγική βιομηχανία και συγκεκριμένα στα Ελληνικά Ναυπηγεία ΑΕ (ΕΝΑΕ – Σκαραμαγκάς) αποτελούσε, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, μέρος της ατζέντας της πρωθυπουργικής επίσκεψης στο Πεκίνο.

Είναι αυτονόητο ότι η συνεχώς αυξανόμενη διακίνησης από το λιμάνι του Πειραιά των κινεζικών προϊόντων προς την Ευρώπη, προφανώς έχει και διάσταση που αφορά τη ναυπηγική – ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία αφού η μεταφορά τους γίνεται δια θαλάσσης.

Υπάρχουν όμως ενδείξεις ότι το ελληνικό ενδιαφέρον για την εμπλοκή κινεζικών οικονομικών συμφερόντων δεν περιορίζεται μόνο στην ανεύρεση επιπρόσθετου βιομηχανικού έργου (πρωτίστως επισκευές και συντήρηση των κινεζικών πλοίων που μεταφέρουν τα προϊόντα και δευτερευόντως νέες ναυπηγήσεις) αλλά περιλαμβάνει και την άμεση κινεζική συμμετοχή στα ΕΝΑΕ.


Απ’ ό,τι φαίνεται ο σχεδιασμός περιλαμβάνει τη «διχοτόμηση» των ΕΝΑΕ που ούτως ή άλλως σε επίπεδο εγκαταστάσεων – εκτάσεων έχει ήδη με νόμο επιτευχθεί. Βέβαια, στην πράξη τα «ευτράπελα» θα είναι πολλά. Θα πρέπει να ξεχωριστούν δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, ύδρευσης, αποχέτευσης κ.λ.π., και φυσικά να κατασκευαστούν περιφράξεις για να οριοθετηθούν οι διακριτοί χώροι. Έχει δει κανείς των χάρτη που συνόδευε ως παράρτημα τον Ν. 4099/2012 για την επιστροφή στο Δημόσιο των εκτάσεων που είχαν παραχωρηθεί στα ΕΝΑΕ;

Για το «στρατιωτικό» τμήμα των ΕΝΑΕ είναι επίσης αυτονόητο ότι κινεζική συμμετοχή αποκλείεται καθώς θα δημιουργηθούν τεράστια προβλήματα με την ασφάλεια της διατιθέμενης τεχνολογίας και τεχνογνωσίας (ιδιαίτερα στον τομέα των υποβρυχίων) καθώς η Κίνα, όπως είναι γνωστό, δεν είναι χώρα – μέλος του ΝΑΤΟ.

Κατά συνέπεια ο σχεδιασμός επικεντρώνεται στο «πολιτικό» τμήμα των ΕΝΑΕ.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες η ελληνική κυβέρνηση θα καλόβλεπε μία συμφωνία – πακέτο με τη COSCO για την πώληση της πλειοψηφίας των μετοχών του Οργανισμού Λιμένος Πειραιά (ΟΛΠ) και ταυτόχρονα τη μετατροπή των «αποσχισθέντων» τμημάτων των ΕΝΑΕ σε μία κινεζικής ιδιοκτησίας επισκευαστική – ναυπηγική βάση.

Στο πλαίσιο αυτό η κινεζική πλευρά θα μπορούσε να δεσμευθεί για την προώθηση στο «πολιτικό» κομμάτι των ΕΝΑΕ σε ετήσια βάση ενός αριθμού πλοίων για επισκευές και συντήρηση. Όμως δεν πρέπει να διαφεύγει της εκτίμησης μας ότι αν αποκτηθεί ο ΟΛΠ τότε αυτόματα αποκτάται και η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη η οποία με μία μικρή σχετικά επένδυση (κατά βάση την εγκατάσταση μίας επιπλέον νέας δεξαμενής PANAMAX) θα μπορούσε να αναλάβει το επισκευαστικό έργο.

(Τμήμα μιας εξαιρετικά εύστοχης ανάλυσης που δημοσιεύεται στον ιστότοπο defencepoint.gr. Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέχεια εδώ).

Διαβάστε περισσότερα...

Διιστάμενες οι απόψεις ΗΠΑ - Τουρκίας για Συρία, Μεσανατολικό και εμπόριο

Παρά την εικόνα σύγκλισης που φαινόταν να επικρατούσε στην συνέντευξη Τύπου που έδωσαν στο Λευκό Οίκο, οι διαφορές του Μπαράκ Ομπάμα με τον Ταγίπ Ερντογάν σε ό,τι αφορά την προσέγγιση των χωρών τους για σειρά κρίσιμων ζητημάτων έγιναν περισσότερο εμφανείς την Παρασκευή: σε παρεμβάσεις του ο Ταγίπ Ερντογάν υπερασπίστηκε μία δυναμικότερη παρέμβαση στη Συρία αλλά (εκ νέου μάλιστα) και την πρόθεσή του να ταξιδέψει στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, παρά τις εκπεφρασμένες αντιρρήσεις των ΗΠΑ.

Το Συριακό, που εξελίσσεται σε μείζον πρόβλημα για τη Μέση Ανατολή λόγω του κινδύνου διάχυσης του εμφυλίου, φαίνεται να κυριάρχησε στις πολύωρες συνομιλίες της Πέμπτης, με τις δύο πλευρές να εκφράζουν διαφορετικές στάσεις. Στις δημόσιες δηλώσεις του οι δύο πλευρές περιορίστηκαν στην διατύπωση της θέσης ότι πρέπει να κλιμακωθεί η πίεση προς τον Άσαντ και να στηριχτεί η αντιπολίτευση.

Περισσότερο προσεκτικές οι ΗΠΑ, δηλώνουν ότι θα περιμένουν να υπάρξουν σαφείς αποδείξεις για τη χρήση χημικών όπλων (ως τώρα υπάρχουν ενδείξεις, είπε ο Ομπάμα) πριν αποφασίσουν τις επόμενες κινήσεις τους. Η Τουρκία, αντίθετα, που βλέπει τη σύρραξη να μαίνεται στα νότια σύνορά της και σταδιακά απομακρύνθηκε από τον Άσαντ, ζητά δυναμικότερη παρέμβαση.

Ο Ερντογάν φαίνεται ότι έθεσε ζήτημα ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία, ένα μέτρο, που αν εφαρμοστεί, που θα είναι το προανάκρουσμα στρατιωτικής επέμβασης από τη Δύση στη Συρία—αυτό άλλωστε έγινε το 2011 και στη κανταφική Λιβύη.

Την Παρασκευή, πάντως, ο τούρκος πρωθυπουργός σε συζήτηση στο Brookings Institution επισήμανε ότι μόνο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ –όχι η Τουρκία και οι ΗΠΑ από κοινού– είναι εκείνο που θα αποφασίσει αν θα οριστεί η ζώνη. Αυτό πάντως θα μπορούσε να συζητηθεί στη σύνοδο στην Γενεύη με τη συμμετοχή των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Επανέλαβε δε ότι η Τουρκία συγκεντρώνει και αυτή στοιχεία που δείχνουν ότι γίνεται χρήση χημικών όπλων, και ιδίως σαρίν. Αυτό είναι (θεωρητικά τουλάχιστον) για τις ΗΠΑ και για χώρες της Δύσης η κόκκινη γραμμή που θα δικαιολογούσε στρατιωτική επέμβαση.

Αναφερόμενος στο Μεσανατολικό, ο Ερντογάν υποστήριξε στο Brookings ότι οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ ισραηλινών και παλαιστινίων θα γίνουν εφικτές μόνο εφόσον συμφιλιωθούν πρώτα οι παλαιστίνιοι της Φάταχ με εκείνους της Χαμάς που ελέγχουν τη Λωρίδα της Γάζας. «Αν δεν καταλήξουμε σε αυτήν τη συμφιλίωση, τότε δεν νομίζω ότι θα υπάρξει λύση από τις ισραηλινοπαλαιστινιακές συνομιλίες», είπε.

«Όσο για εμάς στην Τουρκία, νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά γιατί μπορούμε να μιλήσουμε με τη Χαμάς, μπορούμε να μιλήσουμε με την Φάταχ. Θέλουμε να συμφωνήσουν», είπε υπενθυμίζοντας ότι παλαιότερα είχε πει στον ειδικό απεσταλμένο του Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή, τον Τόνι Μπλερ, ότι η Χαμάς πρέπει να βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την ειρήνευση στην περιοχή.

Δεν ήταν μόνο αυτά τα δύο ζητήματα για τα οποία οι δύο ηγέτες φέρονται να διαφώνησαν στις συνομιλίες τους.

Οι συνομιλίες για το ελεύθερο εμπόριο που πρόκειται να αρχίσουν μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ «θα περιθωριοποιήσουν εντελώς» την Τουρκία και θα εμποδίσουν την οικονομική της άνοδο, προειδοποίησε ο Ερντογάν. Σε επιστολή του μάλιστα προ μηνών, ο Ερντογάν είχε ζητήσει να υπάρξει και ανάλογη συμφωνία μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ.

Στη συνέντευξη ο Ομπάμα συμφώνησε στην ανάγκη εμβάθυνσης των οικονομικών σχέσεων των δύο πλευρών, αλλά δεν ανέφερε τίποτα για συζητήσεις περί διμερούς συμφωνίας. Θα συσταθεί πάντως επιτροπή σε υψηλό επίπεδο.

Η Τουρκία με την ΕΕ έχει αυτή τη στιγμή τελωνειακή συμφωνία και είναι σε εξέλιξη οι ενταξιακές συνομιλίες που έχουν καλύψει ζητήματα μάλλον χαμηλής πολιτικής, χωρίς να λείπουν τα σημεία τριβής. Θεωρείται όμως αρκετά δύσκολο να συμμετάσχει στις συνομιλίες ΗΠΑ και ΕΕ.

Πάντως, σε κάθε περίπτωση, οι συνομιλίες ΗΠΑ και ΕΕ, που αρχίζουν τον Ιούλιο, αναμένεται να ολοκληρωθούν σε ένα με δύο χρόνια, ενώ και από την ευρωπαϊκή πλευρά υπάρχουν άλλου τύπου προσκόμματα που θα μπορούσαν να καθυστερήσουν την συμφωνία, όπως η πολιτιστική εξαίρεση που ζητά μετ’επιτάσεως η Γαλλία.

Εν τω μεταξύ, η σύζυγος του τούρκου πρωθυπουργού, Εμινέ Ερντογάν, έγινε δεκτή στο Τζορτζτάουν όπου συμμετείχε σε συνάντηση με θέμα «Ο ρόλος της γυναίκας την οικοδόμηση της ειρήνης και στην ανάπτυξη».

Στην ομιλία της ζήτησε να υπάρχει αλληλεγγύη για την επίλυση των προβλημάτων της Τουρκίας με τους γείτονές της και επισήμανε ότι «κανένας δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα των γυναικών εκτός από τις ίδιες τις γυναίκες».

Όπως σημειώνει η Hurriyet, ο ιρανικής καταγωγής καθηγητής Φατχαλί Μογκχαντάμ έδωσε δώρο στη σύζυγο του πρωθυπουργού το βιβλίο του «Η ψυχολογία της δικτατορίας».

www.in.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Δυσαρέσκεια στην Κύπρο για τον Α. Ντάουνερ

Επιστολή στον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Μπαν Γκι Μουν, στην οποία καταγγέλλει ότι ο ειδικός σύμβουλός του Αλεξάντερ Ντάουνερ «επιχειρεί να προσδώσει πολιτικό περιεχόμενο στη συνάντηση που θα έχει με τον Ντερβίς Έρογλου στις 29 Μαΐου», απέστειλε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Αναστασιάδης.

Ο κ. Αναστασιάδης στην επιστολή του δηλώνει πως δεν πρόκειται να παρευρεθεί στο προγραμματισμένο δείπνο με τον Ντερβίς Έρογλου εάν δεν αποσαφηνίσει ο ίδιος ο ΓΓ του ΟΗΕ, και όχι ο Ντάουνερ (!), ότι η προγραμματισμένη συνάντηση είναι κοινωνικής φύσης και όχι ένδειξη επανέναρξης των συνομιλιών. Φράση που υπονοεί ότι για την κυπριακή πλευρά ο λόγος του Ντάουνερ στερείται αξιοπιστίας.

Πάντως η υπόθεση του δείπνου Αναστασιάδη - Έρογλου φαίνεται πως είναι μόνο η "κορυφή του παγόβουνου" των παραπόνων της κυπριακής πλευράς κατά του κ. Ντάουνερ, καθώς σοβαρό ζήτημα προκαλεί και η δημοσίευση ενός 77 σέλιδου εγγράφου του Α. Ντάουνερ, στο οποίο καταγράφονται οι συγκλίσεις και αποκλίσεις που προέκυψαν από τις διαπραγματεύσεις του Δ. Χριστόφια με τους κατοχικούς ηγέτες Ταλάτ και Έρογλου από το 2008 έως το 2012. Η σύμπτωση της δημοσίευσης του εγγράφου αυτού, που ο Α. Ντάουνερ απέστειλε στους Αναστασιάδη και Έρογλου στις 30 Απριλίου, με την ανακοίνωση του επικείμενου δείπνου, προφανώς δημιουργεί κλίμα επανέναρξης συνομιλιών. Το ερώτημα βεβαίως είναι αν ο κ. Αναστασιάδης πράγματι δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο, ή αν απλώς ενοχλήθηκε από τη δημοσιότητα που πήρε το θέμα. Η αναφορά του σε "λανθασμένους χειρισμούς που υποβαθμίζουν την αξιοπιστία του" ίσως υπονοεί το δεύτερο...


Πάντως στην επιστολή του ο Ν. Αναστασιάδης επαναλαμβάνει ότι δεν είναι δυνατόν να επαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις πριν τον Οκτώβριο του 2013 εξαιτίας της κατάστασης της οικονομίας και υπενθυμίζει ότι οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν τον Μάρτιο του 2012 εξαιτίας της αντίδρασης της Τουρκίας για το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αναλάμβανε τότε την Προεδρία της Ε.Ε..

Το 77 σέλιδο έγγραφο Νταουνερ καλύπτει όλες τις πτυχές του ζητήματος και καταγράφει τα κεφάλαια: διακυβέρνησης, οικονομίας, ιθαγένειας, ασφάλειας, εδαφικό και εξωτερικών σχέσεων. Στις συγκλίσεις περιλαμβάνεται η δέσμευση για τις τέσσερις ελευθερίες αλλά και τα γνωστά σημεία με τις «γενναιόδωρες προσφορές» του Προέδρου Χριστόφια, όπως η εκ περιτροπής Προεδρία, οι έποικοι, το περιουσιακό και η σταθμισμένη ψήφος. Οι μεγαλύτερες συγκλίσεις καταγράφονται στα θέματα διακυβέρνησης ενώ στα θέματα περιουσιακών υπάρχουν αρκετές υποσημειώσεις που αφορούν σε ενστάσεις των δύο πλευρών ενώ συμπεριλαμβάνονται και τα έγγραφα που είχαν ανταλλάξει οι δύο πλευρές σε δύο φάσεις των διαπραγματεύσεων. Επίσης αρκετές συγκλίσεις εντοπίζονται και στα θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σχολιάζοντας το έγγραφο των Ηνωμένων Εθνών με τις συγκλίσεις και αποκλίσεις στο Κυπριακό, ο πρόεδρος της κυπριακής Βουλής Γ. Ομήρου προειδοποίησε ότι υπάρχει κίνδυνος «οι υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς στις απευθείας διαπραγματεύσεις να διεκδικηθούν από την τουρκική ως οριστικές, και το έγγραφο να θεωρηθεί ως ενδιάμεση συμφωνία». Ο ίδιος κάλεσε τον κ. Αναστασιάδη να τηρήσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, ότι δεν θα αποδεχθεί τις υποχωρήσεις αυτές και διερωτήθηκε, εάν θα συνεχιστεί η διαδικασία ως να μην συνέβη τίποτε, και εάν θα διατηρηθεί η ανεπαρκής, όπως ανέφερε, διαπραγματευτική βάση.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, Νίκος Κατσουρίδης, δήλωσε πως ήταν γνωστό ότι τα Ηνωμένα Έθνη θα προχωρούσαν σε κωδικοποίηση των συγκλίσεων και των αποκλίσεων.

Το ΔΗΚΟ θεωρεί ότι το έγγραφο των Ηνωμένων Εθνών γεννά σοβαρές απορίες και εγείρει σοβαρά ερωτήματα ως προς τις προθέσεις και μεθοδεύσεις του κ. Ντάουνερ και των συνεργατών του. Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Μάριος Καρογιάν, προειδοποίησε ότι «επιχειρείται η δημιουργία τετελεσμένων στη διαδικασία αναζήτησης λύσης του Κυπριακού» προσθέτοντας ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί τις «γενναιόδωρες» προσφορές Χριστόφια. Παράλληλα, κάλεσε τη γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών να αποκηρύξει τις μεθοδεύσεις του κ. Ντάουνερ, και να προβληματιστεί σοβαρά για το γεγονός ότι ο απεσταλμένος του Διεθνούς Οργανισμού, με πράξεις, παραλείψεις και μεθοδεύσεις, έχει απωλέσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας και αμεροληψίας. Ο κ. Καρογιάν υπενθύμισε το περίγραμμα προγραμματικών θέσεων για το Κυπριακό, που συμφώνησε το ΔΗΚΟ με τον κ. Αναστασιάδη, και εισηγήθηκε την επεξεργασία και την κατάρτιση συνολικού πλαισίου προτάσεων της ελληνοκυπριακής πλευράς για λύση του Κυπριακού στον κατάλληλο χρόνο. Επίσης, εξέφρασε την εκτίμηση ότι η πραγματοποίηση της συνάντησης Αναστασιάδη- Έρολγου πρέπει να επανεξεταστεί ή ακόμη και να αναβληθεί, εάν ο κ. Ντάουνερ και οι συνεργάτες του συνεχίσουν να ενεργούν με τον ίδιο τρόπο.

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κόμματος (ΕΥΡΩΚΟ), Δημήτρης Συλλούρης, δήλωσε ότι αν δεν απομακρυνθεί ο κ. Ντάουνερ, δεν πρόκειται να λυθεί το Κυπριακό. Σχολιάζοντας το έγγραφο συγκλίσεων για το Κυπριακό ο κ. Συλλούρης ανέφερε ότι με τον τρόπο που συντάχθηκε και παρουσιάστηκε από τον κ. Ντάουνερ «επιχειρείται να θεωρηθεί ως νέο τετελεσμένο γεγονός». Επίσης, σημείωσε ότι όλες οι ενέργειες του ειδικού συμβούλου του ΟΗΕ επιδιώκουν να εγκλωβίσουν την ελληνοκυπριακή πλευρά σε μία διαδικασία, το χαρακτηριστικό της οποίας θα είναι η άσκηση πιέσεων. «Εμείς δεν θα συναινέσουμε ποτέ στην έναρξη συνομιλιών και να υπάρχουν στο τραπέζι οι απαράδεκτες και επικίνδυνες υποχωρήσεις Χριστόφια», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Συλλούρης.

Οι Οικολόγοι αναφέρουν ότι το έγγραφο των Ηνωμένων Εθνών προκαλεί ανησυχία, γεννά εύλογα ερωτηματικά και θέτει την κυβέρνηση προ των ευθυνών της. Η εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος, Ελένη Χρυσοστόμου, δήλωσε ότι η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω με τη σημερινή επιστολή του κ. Αναστασιάδη, με την οποία καταγγέλλει τον κ. Ντάουνερ ότι προσπαθεί να παρουσιάσει το δείπνο με τον Ντερβίς Έρογλου ως γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας.

Με στοιχεία από www.in.gr και www.sigmalive.com

Διαβάστε περισσότερα...

Κοινή αεροπορικη άσκηση Τουρκίας Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας Peace Hawks 1

Σύμφωνα με τα πρακτορεία ειδήσεων του Μπαχρέϊν και του Κουβέϊτ οι πολεμικές αεροπορίες Τουρκίας Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας λαμβάνουν μέρος σε κοινή άσκηση που ξεκίνησε στην αεροπορική βάση "βασιλιάς Φάχντ" (21°29'00"βόρειο 040°32'40"ανατολικό) στις 8 Μαΐου και η οποία θα ολοκληρωθεί στις 25 τρέχοντος.Δεν δίνονται πολλές λεπτομέρειες για την άσκηση εκτος από τυποποιημένες εκφράσεις περί "ισχυροποίησης της συνεργασίας" "αύξηση ετοιμότητας κι αποτελεσματικότητας" κ.λπ. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι την στιγμή που η κατάσταση στα Τουρκο-Συριακά σύνορα δείχνει να επιδεινώνεται η Τουρκία μαζί με το Πακιστάν ασκούνται πάλι μαζί, φέρνοντας στο "παιχνίδι" και την χώρα κύριο χρηματοδότη ισλαμικών φονταμενταλιστών παγκοσμίως, την Σαουδική Αραβία.


Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι από τα Τουρκικά μέσα ενημέρωσης δεν έχει δοθεί προς το παρόν δημοσιότητα. Στην αεροπορική βάση βασιλιάς Φαχντ (Taif) εδρεύουν τα Σαουδαραβικά Typhoon καθώς και δύο μοίρες με F-15 ένώ υπάρχει και αμερικανικό απόσπασμα μόνιμα εγκατεστημένο εκεί. Άσκηση με το ίδιο όνομα είχε διεξαχθεί και το 2011 με την συμμετοχή των πολεμικών αεροποριών του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας, χωρίς την συμμετοχή τότε της Τουρκίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Ευοίωνα άρχισε η επίσημη επίσκεψη Σαμαρά στην Κίνα

Με τιμές αρχηγού κράτους (παρότι δεν είναι) έγινε δεκτός ο Αντώνης Σαμαράς στο Πρωθυπουργικό Μέγαρο της Κίνας. Η επίσημη υποδοχή συνοδεύτηκε από κανονιοβολισμούς στην πλατεία Τιεν Αν Μεν.

Η συνάντησή του με τον πρωθυπουργό της Κίνας Li Keqiang βρίσκεται σε εξέλιξη.

Νωρίτερα ο πρωθυπουργός εγκαινίασε την επίσκεψή του στην Κίνα με επίσημη ομιλία στην Ακαδημία Κοινωνικών Σπουδών του Πεκίνου. Η κεντρική ιδέα της ομιλίας του Αντώνη Σαμαρά ήταν ότι η Ελλάδα έχει τις υποδομές για να γίνει η βασική πύλη της Κίνας στην Ευρώπη και ότι υπάρχουν μεγάλα περιθώρια για κινεζικές επενδύσεις σε όλους τους τομείς.


Κατά την ομιλία του, ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στο επεξεργασμένο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων που έχει εκπονήσει η κυβέρνηση. Για πρώτη φορά δε, κάλεσε ευθέως την ηγεσία και τους επιχειρηματίες της Κίνας να επενδύσουν στα λιμάνια, στα αεροδρόμια και στους σιδηροδρόμους – στις επόμενες ώρες μάλιστα αναμένεται να υπάρξει συγκεκριμένη και επίσημη κινεζική πρόταση για τα σιδηροδρομικά δίκτυα.

Η «χρυσή» δεκαετία

Ο κ. Σαμαράς μίλησε για «μακρόπνοη συνεργασία» Ελλάδας-Κίνας και για στρατηγικές επενδύσεις. Οχι τυχαία: Πέραν της συμβολής του ασιατικού γίγαντα στο ελληνικό αναπτυξιακό πρόγραμμα, το Πεκίνο έχει καταστήσει σαφές ότι μετά το συνέδριο του ΚΚΚ το περασμένο φθινόπωρο και την εκλογή της νέας ηγεσίας της χώρας, η κυβέρνησή της χαράζει την δεκαετή πολιτική της – με βασικό στοιχείο την «έξοδό» της στην Ευρώπη.

Το μήνυμα, δηλαδή, είναι πως τώρα δίνεται η ευκαιρία και στις δύο πλευρές να σφραγίσουν μία τέτοια «μακρόπνοη» στρατηγική συνεργασίας – «αλλιώς, χάσαμε το τρένο», όπως έλεγε νωρίτερα κυβερνητικός παράγοντας που συμμετέχει στην αποστολή.

Αυτή την ώρα γίνονται διεξοδικές συζητήσεις για το λιμάνι του Πειραιά – όπου η Cosco θέλει επέκταση των δραστηριοτήτων της στο σύνολο του χώρου – καθώς και για το λιμάνι στην Κρήτη. Είναι ενδεικτική η ειδική αναφορά που επιφύλαξε ο κ. Σαμαράς στην Cosco λέγοντας χαρακτηριστικά ότι “ήλθε στην Ελλάδα σε μία δύσκολη στιγμή και επένδυσε προσφέροντας θέσεις εργασίας”.

Οι πρώτες επιχειρηματικές συμφωνίες

Σημαντική πλευρά της επίσκεψης στο Πεκίνο αποτελούν οι “b to b” (business to business) συμφωνίες που «έκλεισαν» Έλληνες επιχειρηματίες (σ.σ. οι οποίοι μετέχουν στην αποστολή) με μεγάλους κινεζικούς ομίλους. Την μερίδα του λέοντος την έχουν οι υπογραφές που «έπεσαν» από κυβερνητικούς και κρατικούς αξιωματούχους. Κατά τις πληροφορίες, οι πιο σημαντικές είναι οι εξής:

- Ο πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ Στέλιος Σταυρίδης υπέγραψε Πρωτόκολλο Συνεργασίας του Ταμείου με την China Development Bank. Αντικείμενο, η προώθηση του ελληνικού προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων και η δυναμική συμμετοχή σ΄αυτό κινεζικών εταιριών. Η συμφωνία προβάλλεται ως ενδεικτική της εμπιστοσύνης που δείχνει (και) ο τραπεζικός τομέας «του ασιατικού γίγαντα» στις προοπτικές ανάπτυξης της ελληνικής Οικονομίας.

- Ο διευθύνων σύμβουλος του Invest in Greece Στέφανος Ησαϊας υπέγραψε Συμφωνητικό Συνεργασίας με την ίδια επενδυτική τράπεζα. Αντικείμενο, η συνεργασία σε τομείς προτεραιότητας όωπς τουρισμός, ακίνητα, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές, ενέργεια και χρηματοδότηση επενδύσεων. Βάσει της συμφωνίας, η CDB θα προωθεί επενδυτικά σχέδια του Invest in Greece σε κινεζικές επιχειρήσεις και, μετά από αξιολόγηση, θα χρηματοδοτεί την υλοπολίησή τους.

- Ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης υπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας με την κινεζική εταιρία Huawei. Βάσει αυτού, η εν λόγω εταιρία θα εγκαταστήσει τα επόμενα τρία χρόνια στην Ελλάδα ένα σημαντικό διαμετακομιστικό κόμβο για τα προϊόντα της – “ένα κέντρο έρευνας και καινοτομίας σε συνεργασία με ελληνικά ερευνητικά κέντρα και τεχνολογικές εταιρίες”. Στην ίδια συμφωνία προβλέπεται ότι η Huawei θα παράσχει εκπαίδευση και θέσεις πρακτικής άσκησης σε Έλληνες φοιτητές και νέους πτυχιούχους.

- Ο κ.Χατζηδάκης υπέγραψε Μνημόνιο Συνεργασίας και με την κινεζική εταιρία ΖΤΕ. Αντικείμενο, η ανάδειξη του λιμανιού του Πειραιά ως διαμετακομιστικου κέντρου (transit and logistics hub) για τα προϊόντα της εταιρίας στην Ευρώπη. Από πλευράς υπουργείου επισημαίνεται ότι η ΖΤΕ ανήκει στις πέντε κορυφαίες κατασκευής τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού παγκοσμίως, με παρουσία σε 140 χώρες.

Συνεργάτες του κ.Σαμαρά δηλώνουν «απολύτως ικανοποιημένοι» από τις μέχρι τώρα συμφωνίες, δεδομένου ότι αυτές «κλείσθηκαν» κατά την πρώτη ημέρα της επίσημης επίσκεψης. Κι επενδύουν πολλά στα οικονομικά fora που θα γίνουν αύριο στο Πεκίνο και (κυρίως) το Σάββατο στη Σαγκάη.

Αύριο Παρασκευή, ο Πρωθυπουργός θα μιλήσει στο Ελληνοκινεζικό Business Forum και θα γίνει δεκτός από τον πρόεδρο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας Σι Ζινπίνγκ. Το Σάββατο θα βρίσκεται στην Χαντζόου, όπου μεταξύ άλλων, θα συναντηθεί με τον κυβερνήτη της Περιφέρειας και θα μιλήσει στο World Cultural Forum ενώ στη συνέχεια θα μεταβεί στη Σαγκάη όπου θα συναντηθεί με το δήμαρχο της πόλης και θα μιλήσει σε Επιχειρηματικό Forum.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, ο Πρωθυπουργός θα έχει μεγάλο αριθμό κατ’ ιδίαν συναντήσεων με κρατικούς αξιωματούχους και επικεφαλής κινεζικών επιχειρηματικών ομίλων.

Την Κυριακή, ο Αντώνης Σαμαράς αναχωρεί για επίσκεψη εργασίας στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, όπου θα έχει συνάντηση με την πολιτική ηγεσία της χώρας.


Με στοιχεία από www.naftemporiki.gr και www.capital.gr (απεσταλμένη: Μαρίνα Μάνη)

Διαβάστε περισσότερα...