«εν κρυπτώ»

Η ουσία του διλήμματος και το κριτήριο της απόφασης

2012-02-12T17:18:00.000+02:00

Ένας από τους νόμους του Σόλωνα, που διαμόρφωσε τους θεσμούς της αρχαίας Αθήνας, ήταν: "Κελεύω άτιμον είναι τού έν στάσει μηδέτερος μερίδος γενομένου". Στις κρίσιμες στιγμές κάθε πολίτης όφειλε να παίρνει θέση στα ζητήματα της πόλης. Όσοι γράφουμε σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο συνήθως δεν εκφέρουμε γνώμη για οικονομικά θέματα. Όμως στις κρίσιμες στιγμές για τη χώρα ο καθένας υποχρεούται να πάρει θέση, και γι' αυτό το λόγο αισθανόμαστε κι εμείς, αν και μη ειδικοί, την υποχρέωση να καταθέσουμε την άποψή μας.

Η πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα από το 2010 και μετά βάσει του (πρώτου) Μνημονίου έχει ολοφάνερα αποτύχει. Όπως είχαν προβλέψει πολλοί οικονομολόγοι, η ύφεση της οικονομίας (μείωση του ΑΕΠ) που επήλθε λόγω των οριζόντιων περικοπών και της έκτακτης φορολογίας οδήγησε σε αύξηση (και όχι μείωση) του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, σε απώλεια των "στόχων" που είχαν τεθεί και σε ένα φαύλο κύκλο ολοένα δραστικότερων περικοπών. Το ελληνικό κράτος μοιάζει με σκύλο που κυνηγάει την ουρά του, ενώ η κοινωνία στενάζει, με τεράστια αύξηση των αυτοκτονιών, της ανεργίας και των αστέγων.

Αυτό που προτείνεται με το "δεύτερο Μνημόνιο" είναι μια ακόμα ισχυρότερη δόση του ίδιου φαρμάκου, η οποία θα οδηγήσει με βεβαιότητα σε ακόμα χειρότερη ύφεση. Και αυτή η προοπτική είναι που προτείνεται στην ελληνική κοινωνία ως "τελευταία ευκαιρία", καθώς οι υποστηρικτές της προβάλλουν το δίλημμα "νέο μνημόνιο ή χρεωκοπία", προβάλλοντας τον κίνδυνο άδειων ραφιών, ελλείψεων τροφίμων, παύσης πληρωμών μισθών και συντάξεων, κλπ.

Σε τέτοιες κρίσιμες ώρες, καλό είναι να λείπουν αυτού του είδους τα εκβιαστικά διλήμματα από την πλευρά των "μνημονιακών", ειδικά όταν αυτά έχουν διαψευστεί στο πρόσφατο παρελθόν. Καλό είναι επίσης να λείπουν οι αλληλοκατηγορίες περί εθνικής προδοσίας και οι συνομωσιολογίες, τις οποίες συνηθίζουν πολλοί "αντιμνημονιακοί". Μπροστά σε τόσο μεγάλες αποφάσεις, θεωρούμε ότι κάθε Έλληνας, όποια θέση κι αν υποστηρίζει, έχει γνώμονα το εθνικό συμφέρον, όπως αυτός το αντιλαμβάνεται με τη συνείδησή του. Και παρ' ότι εν τέλει διαφωνούμε με όσα είπε ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος στο χθεσινό του διάγγελμα, πρέπει να του αναγνωριστεί η ειλικρινής αγωνία του για το μέλλον του τόπου.

Σε τέτοιες ώρες, καλό είναι επίσης να ξεχνάμε το συναίσθημα και να λειτουργούμε με βάση την ψυχρή λογική. Το ένα συναίσθημα που πρέπει να αποκλείσουμε είναι η πληγωμένη υπερηφάνεια και ο θυμός, απέναντι σε Γερμανούς και άλλους δανειστές μας. Τα εξοργιστικά δημοσιεύματα των ευρωπαϊκών εφημερίδων δεν οφείλονται μόνο στα δικά τους στερεότυπα αλλά και στις άφθονες λαβές που τους δώσαμε εμείς. Και η πολιτική επιλογή των ευρωπαϊκων κυβερνήσεων να μας δανείσουν (και επιπλέον να ρίξουν το βάρος τους στην πλάστιγγα, ώστε να δεχτούν οι ιδιώτες δανειστές μας το "κούρεμα"), πρέπει να είναι σεβαστή - θα μπορούσαν και να μη μας δανείσουν καθόλου. Προφανώς το κάνουν για λόγους συμφέροντος που έχουν να κάνουν με τη σταθερότητα του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Και προφανώς οι ταπεινωτικές δηλώσεις και συμπεριφορές είναι μέρος της προσπάθειας να πείσουν τους δικούς τους φορολογούμενους για τον τρόπο που διαθέτουν τα χρήματά τους. Δε θέλει κανείς το κακό μας, απλά κοιτάνε το συμφέρον τους. Ας βάλουμε λοιπόν στην άκρη την πληγωμένη υπερηφάνεια - αν ήταν απλώς να θιχτεί η περηφάνεια μας αλλά να σωθεί το μέλλον της χώρας, χαλάλι.

Όμως υπάρχει κι ένα άλλο συναίσθημα που πρέπει να βάλουμε στην άκρη: ο φόβος. Με το φόβο πορευτήκαμε τα δύο τελευταία χρόνια, και δε μας βοήθησε. Με το φόβο πολιτεύτηκε ο Γ. Παπανδρέου εξ αρχής, ήδη πριν το Μνημόνιο, με τις δηλώσεις περί "Τιτανικού". Ο φόβος είναι που έχει μουδιάσει την οικονομία, την αγορά, τις επενδύσεις, τις ζωές μας. Το φόβο της χρεωκοπίας επικαλούνται όσοι δέχονται και παρουσιάζουν το δεύτερο Μνημόνιο ως μονόδρομο. Μάλιστα ταυτίζουν εκφοβιστικά την πιθανή στάση πληρωμών με την έξοδο από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η πρώτη είναι ζήτημα ελληνικής επιλογής και η δεύτερη απολύτως απίθανη. Επισείουν και το φόβο των ελλείψεων βασικών ειδών σε περίπτωση στάσης πληρωμών, ο οποίος ομολογουμένως δεν είναι αβάσιμος, και ίσως αυτός οδήγησε και ορισμένους πολιτικούς ηγέτες σε αναδίπλωση... Αλλά ως απάντηση στο φόβο ταιριάζει μόνο ο στίχος του Κάλβου:

"Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσιν.
Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία"

Σε τέτοιες ώρες, ο λόγος πρέπει να δίνεται στην ψυχρή λογική. Η λογική και άρα κρίσιμη ερώτηση είναι μία και απλή: Δίνουν η νέα δανειακή σύμβαση και το νέο μνημόνιο την προοπτική ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, ώστε να εξέλθει από την κρίση και να γίνει το ελληνικό χρέος βιώσιμο;

Πρέπει κατ' αρχήν να αναγνωριστεί ότι μια κρίσιμη διαφορά του νέου προγράμματος, σε σχέση με αυτό του "πρώτου Μνημονίου" είναι ότι συνδυάζεται με το λεγόμενο PSI, δηλαδή τη συμφωνημένη από τους ομολογιούχους απώλεια της αξίας των ομολόγων τους. Αυτή η λύση, αν είχε εφαρμοστεί το 2010 χωρίς να θεωρούνται "ταμπού" τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών, ίσως να είχε πετύχει. Αυτό όμως δε συνεπάγεται ότι το σημερινό "κούρεμα", με τη σημερινή δυναμική της οικονομίας, είναι βιώσιμο. Αυτό άλλωστε αντανακλά η συνεχής αύξηση του ύψους του "κουρέματος", από τότε που πρωτοσυζητήθηκε: την αύξηση του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, λόγω της ραγδαίας μείωσης του τελευταίου.

Η απάντηση στο ερώτημα, κατά πόσον η προτεινόμενη λύση είναι βιώσιμη, είναι δυστυχώς αρνητική, και δεν τη δίνουμε εμείς, αλλά ένα από τα κεντρικότερα πρόσωπα της υπόθεσης, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που μόλις προχθές δήλωσε στο πρακτορείο Reuters ότι με το προτεινόμενο πρόγραμμα το ελληνικό χρέος δεν καθίσταται βιώσιμο, καθώς σε βάθος χρόνου μειώνεται στο 136% και όχι στο 120% του ΑΕΠ. Ανάλογες προβλέψεις έγιναν και από τον οίκο αξιολόγησης Fitch, αλλά και από πολλούς οικονομολόγους διεθνώς.

Επομένως το "πακέτο" που βρίσκεται σήμερα προς ψήφιση στη Βουλή, δεν είναι λύση, αλλά ένα ακόμα σκαλί προς το γκρεμό. Γι' αυτό άλλωστε, όπως σωστά έχει επισημάνει ο Γ. Βαρουφάκης, κανείς πια δεν ισχυρίζεται ότι αυτό το πακέτο συνιστά "διάσωση". Απλά θέτουν το δίλημμα "ή αυτό ή κάτι χειρότερο". Συνεπάγεται όμως πραγματικά η απόρριψη του "Δεύτερου Μνημονίου" κάτι χειρότερο;

Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του που δημοσιεύσαμε εδώ, ο Γ. Βαρουφάκης έγραψε ότι η απόρριψη του Δεύτερου Μνημονίου και η στάση πληρωμών το Μάρτιο δεν συνεπάγεται αυτονόητα την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ, ούτε καν τον εξαναγκασμό της σε οικειοθελή έξοδο μέσω πιστωτικής "ασφυξίας", όπως ισχυρίζονται (με ειλικρινή φόβο οι περισσότεροι) πολλοί σχολιαστές. Δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε επιστημονικά τη θέση αυτή, θυμίζουμε όμως ότι ο Βαρουφάκης έχει αποδειχθεί σωστός σε κάθε πρόβλεψή του από την αρχή της κρίσης. Και θυμίζουμε ότι σε μια άλλη φάση κρίσης, στις αρχές Νοεμβρίου που η κυβέρνηση Παπανδρέου έπνεε τα λοίσθια, ο επίτροπος Όλι Ρεν στιγμιαία υποχώρησε από την εμμονή σε κυβέρνηση συνεργασίας, δηλώνοντας ότι η έκτη δόση θα εκταμιευόταν ασχέτως αυτού... Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται και σήμερα, με τη γερμανική πλευρά να έχει ήδη εξετάσει σενάριο προσωρινής δανειοδότησης της Ελλάδας για να μη διακινδυνευτεί η αποπληρωμή των ομολόγων που λήγουν το Μάρτιο. Δεν αποκλείεται λοιπόν, σε περίπτωση απόρριψης του δεύτερου Μνημονίου από την ελληνική Βουλή, να μπει σε εφαρμογή το "σχέδιο Β".

Από την άλλη πλευρά, ίσως να μην υπάρχει πια "σχέδιο Β" για την Ελλάδα, γιατί δεν αποκλείεται να έχουμε φτάσει στο σημείο, όπου το κόστος της διάσωσής μας είναι μεγαλύτερο από το κόστος της χρεωκοπίας μας - με λίγα λόγια, στο σημείο όπου οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν θωρακίσει επαρκώς τα τραπεζικά τους συστήματα για να αντέξουν στην ελληνική στάση πληρωμών. Και επειδή πράγματι η αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό βρίσκεται πολύ χαμηλά, υπάρχει περίπτωση (αντίθετα από τις απόψεις που εκφράζει ο Γ. Βαρουφάκης), η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να πάψει να στηρίζει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα σε περίπτωση στάσης πληρωμών, με όλα τα αρνητικά επακόλουθα που περιγράφονται.

Αλλά το ερώτημα είναι: το σημερινό πακέτο προσφέρει βιώσιμη εναλλακτική; Η απάντηση είναι όχι: οδηγεί βαθύτερα στην ύφεση και τελικά στην κατάρρευση, στερώντας την Ελλάδα από τη δημόσια περιουσία και τα εργαλεία που είναι αναγκαία για την ανασυγκρότησή της (Λυγερός).

Απόψε, η Βουλή των Ελλήνων πρέπει να καταψηφίσει το νέο μνημόνιο. Αλλά, ακόμα και αν αυτό συμβεί, δεν θα είναι το τέλος του δρόμου. Θα είναι η αρχή μιας ανηφορικής πορείας. Και από τη Δευτέρα κιόλας, θα πρέπει να προετοιμαστεί η χώρα για τους κραδασμούς που θα έρθουν. Όπως και να έχει, κανένας από τους δρόμους που ανοίγονται μπροστά μας δεν είναι εύκολος.

Γή και ύδωρ

2012-02-12T10:18:00.004+02:00

Αφιερωμένο σε πάσης φύσεως όψιμους μνημονιακούς. Γελοιογραφία του Στάθη απο το σημερινό "Παρόν"

"Αφήστε τους Έλληνες ήσυχους!" - Επιτέλους μια φωνή λογικής στη Γερμανία...

2012-02-11T00:58:00.013+02:00

Αναδημοσιεύουμε εδώ σε μετάφραση του "Εν Κρυπτώ", το χθεσινό άρθρο της εφημερίδας "Die Zeit", που προτείνει πλήρη διαγραφή του ελληνικού χρέους και αναπτυξιακή πολιτική. Σε αντίθεση με κάποιους δικούς μας "γερμανικότερους των Γερμανών", κάποιοι στη Γερμανία φαίνεται πως αρχίζουν να καταλαβαίνουν...

Αφήστε τους Έλληνες ήσυχους!
του Ludwig Greven

Η εντολή της ΕΕ για περικοπές οδηγεί την Ελλάδα στο γκρεμό - Αντί για βίαιες περικοπές, η χώρα χρειάζεται ένα πρόγραμμα ανάπτυξης – είναι και προς το συμφέρον της Γερμανίας.

Ειδήσεις από μια διαιρεμένη Ευρώπη: για πρώτη φορά η Γερμανία αυξάνει τις εξαγωγές σε ένα τρισεκατομμύριο Ευρώ. Η παραγωγή σφύζει, τα φορολογικά έσοδα αυξάνουν, η ανεργία πέφτει, το σωματείο της μεταλλουργίας ζητάει αυξήσεις 6,5% λόγω των καλών αποτελεσμάτων των επιχειρήσεων. Γερμανία: το νησί των ευλογημένων.

Από την άλλη μεριά η Ελλάδα: μια χώρα σε αναταραχή, στο χείλος του γκρεμού. Η μεταβατική κυβέρνηση αποφασίζει, υπό την πίεση της τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ), ένα νέο πακέτο δραστικών περικοπών. Οι μισθοί πρέπει να πέσουν 20 ως 30%. Από το Δημόσιο θα απολυθούν 150.000 άνθρωποι ως το 2015. Η οικονομία συρρικνώνεται, ίσως φέτος η ύφεση να φτάσει και το 8%. Η χώρα βρίσκεται σταθερά μπροστά στη χρεωκοπία.

Παρ' όλα αυτά, το δεύτερο πακέτο βοήθειας της ΕΕ, ύψους 130 δις Ευρώ, καθυστερεί. Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης αμφιβάλλουν αν η κυβέρνηση Παπαδήμου και τα κόμματα που τη στηρίζουν θα εφαρμόσουν πράγματι τις εξαγγελθείσες περικοπές. Έχουν δίκιο. Επειδή οι ήδη αποφασισμένες περικοπές δε βοηθούν, και απλώς οξύνουν τα προβλήματα. Και επειδή η αντίδραση των Ελλήνων ενάντια στο πρόγραμμα φτωχοποίησης και την απαξίωση της χώρας τους είναι, εύλογα, μεγάλη.

Αυτή είναι η προοπτική μιας ενωμένης Ευρώπης; Μια γενέτειρα του δυτικού πολιτισμού και της δημοκρατίας, που μετατρέπεται πρακτικά σε προτεκτοράτο των Βρυξελλών - χωρίς ελπίδα καλυτέρευσης. Μια ήπειρος, που χωρίζεται όλο και βαθύτερα σε έναν Βορρά που ευημερεί και ένα Νότο που υποφέρει, όπου οι άνθρωποι δεν ξέρουν πια, πώς θα πληρώσουν το καθημερινό ψωμί τους. Ενώ στη Γερμανία ο κυβερνητικός συνασπισμός σκέφτεται σοβαρά να μειώσει τους φόρους, στη μέση της χειρότερης οικονομικής κρίσης εδώ και δεκαετίες.

Αλλά αυτά που συμβαίνουν γύρω μας στην υπόλοιπη Ευρώπη, δεν μπορούν να μας είναι αδιάφορα. Όχι μόνο επειδή ελλοχεύει μια επικίνδυνη ριζοσπαστικοποίηση και επανεθνικοποίηση της πολιτικής, όπως θα φανεί στις επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα.

Θα έπρεπε επίσης να ανησυχούμε, επειδή αυτή η καταστροφική εξέλιξη, που προωθείται κυρίως από τη γερμανική κυβέρνηση, απειλεί το ίδιο μας το μοντέλο επιτυχίας: ο μόνος λόγος που η γερμανική οικονομία αναπτύσσεται τόσο καλά, είναι ότι οι επιχειρήσεις μας κάνουν δουλειές και βγάζουν κέρδη εις βάρος των πιο αδύναμων κρατών. Επειδή εκεί οι μισθοί είναι (ακόμα) υπερβολικά υψηλοί σε σύγκριση με την πολύ χαμηλότερη παραγωγικότητα, ενώ ταυτόχρονα η εσωτερική ζήτηση μειώνεται λόγω της πίεσης των περικοπών. Ενώ εδώ στη Γερμανία οι επι χρόνια περιορισμένες αυξήσεις και οι μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας επί κυβέρνησης Σρέντερ έκαναν την οικονομία τόσο ανταγωνιστική, ώστε απειλεί να συντρίψει τις οικονομίες άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως της ίδιας της Γαλλίας.

Αλλά ποιος θα αγοράζει στο μέλλον τα γερμανικά προϊόντα; Δε χρειαζόμαστε πια τα χρεωμένα κράτη, επειδή μας κοστίζουν μόνο χρήματα;

Όποιος σκέφτεται έτσι, παραγνωρίζει το εξής: δεν ευνοείται η Ελλάδα τα μέγιστα από το πρόγραμμα σωτηρίας, το κοινό νόμισμα και την ενιαία αγορά, αλλά η Γερμανία. Αν η Ελλάδα δήλωνε ανοιχτά στάση πληρωμών, και οι γερμανικές τράπεζες θα υποχρεώνονταν να ξεγράψουν για άλλη μια φορά δισεκατομμύρια, επιβαρύνοντας εν τέλει τον Γερμανό φορολογούμενο. Αν καταργούσαμε το Ευρώ και επανερχόταν το μάρκο, η ισοτιμία του θα ανέβαινε δραστικά. Το αποτέλεσμα, κατά τους υπολογισμούς των ειδικών, θα ήταν να ακριβύνουν τα γερμανικά προϊόντα κατά 40%. Αυτό θα ήταν το τέλος του γερμανικού αναπτυξιακού μοντέλου, που βασίζεται στις εξαγωγές.

Στον ευρωπαϊκό Νότο, και όχι μόνο στην Ελλάδα, επικρατεί μια απειλητική διάθεση, που στρέφεται πρωτίστως κατά της Γερμανίας. Σχεδόν 70 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, η Γερμανία αντιμετωπίζεται ξανά ως εχθρική δύναμη. Κάποιες φωνές προτείνουν ήδη ριζοσπαστικά βήματα κατά της κηδεμονίας από Βρυξέλλες και Βερολίνο.

Ποιος να κατηγορήσει τους ανθρώπους αυτούς, που πιέζονται από τη δυστυχία; Γιατί να μείνουν απαθείς, την ώρα που το μετρημένο μοντέλο ευημερίας τους κατρακυλάει και οι πολιτικοί τους γίνονται εντολοδόχοι; Και αυτό, μόνο για να μην ξεγράψουν οι τράπεζες και οι σπεκουλαδόροι τα δάνειά τους, που για χρόνια τους απέδιδαν ζουμερούς τόκους, όταν τα παρείχαν στις αδύναμες χώρες.

Όχι, δεν μπορεί να είναι αυτή η Ευρώπη, στην οποία θέλουμε να ζήσουμε. Μια Ευρώπη, όπου θα αποφασίζουν οι τράπεζες και τα Hedgefounds, ποια κράτη θα επιζήσουν και ποια όχι.

Το τίμημα της μονομερούς πολιτικής περικοπών που ακολουθούν οι οικονομικοί παράγοντες και η Μέρκελ είναι η αποσύνθεση της Ευρώπης, και μια μακρόχρονη ύφεση , που κάποτε θα πλήξει και τη Γερμανία. Γιατί φυσικά δεν ζούμε σε ένα απομονωμένο νησί των ευλογημένων.

Η Ελλάδα χρειάζεται την αλληλεγγύη μας, μια πλήρη διαγραφή χρεών και ένα πρόγραμμα ανόρθωσης αντί για συνεχή πακέτα περικοπών και δανείων. Ώστε να αποκτήσει η χώρα μια ελπίδα να σταθεί πάλι στα πόδια της σε δέκα ή είκοσι χρόνια, και να ξαναγίνει ισότιμο μέλος της Ένωσης.

Ένα τέτοιο ευρωπαϊκό πακέτο ανάπτυξης δε θα κόστιζε περισσότερο. Αλλά θα έδινε στους ανθρώπους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη πάλι μια προοπτική. Γι' αυτό αξίζει να αγωνιστεί κανείς, και όχι για τον αποκλεισμό της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την ευρωπαϊκή κοινότητα αλληλεγγύης. Χρειαζόμαστε την Ελλάδα - ως παράδειγμα, ότι η Ευρώπη κατανοεί τον εαυτό της.

Πηγή

Τα σάντουιτς τρώνε τα τυφέκια..

2012-02-10T18:18:00.002+02:00

Διαγωνισμό ύψους 440.000 ευρώ επρόκειτο να προκηρύξει το ΓΕΑ για σάντουιτς και ποτά των αεροσκαφών VIP, στις πτήσεις της πολιτικής ηγεσίας. Αναρωτιώμαστε, πόσα τυφέκια ελευθέρου σκοπευτού (ενδεικτικώς) θα μπορούσαν να αγοραστούν για τις Ειδικές Δυνάμεις. Περί τα 10.000 ευρώ κοστίζει κατά μέσο όρο ένα τέτοιο σύστημα. Αλλά επί 15 χρόνια τα σάντουιτς... "τρώνε" το πρόγραμμα τυφεκίων ελευθέρων σκοπευτών. Τώρα που ο ΥΕΘΑ ακύρωσε τον διαγωνισμό, μήπως μπορεί να διαθέσει το κονδύλι σε κάτι σοβαρό;

Σάββας Βλάσσης

Το Μνημόνιο, ο φόβος και η δημοκρατία

2012-02-10T17:49:00.003+02:00

Tου Σταυρου Λυγερου

Το 2010 έθεσαν στον ελληνικό λαό το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Το 2011 του έθεσαν το «Μεσοπρόθεσμο ή δραχμή» και τώρα του θέτουν το «διάσωση ή χρεοκοπία». Πρόκειται για παραλλαγές του ίδιου εκβιαστικού διλήμματος, που επιδέχεται μία μόνο απάντηση. Είναι ο γνωστός μονόδρομος της κυβερνητικής -και όχι μόνο- ρητορικής.

Ορισμένοι εξ αυτών δεν περιορίζονται στα όρια της φθηνής - αντιαισθητικής προπαγάνδας που στηρίζεται στην άμετρη κινδυνολογία. Καταφεύγουν και στην ιδεολογική τρομοκρατία, χαρακτηρίζοντας «εθνική προδοσία» τη διαφορετική άποψη! Δεν ακυρώνουν μόνο την έννοια της πολιτικής, αλλά και την ίδια τη δημοκρατία. Αναμενόμενο. Η θεραπεία - σοκ στηρίζεται αποκλειστικά στην καλλιέργεια του φόβου και γι’ αυτό είναι από τη φύση της ασύμβατη με τη δημοκρατία. Υπενθυμίζουμε ότι πρωτοεφαρμόστηκε στη Χιλή με εργαλείο τα τανκς του Πινοσέτ. Στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει ο φόβος των τανκς. Καλλιεργείται συστηματικά, όμως, ο «μεταμοντέρνος» φόβος ότι το πιο μικρό «όχι» στην τρόικα θα οδηγήσει σε ολοκληρωτική καταστροφή. Είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να παραλύουν και να κατακερματίζουν την κοινωνία.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «χρεοκοπία ή διάσωση», αλλά εάν το νέο πακέτο (PSI, δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο) έχει τις προϋποθέσεις να αποτρέψει τη χρεοκοπία και να ανατάξει την οικονομία. Καθόλου τυχαίο ότι η επίσημη συζήτηση δεν εστιάσθηκε στο καθοριστικό για το μέλλον της Ελλάδας αυτό ερώτημα, αλλά σε επιμέρους πτυχές, όπως οι συντάξεις και ο κατώτατος μισθός. Καθόλου τυχαίο, επίσης, ότι οι σταυροφόροι του Μνημονίου προβάλλουν μονομερώς και με κραυγαλέα υπερβολή τις αρνητικές συνέπειες της παύσης πληρωμών, αλλά αποφεύγουν επιμελώς να πουν πού οδηγεί το νέο πακέτο.

Στο σημείο που έχει φθάσει η Ελλάδα όλοι οι δρόμοι είναι δύσβατοι. Μία ορθολογική συζήτηση θα έπρεπε να βάλει νηφάλια στο τραπέζι τα συν και τα πλην κάθε πολιτικής, ώστε να επιλέξουμε το μικρότερο κακό, την πολιτική που έχει συνδυαστικά το μεγαλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα και το μικρότερο κοινωνικό κόστος. Το πολιτικό σύστημα δεν διεξάγει μία τέτοια συζήτηση για τον ίδιο λόγο που δεν επεξεργάσθηκε ένα ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο για την ανάταξη της οικονομίας.

Η άποψή μας επιγραμματικά είναι πως με το νέο πακέτο θα συμβεί ό,τι με το πρώτο Μνημόνιο. Θα αγοράσουμε πανάκριβα χρόνο, αλλά δεν θα αποτρέψουμε τη χρεοκοπία. Αντιθέτως, θα τη βρούμε μπροστά με πολύ δυσμενέστερους όρους. Παρά τα αντικοινωνικά μέτρα, η οικονομία θα βυθισθεί βαθύτερα στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό του προγράμματος. Ο εκτροχιασμός θα προκαλέσει δυναμική ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας - κατάρρευσης, η οποία πιθανότατα θα πετάξει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης. Η Ελλάδα, γεμάτη οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, θα έχει στερηθεί τη δημόσια περιουσία και τα εργαλεία που είναι αναγκαία για την ανασυγκρότησή της. Με άλλα λόγια, θα καταστεί για πολλά χρόνια έρμαιο των δανειστών της. Κι αυτά, εάν δεν μεσολαβήσει κοινωνική έκρηξη.

www.kathimerini.gr

Τελευταία ευκαιρία

2012-02-10T17:10:00.004+02:00

του Γιάννη Βαρουφάκη

Άλλη μια φορά, τα «μέσα ενημέρωσης», τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό, στενάζουν πάνω από το λάθος ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμφωνηθεί η νέα δανειακή σύμβαση Ελλάδας-τρόικας. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει όταν (κι όχι εάν) δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί η αποτυχία της.

Το ότι θα αποτύχει είναι δεδομένο. Με την ήδη αποτελματωμένη (εδώ και πολλούς μήνες) βιομηχανική παραγωγή να μειώνεται κατά 11,3% σε έναν μόνο μήνα (Δεκέμβριο), τα δημόσια έσοδα να κατρακυλούν κατά 18% τον επόμενο μήνα (Ιανουάριο), και την ανεργία να πετάει στο 20,9% (από 18.2% τον αμέσως προηγούμενο μήνα), το «πλάνο» του Μνημονίου Νο.2 βρίσκεται ήδη νοκ άουτ στο καναβάτσο της ζωής. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση προσποιείται ότι είναι όρθιο. (Μην ξεχνάμε ότι ήταν ένα «πλάνο» που βασίστηκε στην υπόθεση ότι εντός του πρώτου τριμήνου του 2012 η οικονομία θα έχει ήδη σταθεροποιηθεί.)

Οπότε, ας περάσουμε χωρίς χρονοτριβή στο ερώτημα που δεν έχουμε το δικαίωμα να αγνοούμε: Τι θα γίνει όταν η αποτυχία της νέας σύμβασης γίνει το ίδιο ξεκάθαρη με εκείνη της πρώτης (του Μνημονίου Νο.1); Ας πάρουμε τα τρία σενάρια που θέτουν υποψηφιότητα αυτές τις μέρες στον διεθνή τύπο: Το πρώτο είναι να υπάρξει νέο κούρεμα (αυτή την φορά των δανείων που έχουμε πάρει από την τρόικα) συν νέα δάνεια από την... τρόικα. Το δεύτερο είναι να εξαναγκαστεί η Ελλάδα να εξέλθει από το ευρώ. Το τρίτο είναι να αφήσουν το ελληνικό δημόσιο να πτωχεύσει εντός του ευρώ. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Σενάριο 1: Τρίτο Μνημόνιο

Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της νέας δανειακής συμφωνία, του Μνημονίου Νο.2, που μου λένε: «Ας πάρουμε αυτά που μας δίνουν τώρα, κι όταν έρθει η στιγμή που θα αποδειχθεί ότι Μνημόνιο Νο.2 δεν περπατάει, θα μας κουρέψουν κι άλλα από αυτά που χρωστάμε.» Προφανώς αναφέρονται σε κούρεμα των δανείων από την τρόικα, καθώς αυτά που θα χρωστάμε στους ιδιώτες (μετά το όποιο PSI τώρα) θα διέπονται από το αγγλικό Δίκαιο, οπότε ένα κούρεμα θα οδηγήσει στην καταδίκη της χώρας στα αγγλικά δικαστήρια – μια εξέλιξη που καμία χώρα δεν θέλει. Πόσο πιθανό είναι όμως να μας «συγχωρήσει» ένα μέρος του χρέους η τρόικα; Κατ΄αρχάς, τα δάνεια της τρόικας αποτελούνται από τρία μέρη: (1) δάνειο από την ΕΚΤ, (2) δάνειο από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη και (3) δάνειο από το ΔΝΤ (το 1/3 του συνόλου).

Από αυτά τα τρία μέρη, το κομμάτι του ΔΝΤ δεν «αγγίζεται», καθώς το ΔΝΤ σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να υπάρξει τέτοιο παγκόσμιο προηγούμενο. Το ίδιο και με το (1), καθώς η ΕΚΤ είναι αποφασισμένη να ισχύει για τα δάνειά της ότι και με τα δάνεια του ΔΝΤ. Μένει λοιπόν το (2). Το (2) απαιτεί την εξής απόφαση από τα κοινοβούλια 16 χωρών (συμπεριλαμβανομένων και ήδη πτωχευμένων, όπως η Πορτογαλία, που είχαν εγγυηθεί ένα μέρος των δανείων του Μνημονίου Νο.1): Να βάλουν το χέρι στην τσέπη για πρώτη φορά προς όφελος της Ελλάδας!

Πράγματι, έως τώρα, τα υπουργεία οικονομικών των 16 δεν μας έστελναν χρήματα. Απλά εγγυόντουσαν τα δάνεια αυτά για το ελληνικό δημόσιο. Χέρι στην τσέπη θα βάλουν μόνο όταν το ελληνικό δημόσιο δεν τα αποπληρώνει στο ακέραιο (δηλαδή αν κουρευτούν και αυτά τα δάνεια). Πιστεύετε εσείς ότι μετά την αποτυχία και του δεύτερου Μνημονίου, οι 16 εταίροι μας της ευρωζώνης θα δεχθούν να βάλουν για πρώτη φορά το χέρι στην τσέπη για πάρτη του ελληνικού δημοσίου; Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Είναι προφανές ότι δεν θα το κάνουν.

Το μόνο που είναι πιθανόν να γίνει, και μάλιστα αρκετά σύντομα, είναι η ΕΚΤ να αποφασίσει όχι να μην χάσει αλλά να μην... κερδίσει από την δυστυχία του ελληνικού δημοσίου. Πιο συγκεκριμένα, η ΕΚΤ έχει αγοράσει πάνω από €50 δις ελληνικών ομολόγων στο 80% της αξίας τους. Λέγεται ότι σχεδιάζουν την ανταλλαγή αυτών των ελληνικών ομολόγων με ομόλογα του EFSF αξίας ίσης με τα χρήματα που έδωσε η ΕΚΤ για να αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα (δηλαδή το 80% της αξίας τους). Κατόπιν, το EFSF θα πουλήσει στην Ελλάδα τα ελληνικά ομόλογα σε μια αξία ίση με εκείνη των δικών της ομολόγων που έδωσε στην ΕΚΤ. Έτσι, το ελληνικό δημόσιο θα έχει επαναγοράσει στο 80% της αξίας τους τα ομόλογά του που έχει αυτή την στιγμή η ΕΚΤ στα βιβλία της. Με τι χρήματα θα τα αγοράσει όμως; Με χρήματα που θα της δανείσει η τρόικα ή το EFSF! Καθώς όμως αυτά τα χρήματα δανείζονται έντοκα, η ελάφρυνση του 20% μειώνεται. Με απλά λόγια, πολύ κακό για το τίποτα. [Προσέξτε ότι όλα αυτά δεν είναι παρά παιδιαρίσματα. Αν η ΕΚΤ ήθελε, μπορούσε να πει στην Ελλάδα ότι θα δεχθεί να πληρωθεί, όταν έρθει η ώρα, μόνο το 80% της αξίας των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει. Δηλαδή αυτά που πλήρωσε για να τα αγοράσει. Όμως αυτό θα ήταν «απαράδεκτο» καθώς, στο νοσηρό μυαλό τους, το να μην κερδίσουν από την αγοραπωλησία ελληνικών ομολόγων συνιστά... χρηματοδότηση της Ελλάδας. Για να μην συνιστά κάτι τέτοιο, σκέφτονται να παίξουν τις κουμπάρες, με τον τρόπο που σας περιέγραψα. Τέτοια βλέπουν οι Αμερικάνοι κι οι Κινέζοι και βγαίνουν από τα ρούχα τους.]

Περιληπτικά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μετά την αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, το όποιο επιπρόσθετο κούρεμα γίνει θα είναι πολύ μικρό. Τι θα σημάνει αυτό για το δημόσιο χρέος; Δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι μαζί με τα όποια οφέλη από το PSI, θα σταθεροποιηθεί; Όχι, δεν μπορούμε. Δεδομένου ότι η οικονομία μας είναι σε ελεύθερη πτώση (ελέω επιθετικών περικοπών), πολύ, πολύ σύντομα το δημόσιο χρέος θα βρεθεί και πάλι σε τροχιά προς το 150%. Γιατί; Επειδή μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος είναι αρκετά πάνω από το 100% για να το σταθεροποιήσει πρέπει να έχει ένα ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομικής δραστηριότητας που να μην διαφέρει πολύ από το επιτόκιο με το οποίο δανείστηκε πρόσφατα. Ακόμα και στο 3% να ρίξει η τρόικα το επιτόκιο, με ρυθμό μεγέθυνσης στο -6% και -7%, το χρέος παραμένει εκρηκτικό.

Συνεπώς, η αποτυχία της σύμβασης του Μνημονίου Νο.2, που μεθαύριο καλούνται να υπερψηφίσουν οι βουλευτές μας, δεν υπάρχει πιθανότητα να οδηγήσει τους ευρωπαίους «εταίρους» μας να μας δώσουν και τρίτο Μνημόνιο. Μένουν λοιπόν τα εξής δύο σενάρια:

Σενάριο 2: Εξοβελισμός από το ευρώ

Κάθε μέρα που περνά, ακούγονται εντός της γερμανικής ελίτ όλο και πιο δυνατά οι φωνές που ζητούν να χρησιμοποιηθεί ο χρόνος που «κερδίζουν» με το Μνημόνιο Νο.2 ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και πως θα το κάνουν αυτό; Με δύο τρόπους: (α) Καθιστώντας την ζωή τόσο αφόρητη στην Ελλάδα που ο λαός της να επιλέξει να φύγει τόσο από την ευρωζώνη όσο και από την ΕΕ, και (β) αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα στηρίζονταν από την ΕΚΤ σε μια περίπτωση πανικού των αποταμιευτών, κάτι που κάλλιστα μπορεί να προκαλέσει τον πανικό και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.

Οι φωνές αυτές (που παραμένουν μειοψηφικές στο Βερολίνο, αλλά οι οποίες δυναμώνουν) θεωρούν ότι, με τις τονωτικές ενέσεις του τρισεκατομμυρίου ευρώ που θα έχει κάνει στο τραπεζικό σύστημα η ΕΚΤ του κ. Draghi, οι κλυδωνισμοί από τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρωσύστημα θα είναι διαχειρίσιμοι. Όσοι το πιστεύουν αυτό είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μου, επικίνδυνα ανόητοι. Πράττουν λάθος πανομοιότυπο με εκείνο του Hank Paulson, του υπουργού οικονομικών του Προέδρου Bush, όταν θεώρησε πως μπορεί να αφήσει την Lehman να καταρρεύσει απορροφώντας τους κραδασμούς μέσα από την παροχή ρευστότητας στις υπόλοιπες τράπεζες.

Εξακολουθώ λοιπόν να πιστεύω ότι όσοι σκέφτονται έτσι είναι βαθειά νυχτωμένοι: Οι διασυνδέσεις τόσο μεταξύ των ιδιωτικών τραπεζών όσο και μεταξύ των Κεντρικών Τραπεζών της ευρωζώνης είναι τόσο περίπλοκες που ο εξοβελισμός μίας χώρας θα οδηγήσει στην κατάρρευση της ευρωζώνης. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν θα επικρατήσουν οι επικίνδυνα ανόητοι στο Βερολίνο (δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε). Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός ευρώ σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον επιταχυνόμενης Κρίσης που γρήγορα θα δει το ευρώ να εξαφανίζεται. Αν όντως έτσι συμβούν τα πράγματα (και ανεξάρτητα του πόσο καιρό θα πάρει στο ευρώ να διαλυθεί μετά από μία ελληνική έξοδο), σκεφτείτε τι κακό θα μας έχει κάνει το να έχουμε ήδη δεσμευτεί στο Μνημόνιο Νο.2.

•Πρώτον, θα έχουμε ένα χρέος στους παλαιούς δανειστές μας (λόγω PSI) εκπεφρασμένο σε ευρώ και μάλιστα υπό το αγγλικό δίκαιο. Αυτό το χρέος, θα παραμείνει σε ευρώ όσο υπάρχει ευρώ. Κι όταν το ευρώ θα διαλυθεί (αν έχω δίκιο στην πρόβλεψή μου αυτή) η αξία του θα διαμορφωθεί, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, στην βάση μιας λογιστικής μονάδας (σαν το παλιό ECU που ήταν ο πρόδρομος του ευρώ) η οποία θα αντανακλά πιο πολύ την αξία του νέου γερμανικού νομίσματος!
•Δεύτερον, τα χρέη μας τόσο του Μνημονίου Νο.1 όσο και του Μνημονίου Νο.2 (προς το ΔΝΤ και τους υπόλοιπους ευρωπαίους τέως εταίρους μας) θα τρέχουν σε σκληρό νόμισμα.
•Τρίτον, τα έσοδα από τις όποιες ιδιωτικοποιήσεις κάνουμε (π.χ. του ΟΠΑΠ) θα έχουν χαθεί, καθώς θα τα έχουμε χρησιμοποιήσει για αποπληρωμή ενός μικρού μέρους των υπέρογκων δανείων μας και, βέβαια, δεν θα μπορεί το κράτος να τα χρησιμοποιεί στην πιο δύσκολη στιγμή του – τότε που θα βρίσκεται εκτός Ευρώπης και εκτός αγορών και δεν θα έχει ξένο συνάλλαγμα για να επιτρέπει στον ιδιωτικό τομέα να εισάγει βασικά αγαθά (κάτι που όσο είμαστε στο ευρώ δεν υφίσταται ως πρόβλημα καθώς οι επιχειρήσεις διαθέτουν άμεση πρόσβαση στο «ξένο» νόμισμα, στο ευρώ).
•Τέταρτον, το εθνικό εισόδημα (το ΑΕΠ) θα είναι σημαντικά χαμηλότερο την ώρα που θα έρθει ο εξοβελισμός λόγω αποδοχής των μέτρων που συνοδεύουν το Μνημόνιο Νο.2.

Σενάριο 3: Μελλοντική πτώχευση εντός της ευρωζώνης

Αν τελικά οι φωνές που θέλουν τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρώ, μετά την σίγουρη αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, δεν υπερισχύσουν, και κυριαρχήσει ο ορθολογικός φόβος πως μία έξοδος ενός μέλους θα φέρει την κατάρρευση όλου του ευρω-οικοδομήματος, τι άλλο μπορεί να συμβεί (δεδομένου ότι ένα Μνημόνιο Νο.3 είναι αδύνατον); Μα να αφεθεί η Ελλάδα να κάνει αυτό που κάνουν πολιτείες των ΗΠΑ εντός της μεγάλης ζώνης του δολαρίου: στάση πληρωμών μέχρις νεοτέρας! Το κράτος μας θα συνεχίσει να ζει εντός των ορίων που του επιβάλουν τα φορολογικά του έσοδα (κάτι που πρέπει να κάνει έτσι κι αλλιώς υπό το Μνημόνιο Νο.2) και η ΕΕ θα τρέχει και δεν θα φτάνει να καταλαγιάσει τον μεγάλο αναβρασμό που θα επικρατεί στις αγορές καθώς οι μαύρες τρύπες των τραπεζών θα έχουν μεγαλώσει κι άλλο και τα CDS θα έχουν πυροδοτηθεί ξεκινώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση πολλών μεγατόνων.

Κάπου εκεί η Ευρώπη θα κληθεί να αποφασίσει αν θέλει να σώσει το ευρώ ή όχι, κι αν ναι με ποιόν τρόπο. Αν όχι, γυρνάμε όλοι στα εθνικά μας νομίσματα ή δημιουργούνται και κάποια περιφερειακά (π.χ. ζώνη του μάρκου, λατινική ένωση, συν κάποια σκόρπια νομίσματα όπως δραχμή, ιρλανδικό πουντ κλπ). Αν ναι, η λύση που θα δοθεί δεν μπορεί να βασίζεται απλά στις περικοπές, στα δάνεια και στην τιμωρία. Θα ενέχει, θέλοντας και μη, τα τρία βασικά συστατικά που λείπουν στην σημερινή ευρωζώνη: Ενοποίηση τραπεζικών συστημάτων, ενοποίηση μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους και, βεβαίως, μια κοινή επενδυτική πολιτική που θα ανακυκλώνει περί το 10% των πλεονασμάτων υπό την μορφή παραγωγικών επενδύσεων στην περιφέρεια (ίσως χωρίς την εμπλοκή των εθνικών κυβερνήσεων – κάτι που θα ήταν ευχής έργον).

Συμπέρασμα

Τι θα συμβεί λοιπόν όταν αποδειχθεί περίτρανα η αποτυχία της σύμβασης που οι βουλευτές μας καλούνται να αποδεχθούν την Κυριακή; Από τα τρία σενάρια που μπορεί να σκεφτεί κανείς (βλ. πιο πάνω), το πρώτο είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το δεύτερο θα προκύψει μόνο σε περίπτωση άλλης μιας πολιτικής αστοχίας της γερμανικής ελίτ. [Άρα, λαμβάνοντας υπ’ όψη μας το πρόσφατο παρελθόν, είναι πολύ πιθανόν να … προκύψει.] Το τρίτο είναι το καλύτερο από τα τρία.

Ποιο από τα δύο αυτά σενάρια (το 2ο ή το 3ο;) είναι πιθανότερο; Θα θέλαμε το 3ο. Αλλά, όσον αφορά την βέλτιστη απόφαση στην ψηφοφορία της Κυριακής, είτε προκύψει το 2ο είτε το 3ο, ένα «ναι» στο Μνημόνιο Νο.2 θα έχει αποδυναμώσει την Ελλάδα στην πιο δύσκολή στιγμή – την στιγμή που η αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 γίνει φανερή.

Όπως είδαμε, στην περίπτωση που δεσμευτούμε στο Μνημόνιο Νο.2 και προκύψει το Σενάριο 2, ουσιαστικά θα έχουμε χρεώσει το κράτος μας με πολλά δις ώστε να εξαγοράσει η Γερμανία χρόνο για να μας εξοβελίσει από το ευρώ όταν οι ηγέτες της κρίνουν ότι τους συμφέρει - κι όταν η Ελλάδα είναι αποδυναμωμένη περισσότερο από σήμερα. Αν είναι να μας εκπαραθυρώσουν, γιατί φίλες και φίλοι να χρεωθούμε σήμερα τόσα δις ευρώ; Γιατί να μετατρέψουμε το 35% του δημόσιου χρέους μας στους ιδιώτες σε ομόλογα του αγγλικού δικαίου; Γιατί να αποδεχθούμε περικοπές που καταστρέφουν ό,τι έχει μείνει από τον παραγωγικό μας ιστό και που είναι τριπλάσιες από αυτές που αρκούν για να ζει το κράτος από τα φορολογικά του έσοδα (εφόσον αναβάλει μέχρι νεοτέρας τις αποπληρωμές των δανείων του);

Κι αν τελικά δεν μας δείξουν την πόρτα του ευρώ (κάτι που θεωρώ ότι τελικά δεν θα κάνουν), και η «προαναγγελθείσα» αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 τους αναγκάσει να μας επιτρέψουν την στάση πληρωμών εντός της ευρωζώνης, γιατί να μην την κάνουμε τώρα, πριν δεσμευτούμε με το Μνημόνιο Νο.2;

Επίλογος

Το επόμενο εικοσιτετράωρο οι τριακόσιοι της Βουλής θα κληθούν να πάρουν την τελευταία σημαντική απόφαση του πολιτικού τους βίου. Τους την παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Ναι, μονόδρομος είναι. Ένας μονόδρομος που θα στερήσει και σε αυτούς, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά, το δικαίωμα να αποφασίζουν. Το Μνημόνιο Νο.2, που τους λένε να ψηφίσουν για να σωθεί η χώρα, θα αποτύχει. Όπως απέτυχε και το προηγούμενο. Το μόνο που θα πετύχει είναι να δημιουργήσει μια Ελλάδα που από τούδε και στο εξής, στερείται το δικαίωμα να επιλέγει.

Την Κυριακή, πριν φύγουν από το σπίτι τους για τη Βουλή, ας κάτσουν μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου τους ακίνητοι. Για πέντε, δέκα λεπτά ας στηθούν μπροστά στο είδωλό τους. Να κοιτάξουν βαθειά μέσα στα ίδια τους τα μάτια. Να στοχαστούν μπροστά στην αντανάκλασή τους. Και να σκεφτούν κάτι πολύ, πολύ απλό: Ό,τι και να κάνει η κα Μέρκελ, η ΕΕ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η χώρα μας, η γενιά που έρχεται, θα είναι λιγότερο αδύναμη αν εκείνοι απλά προσέλθουν στο Κοινοβούλιο και πούνε όχι στο Μνημόνιο Νο.2. Έτσι απλά. Και μετά ας φύγουν από την μπρος πόρτα, διαχεόμενοι μέσα στην κοινωνία που τόσο καιρό πληγώνουν κι η οποία όμως έχει την δύναμη να τους συγχωρήσει. Αρκεί να πουν το «όχι» σε μια δανειακή συμφωνία-τέρας που είναι καταδικασμένη στην αποτυχία

www.protagon.gr

“Στάση πληρωμών λοιπόν! Τώρα!“

2012-02-09T23:55:00.005+02:00

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε. Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η ‘γενναιοδωρία’ μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια – δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο – όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

• η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών

• η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση

• οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ‘επιτυχημένη’ επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)

• οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)

• όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!
Τώρα!
Με χαμόγελο και αισιοδοξία!
(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν…)

www.protagon.gr

ΥΠΕΞ: Ζητεί από την Άγκυρα την προστασία των ελληνικών μνημείων

2012-02-09T18:39:00.000+02:00

Το υπουργείο Εξωτερικών με ανακοίνωσή του εκφράζει την λύπη του, γιατί, σύμφωνα με πληροφόρηση που έχει, "τα ελληνικά και χριστιανικά μνημεία στην Τουρκία, δεν τυγχάνουν της απαραίτητης μέριμνας για την προστασία τους".

Συγκεκριμένα, η ανακοίνωση αναφέρει ότι πρόσφατα είδαν το φως της δημοσιότητας περιπτώσεις συστηματικής σύλησης της νεκρόπολης και υπόσκαφων τάφων σε βυζαντινό νεκροταφείο της περιοχής Τσατάλτζα, κοντά στην Κωνσταντινούπολη, λόγω πλημμελούς προστασίας του μνημείου, παρά το γεγονός ότι έχει χαρακτηριστεί ως πρώτης τάξεως προστατευόμενος χώρος.

Αντίστοιχη περίπτωση αποτελεί και η κατεδάφιση των τειχών του Μεγάλου Βυζαντινού Ανακτόρου (Ιερόν Παλάτιον) στην περιοχή Σουλτάναχμετ, προκειμένου να ανεγερθεί ξενοδοχείο, παρά το γεγονός ότι και ο συγκεκριμένος ιστορικός χώρος είχε χαρακτηριστεί πρώτης τάξεως προστατευόμενος χώρος.

Το Υπουργείο Εξωτερικών σημειώνει ότι, η πρόσφατη μετατροπή σε τέμενος, του ιστορικού ναού της Αγίας Σοφίας της Νίκαιας, ο οποίος λειτουργούσε ως μουσείο, προκάλεσε προβληματισμό σε όλο τον χριστιανικό κόσμο, καθώς συνδέεται στενά με κορυφαίες στιγμές της ιστορίας του και συγκριμένα με την πρώτη και την έβδομη Οικουμενικές Συνόδους.

Και τονίζεται ότι το Υπουργείο Εξωτερικών εκφράζει την πίστη ότι τα πολιτιστικά μνημεία που έχει κληροδοτήσει η ιστορία και η γεωγραφία, ανεξαρτήτως εθνικής ή θρησκευτικής ταυτότητας, πρέπει να τυγχάνουν προστασίας και να επιδεικνύεται ο απαραίτητος σεβασμός. Αποτελεί πάνω από όλα χρέος έναντι των επερχόμενων γενεών.

Και καταλήγει τονίζοντας ότι "οι τουρκικές αρχές θα επιληφθούν των θεμάτων αυτών, προβαίνοντας στις απαραίτητες ενέργειες για την προστασία και την ανάδειξη των πολυάριθμων ελληνικών και χριστιανικών μνημείων, που βρίσκονται στην επικράτεια της χώρας".

www.e-typos.com

Αμερικανός καθηγητής προς ΕΕ για το Καστελόριζο: Συνετίστε την Άγκυρα!

2012-02-09T13:32:00.008+02:00

Στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος μετακινείται σταδιακά το Καστελόριζο, αφού όλο και περισσότεροι ανακαλύπτουν την δυσανάλογη με το μέγεθός του σημασία, στον τομέα της εκμετάλλευσης των αποθεμάτων υδρογονανθράκων της Μεσογείου.

Με μια παρουσίαση του ζητήματος στο «National Review Online», ο διακεκριμένος Αμερικανός αναλυτής, Ντάνιελ Πάιπς, αναδεικνύει τη σημασία του Καστελορίζου, περιγράφει με μελανά χρώματα την «διπλωματίας των κανονιοφόρων» της Τουρκίας, ενώ καλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση να υποστηρίξει την Ελλάδα στην ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Ο τίτλος του άρθρου είναι «Kastelorizo – Mediterranean Flashpoint?» (Καστελόριζο – Μεσογειακό σημείο έκρηξης;) το οποίο δημοσιεύθηκε χθες στην ιστοσελίδα του Φόρουμ Μέσης Ανατολής (Middle East Forum), διευθυντής του οποίου είναι ο Πάιπς, ο οποίος είναι και συνεργάτης του Ινστιτούτου «Hoover» στο φημισμένο αμερικανικό πανεπιστήμιο του Stanford.

Εντύπωση προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο ξεκινάει το άρθρο του ο αναλυτής: «Θυμηθείτε το όνομα Καστελόριζο, το ακούτε εδώ για πρώτη φορά»! Για να συνεχίσει παραθέτοντας γεωγραφικά στοιχεία, ότι δηλαδή απέχει μόλις ένα μίλι από τις τουρκικές ακτές, 80 μίλια από τη Ρόδο και 170 από την Κύπρο. Μιλάει για τους 430 κατοίκους του στα μόλις πέντε τετραγωνικά μίλια έκταση και αναφέρει ότι η περιοχή θεωρείται από το «Lonely Planet Travel Guide» από τις τέσσερις κορυφαίες σε ελληνικά νησιά για καταδύσεις.

Στη συνέχεια εξηγεί τη γεωστρατηγική του σημασία, το πως αποκόπτει τη δυνατότητα στην Τουρκία να… βάλει χέρι σε μεγάλα θαλάσσια τμήμα που ενδεχομένως περιέχουν πλούσια αποθέματα, ενώ επιτρέπει σε Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα να δημιουργήσουν έναν νοητό θαλάσσιο «διάδρομο» για τη μεταφορά των υδρογονανθράκων στην Ευρώπη, χωρίς να απαιτείται τουρκική άδεια. Η «λεπτομέρεια» αυτή είναι πολύ σημαντική για τον αναλυτή, καθώς η Τουρκία έχει δηλώσει ότι δεν θα επιτρέψει τη διέλευση του ισραηλινού φυσικού αερίου από το έδαφός της.

Στη συνέχεια μιλάει ανοικτά για την πολιτική εκφοβισμού του Ερντογάν και της κυβέρνησης του τουρκικού AKP απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, τις υπερπτήσεις πάνω από το Καστελόριζο, κάτι που αποκαλύπτει ότι η ελληνική νήσος θα μπορούσε να αποτελέσει «θερμό σημείο», ενώ εκτιμά ότι η κατάληψή του από στρατιωτικής απόψεως θα χρειαζόταν «όσο χρόνο χρειάζεστε για να διαβάσετε αυτό το άρθρο»…

Ο Πάιπς αναφέρεται και στις δηλώσεις του Ισραηλινού αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών, Ντάνι Αγιαλόν, ο οποίος ότι η ασφάλεια των περιοχών εξόρυξης υδρογονανθράκων και της Κύπρου αποτελεί προτεραιότητα για τη χώρα του και πως κάθε απειλή δεν θα μείνει αναπάντητη.

Για να καταλήξει το άρθρο – παρουσίαση του προβλήματος, λέγοντας ότι «τέτοια ξεκάθαρα σημάδια αποφασιστικότητας είναι ευπρόσδεκτα. Καθόσον η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει την Ελλάδα να κάνει γεωτρήσεις για να εξασφαλίσει νέες πηγές εισοδήματος, θα πρέπει να υποστηρίξει την Αθήνα να ανακηρύξει ΑΟΖ, να απορρίψει τη δημιουργία προβλημάτων από το AKP αναφορικά με το Καστελόριζο και ξεκάθαρα να εννοήσει ότι οποιαδήποτε έγερση προβλημάτων από την Τουρκία θα έχει σοβαρότατα αποτελέσματα»…

Ας ελπίσουμε ότι η έγερση του ζητήματος ενός πασίγνωστου διεθνώς αναλυτή με τεράστιες διασυνδέσεις στο «κατεστημένο» της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής σε Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ, στέλνει τα κατάλληλα μηνύματα, όχι τόσο στην Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά στην Ελλάδα, επειδή το να κατανοήσουν οι Έλληνες το τεράστιο γεωστρατηγικό «παίγνιο» που εξελίσσεται πλέον στην ευρύτερη περιοχή, είναι σαφέστατα το πρώτο βήμα για την αποφασιστική έξοδο της χώρας από την κρίση…

Πηγή

Σχόλιο "Εν Κρυπτώ": Ο Daniel Pipes δεν είναι τυχαίο πρόσωπο: είναι ένας από τους "σκληροπυρηνικούς" φιλοϊσραηλινούς αναλυτές στις ΗΠΑ. Επομένως το άρθρο του αυτό δείχνει ότι στο ζήτημα της ΑΟΖ του Καστελλόριζου υπάρχει σύμπτωση των ελληνικών συμφερόντων με αυτά του Ισραήλ και των ΗΠΑ, γεγονός τεράστιας πολιτικής σημασίας. Από πλευράς μας, έχουμε επανειλημμένα επισημάνει τη στρατηγική σημασία του Καστελλόριζου, όσο και την στρατιωτική τρωτότητά του (στην οποία αναφέρεται και ο Pipes). Πρέπει όμως επίσης να σημειωθεί ότι από άποψη διεθνούς δικαίου το ζήτημα της ΑΟΖ του Καστελλόριζου δεν είναι μονοσήμαντο, και χρειάζεται προσεκτική ερμηνεία της διεθνούς νομολογίας (επ' αυτού θα ανεβάσουμε σύντομα κάτι ενδιαφέρον), ώστε να μη βρεθεί η Ελλάδα εκτεθειμένη.

Αιέν Υψικρατείν: Ρόδος 8 Φεβρουαρίου 1995

2012-02-09T12:14:00.001+02:00

Μια διαφορετική επέτειος για την Π.Α σήμερα..κλίκ στην εικόνα για περισσότερα

Ολονύχτιο θρίλερ στο Μαξίμου - διαφωνία Σαμαρά για τις συντάξεις

2012-02-09T10:47:00.009+02:00

Λίγο πριν τις έξι το πρωί ολοκληρώθηκαν οι ολονύκτιες διαβουλεύσεις του Πρωθυπουργού με την τρόικα. «Φεύγω σε λίγη ώρα για τις Βρυξέλλες, με την ελπίδα να διεξαχθεί η συνεδρίαση του Eurogroup και να ληφθεί μια θετική απόφαση για το νέο πρόγραμμα», δήλωσε εξερχόμενος του Μαξίμου ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές που επικαλείται το Αθηναϊκό Πρακτορείο, σήμερα δεν θα υπάρξει νέα σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρωθυπουργό, κι ενώ επίκεινται οι συνεδριάσεις του Working Group και στη συνέχεια του Eurogroup.

Οι ίδιες πηγές ανέφεραν πως, μετά το αδιέξοδο που υπήρξε για το θέμα των συντάξεων, και ειδικά των επικουρικών, η κυβέρνηση έλαβε δεκαπενθήμερη διορία από την τρόικα για να παρουσιάσει (ισοδύναμα) μέτρα ύψους 300 εκατ. ευρώ. Στέλεχος της κυβέρνησης υποστήριξε σε συζήτηση που είχε με πολιτικούς συντάκτες μετά τη σύσκεψη ότι «όπως φαίνεται να διαμορφώνεται», τα μισά από το συνολικό ποσό 625 εκατ. ευρώ που έχει ζητήσει η τρόικα, «κλείνουν», ενώ έχει δοθεί περιθώριο 15 ημερών για να εξειδικευτεί από πού θα αντληθεί το υπόλοιπο ποσό. Η ίδια πηγή διευκρίνισε ότι το ποσό των περίπου 300 εκατ. ευρώ που έχει κλείσει, αφορά περικοπές συντάξεων, επισημαίνοντας ωστόσο πως δεν έχει συμφωνηθεί εάν θα πρόκειται μόνο για τις επικουρικές ή μόνο για τις κύριες ή και για τις δύο. Σε κάθε περίπτωση, η ίδια κυβερνητική πηγή δεν απέκλεισε και το ενδεχόμενο να εξεταστεί η εξειδίκευση του τρόπου άντλησης ττων 625 εκατ. ευρώ συνολικά, εντός του χρονικού περιθωρίου των 15 ημερών.

«Απομένουν ζητήματα να διευκρινιστούν»

Ο κ. Βενιζέλος τόνισε πως είναι η ώρα της ευθύνης για όλους και δεν υπάρχουν περιθώρια για οποιαδήποτε άλλη σκοπιμότητα. «Πρέπει», είπε, «να βλέπουμε μόνο τους Έλληνες κατάματα, το εθνικό συμφέρον, την προοπτική των παιδιών μας.

Όπως επεσήμανε, από το νέο πρόγραμμα εξαρτάται η χρηματοδοτική επιβίωση της χώρας για τα επόμενα χρόνια, η ολοκλήρωση ή η μη ολοκλήρωση του PSI, και «αν η χώρα θα παραμείνει στην πραγματικότητα μέσα στην Ευρωζώνη ή θα τεθεί σε κίνδυνο η ίδια η ευρωπαϊκή της προοπτική».

Ο κ. Βενιζέλος σημείωσε πως απομένουν ζητήματα που πρέπει να διευκρινιστούν μέχρι την ώρα που θα συνεδριάσει το Eurogroup, ζητήματα τα οποία, όπως υπογράμμισε, «εξαρτώνται από τη συνείδηση ευθύνης που πρέπει να έχουν όλοι εκείνοι οι παράγοντες οι οποίοι κατ' εντολή του ελληνικού λαού παίζουν έναν κρίσιμο πολιτικό ρόλο, ιδίως μάλιστα όταν φιλοδοξούν να παίξουν έναν κρισιμότερο ρόλο στην διακυβέρνηση του τόπου αυτού».

Παραπέμποντας, τέλος, στην ανακοίνωση του Πρωθυπουργού, ο υπουργός Οικονομικών επιβεβαίωσε πως έχουν συμφωνηθεί όλα τα ζητήματα, πλην αυτού των συντάξεων και επανέλαβε πως η διαπραγμάτευση είναι Λερναία Ύδρα. «Όταν αφήνουμε ένα ζήτημα ανοιχτό, μπορεί η άλλη πλευρά να ανοίξει δύο», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Η επτάωρη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρωθυπουργό διεκόπη γύρω στα μεσάνυχτα, για να πραγματοποιηθεί η νέα συνάντηση του κ. Παπαδήμου με την τρόικα.

Προηγήθηκε «εμπλοκή» -όπως προαναφέρθηκε- στο θέμα των συντάξεων, καθώς ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς, αντιτάχθηκε στη μείωση των επικουρικών συντάξεων στο ποσοστό που ζητούσε η τρόικα (35%), ενώ στην αντιπρόταση της τρόικας για μείωση των κύριων συντάξεων έφερε αντίρρηση ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου, ο οποίος δήλωσε ότι, αν θιγούν, είναι έτοιμος «να σπάσει κάθε συμφωνία». Σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Λουκάς Παπαδήμος είχε και σήμερα το πρωί τηλεφωνική επικοινωνία «και με τους δυο αρχηγούς» για το θέμα.

Αντώνης Σαμαράς: Δεν έχω δικαίωμα να μην διαπραγματεύομαι σκληρά

«Ξέρω ότι για ορισμένους, είναι πρωτόγνωρο να διαπραγματεύονται. Και να διαπραγματεύονται σκληρά όταν πρέπει για τον απλό τον κόσμο. Η διαπραγμάτευση αυτή συνεχίζεται. Αυτό έκανα, αυτό θα κάνω. Υπάρχει ένα θέμα ακόμα. Έχει να κάνει με τις συντάξεις», σημείωσε ο πρόεδρος της ΝΔ σε δηλώσεις έξω από τα γραφεία του κόμματος.

«Αυτές τις ώρες τις δύσκολες πρέπει να κοιτάμε τον απλό τον κόσμο, τον συνταξιούχο», πρόσθεσε. «Δεν έχω δικαίωμα να μην το κάνω, δεν έχω δικαίωμα να μην διαπραγματεύομαι σκληρά. Και ουδόλως με ενδιαφέρει, αν διάφοροι αυτή τη θέση την παρεξηγούν. Και προσπαθούν να τη δικαιολογήσουν διαφορετικά». «Η θέση αυτή», τόνισε, «είναι θέση εθνική, είναι θέση συνείδησης και είναι θέση που πρέπει κανείς να έχει σε τέτοιες ώρες κρίσεως, μεγάλης κρίσεως, μεγάλου πόνου του κόσμου. Γι αυτό και οι συντάξεις έχουν αυτό το χαρακτηριστικό». «Προσπαθούμε ο κόσμος να πονέσει λιγότερο. Τα πράγματα, όμως, είναι δύσκολα και γι αυτό το λόγο υπάρχει αυτή η διαπραγμάτευση. Θα τη συνεχίσω», διεμήνυσε κλείνοντας τη δήλωσή του ο κ. Σαμαράς.

Μετά την εμπλοκή στο θέμα των συντάξεων οι πολιτικοί αρχηγοί εξουσιοδότησαν τον Πρωθυπουργό να κάνει την τελική διαπραγμάτευση με την τρόικα, προκειμένου να βρεθεί η συμβιβαστική φόρμουλα για την εξεύρεση του ποσού των 300 εκατ. ευρώ. Στο μεσοδιάστημα, ο κ. Παπαδήμος είχε τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον πρόεδρο του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, τον Ευρωπαίο επίτροπο, Ολι Ρεν, και την επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ.

«Ευρύτατη συμφωνία σε όλα τα σημεία πλην ενός»

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το πρωθυπουργικό Γραφείο μετά την επτάωρη συνάντηση, αναφέρονταν τα εξής: «Ο Πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί συναντήθηκαν και εξέτασαν σε βάθος το περιεχόμενο του νέου οικονομικού προγράμματος που συνοδεύει τη χρηματο-οικονομική στήριξη της χώρας για τα επόμενα χρόνια. Υπήρξε ευρύτατη συμφωνία σε όλα τα σημεία του προγράμματος με εξαίρεση ένα, το οποίο απαιτεί περαιτέρω επεξεργασία και συζήτηση με την τρόικα. Η συζήτηση αυτή θα γίνει αμέσως ώστε να ολοκληρωθεί η συμφωνία ενόψει της συνεδρίασης του Eurogroup. Ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Γ. Καρατζαφέρης εξέφρασε σοβαρές επιφυλάξεις».

Γ. Καρατζαφέρης: Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει

Ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. εξήλθε από το Μέγαρο Μαξίμου απαγγέλοντας στίχους του Καβάφη από το «Μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι»: «Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του». Ο κ. Καρατζαφέρης επέμεινε στο αίτημά του για έγγραφες διαβεβαιώσεις απο το Ελεγκτικό Συνέδριο το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και την Τράπεζα της Ελλάδος σχετικά με το σύννομο των μέτρων, καθώς και το πως αυτά τα μέτρα θα βγάλουν τη χώρα από την κρίση. «Όποιες σωστές αποφάσεις πάρετε είμαι μαζί σας» δήλωσε ενώπιον των πολιτικών αρχηγών, ενώ κάνοντας ένα ακόμα βήμα προς τον Αντώνη Σαμαρά και τη ΝΔ, διευκρίνισε ότι «παρέμεινα μέσα (στη σύσκεψη) για να συμπαρασταθώ στον Αντώνη Σαμαρά στα θέματα των επικουρικών συντάξεων».

Σε σημείωμα, τέλος, για τις θέσεις του κατά τη συζήτηση των αρχηγών, αναφέρονταν τα παρακάτω: «Η χώρα υπό την μία ή την άλλη εκδοχή, οδηγείται σε πρωτοφανή δοκιμασία. Οι ευθύνες μας επομένως είναι τεράστιες. Θέλω να γνωρίζετε ότι δεν προτίθεμαι να "υπογράψω" μια σύμβαση εντός ελάχιστων ωρών της οποίας το περιεχόμενο σε πολλά σημεία δεν με βρίσκει σύμφωνο (ούτε επιθυμώ αργότερα, να παίξω τον απολογητικό ρόλο της Κατσέλη). Και κυρίως δεν θα "υπογράψω" γιατί δεν μας έχουν προσκομισθεί αυτά τα οποία κ. Πρωθυπουργέ με την επιστολή μου σας ζήτησα». Σύμφωνα με τον κ. Καρατζαφέρη, «ο εκβιαστικός ισχυρισμός και η επιμονή ότι δεν υπάρχει χρόνος, είναι απαράδεκτα και επιπόλαια». «Εδώ καλούμαστε να δεσμεύσουμε την πατρίδα για τα επόμενα 40-50 χρόνια και δεν βρίσκουμε τον χρόνο των ολίγων εβδομάδων;» διερωτάται και προσθέτει πως «σε κάθε περίπτωση, είμαι πέραν των άλλων κάθετα αντίθετος στις τελευταίες νέες απαιτήσεις των τροϊκανών, για μείωση των κατωτέρων μισθών, την περικοπή των επικουρικών συντάξεων ή π.χ. την περικοπή – κατάργηση του πολυτεκνικού επιδόματος». «Ευχαριστώ για την μέχρι τώρα συνεργασία μας και σας διαβεβαιώ ότι δεν είναι στις προθέσεις και το αίσθημα της ευθύνης μου, το να σταθώ με τις ενστάσεις μου εμπόδιο στην Κυβέρνηση. Θα με έχετε σύμμαχο στις όποιες θετικές αποφάσεις σας», καταλήγει το σημείωμα.

Εξερχόμενος τα ξημερώματα από τα γραφεία του ΛΑ.Ο.Σ, ο κ. Καρατζαφέρης δήλωσε: «Το μόνο που μπορώ να πω στις 02:00 η ώρα το πρωί είναι ένα τραγούδι των Beatles: "it is a Hard Day’s Night".

Τι προβλέπει το νέο μνημόνιο

Ριζικές ανατροπές στις εργασιακές συνθήκες και το τέλος των συλλογικών συμβάσεων σηματοδοτεί το μνημόνιο. Συγκεκριμένα προβλέπει μείωση των κατώτατων μισθών σε όλα τα επίπεδα κατά 22% και των νέων κάτω των 25 ετών κατά 32%, όπως και «πάγωμα» των ωριμάνσεων, έως ότου η ανεργία μειωθεί κάτω από το 10%. Προβλέπει ακόμη μείωση κατά 15% των συντάξεων κύριας ασφάλισης ΔΕΗ, ΟΤΕ [OTEr.AT] και τραπεζών και κατά 7% του ΝΑΤ προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα ελλείμματα των επικουρικών συντάξεων.

Προβλέπεται εξάλλου κατάργηση της μονιμότητας σε ΔΕΚΟ και τράπεζες και αποχώρηση 150.000 υπαλλήλων έως το 2015.

Σύμφωνα επίσης με το νέο μνημόνιο, η μετενέργεια των συμβάσεων λήγει στους τρεις αντί των έξι μηνών. Εάν δεν υπάρξει νέα κλαδική σύμβαση εντός τριών μηνών, θα λαμβάνεται ως βάση ο κατώτατος μισθός με διατήρηση των επιδομάτων θέσης, παιδιών, εκπαίδευσης και επικινδυνότητας.

Πέραν αυτών, προβλέπεται η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών του ΙΚΑ 2% άμεσα και επιπλέον 3% το 2013 και η αναθεώρηση ως το τέλος Ιουνίου των ειδικών μισθολογίων για δικαστικούς, γιατρούς, διπλωματικούς υπαλλήλους, αστυνομικούς και στρατιωτικούς.

Προωθείται επίσης, η ιδιωτικοποίηση έως το τέλος του Ιουνίου του 2012 των προγραμματισμένων πακέτων μετοχών των ΔΕΠΑ ΔΕΣΦΑ, ΕΛΠΕ, ΟΠΑΠ, ΕΥΔΑΠ [EYDr.AT] , ΕΥΑΘ και του διεθνούς κέντρου Τύπου. Ο στόχος των εσόδων από τις ιδιωτικοποιήσεις περιορίζεται στα 19 δισ. ευρώ από 50 δισ. ευρώ.

Προβλέπεται τέλος, περιορισμός των φοροαπαλλαγών, αλλαγές στο ΦΠΑ με στόχο την απλοποίηση του συστήματος επιβολής και το κλείσιμο 200 εφοριών έως το τέλος του έτους, καθώς επίσης η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με κοινές μετοχές με περιορισμένα δικαιώματα ψήφου και μετατρέψιμα ομολογιακά δάνεια.

Το περιεχόμενο του μνημονίου έχει προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις και αναβρασμό στις κοινοβουλευτικές ομάδες και των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση. Ήδη βουλευτές του ΠΑΣΟΚ άρχισαν να μαζεύουν υπογραφές, ζητώντας την παράταση της θητείας της κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ άλλοι ζητούσαν την επιβολή κομματικής πειθαρχίας στην κρίσιμη ψηφοφορία της Κυριακής.

Σημειώνεται ότι τα ασφυκτικά περιθώρια που διαμορφώνονται υπό τις εντονότατες πιέσεις και απειλές της Ε.Ε., καθιστούν αναγκαία την κατάθεση της συμφωνίας στη Βουλή σήμερα, με στόχο να ψηφιστεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος μεθαύριο.

Σε μαζικές διαδηλώσεις καλούν τα κόμματα της Αριστεράς

Σε μαζικές διαδηλώσεις κατά του νέου μνημονίου κάλεσαν το λαό τα κόμματα της Αριστεράς. Για λαϊκό ξεσηκωμό έκανε λόγο σε ανακοίνωσή του το ΚΚΕ ενώ από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ, διά του προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας, Αλέξη Τσίπρα, εξέφρασε την πεποίθηση ότι αν τις επόμενες μέρες γεμίσουν οι δρόμοι διαδηλωτές, όπως τον περασμένο Ιούνιο, «αυτή τη φορά ένα πολιτικό σύστημα το οποίο είναι ετοιμόρροπο, κρέμεται από μια κλωστή, δεν θα αντέξει και θα καταρρεύσει».

www.naftemporiki.gr

Βάλτε μπουρλότο!

2012-02-08T12:30:00.006+02:00

του Γ. Π. Μαλούχου

Σήμερα το πρωί, η Ελλάδα καλείται να υπογράψει τη θανατική της καταδίκη.

Μετά το στραγγαλισμό του τελευταίου 48ωρου και τη γνωστοποίηση των απαιτήσεων για τον «ειδικό λογαριασμό», υπάρχει άραγε ακόμα άνθρωπος σε αυτή τη χώρα που να πιστεύει ότι οι λέξεις «διάσωση» και «αλληλεγγύη» έχουν την παραμικρή σχέση με τα όσα καλείται, με το πιστόλι στον κρόταφο, να υπογράψει η Αθήνα;

Υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι μέσα απ’ όλα αυτά μπορεί να έρθει κάποιο είδος «διάσωσης» και ό,τι αυτό επιχειρείται; Ασφαλώς όχι.

Ακόμα και οι φανατικότεροι υπέρμαχοι της γερμανικής πολιτικής, που εκφράζεται με την προβιά της τρόικας, έχουν αντιληφθεί πλέον ότι το μόνο που γίνεται είναι ένας συνδυασμός διασφάλισης των ξένων πιστωτών και πλήρους άλωσης της χώρας, η οποία, αντιθέτως, κάθε άλλο παρά απομακρύνεται από τη χρεοκοπία: η νέα ύφεση που θα φέρει η νέα σύμβαση, εκτός της εσωτερικής διάλυσης, θα οδηγήσει με βεβαιότητα και στην κατάρρευση των δημοσιονομικών στόχων. Μέχρι και ο γερμανικός Spiegel κατακεραύνωσε χθες τη γερμανική πολιτική, λίγο μετά που ο Κρούγκμαν ρωτούσε γιατί οι ισχυροί της Ευρώπης οδηγούν την Ελλάδα ευθέως στο θάνατο…

Το χειρότερο απ’ όλα όμως, είναι ότι αν η Ελλάδα υπογράψει και ψηφίσει λ.χ. την Κυριακή, τη Δευτέρα το πρωί, το μόνο που θα συμβεί, θα είναι να αναζωπυρωθεί αμέσως η συζήτηση περί χρεοκοπίας και περί εξόδου από το κοινό νόμισμα. Κι αυτό, ουδείς μπορεί να κάνει ότι δεν το περιμένει, ουδείς δικαιούται να το αγνοεί. Γιατί, διασφαλίσεις για τη χώρα όχι απλώς δεν υπήρξαν, αλλά, αντιθέτως, άκρα του τάφου σιωπή τηρείται γύρω από το ζήτημα, το μόνο που θα δικαιολογούσε τέτοιες υπογραφές και δεσμεύσεις…

Η Ελλάδα έχει, ακόμα και τώρα, τη δύναμη να τα τινάξει όλα αυτά στον αέρα. Και είναι ο μόνος δρόμος που της απομένει. Τι θα συμβεί μετά; Μετά, αφού πράγματι πρώτα η χώρα διέλθει μέσα από μια κόλαση, την οποία ούτως ή άλλως δεν πρόκειται πια να αποφύγει, οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα την εκβιάζουν και την οδηγούν στην καταστροφή, θα επιστρέψουν να διαπραγματευθούν ξανά. Και δεν θα είναι η πρώτη φορά: το ίδιο ακριβώς συνέβη από τον Απρίλιο του 1932, μέχρι και την έκρηξη του μεγάλου πολέμου.

Η μόνη δουλειά που θα έπρεπε πραγματικά να κάνει τώρα η ελληνική κυβέρνηση, θα ήταν να προετοιμάζει έκτακτους μηχανισμούς αντιμετώπισης των ημερών του μεγάλου σοκ, ταυτόχρονα με την προσφυγή της σε τρίτους διεθνείς παίκτες, όπως, λ.χ., οι Ηνωμένες Πολιτείες, που, όπως ίσως έχει κανείς παρατηρήσει, όλο αυτό το διάστημα, έχουν παραμείνει σιωπηλές. Εκεί πρέπει να στρέψει όλες τις προσπάθειές της: στους τρόπους που θα μπορέσει η χώρα έστω και στοιχειωδώς να σταθεί στα πόδια της και να διατηρήσει την εσωτερική και εξωτερική της ασφάλεια. Και, βεβαίως, στο να προετοιμάσει τον πληθυσμό γι' αυτό που έρχεται. Ο ελληνικός λαός είναι σήμερα τόσο ταπεινωμένος και τόσο βαθιά απαισιόδοξος, που, πιο εύκολα θα σηκώσει αυτό το βάρος, παρά εκείνο του επιβαλλόμενου αργού θανάτου που έτσι κι αλλιώς οδηγεί στην εσωτερική χρεοκοπία.

Το κακό που έχει βρει την Ελλάδα, δεν αντιμετωπίζεται πια με συμβατικά μέσα. Απαιτεί ενέργειες πολεμικού τύπου. Απαιτεί γεωπολιτικής τάξεως κινήσεις, που θα αλλάξουν ευρύτερες ισορροπίες. Η Ελλάδα, αν το αποφασίσει, έχει τη δύναμη να κινήσει τέτοιους μηχανισμούς. Κι αν δεν τα καταφέρει στις πρώτες και αυτονόητες επιλογές της, ας συμμαχήσει ακόμα και με το διάολο…

Ασφαλώς, αν η χώρα δηλώσει μη συμμόρφωση προς τις γερμανικές εντολές, τα τείχη προστασίας που έχουν ήδη δημιουργηθεί θα υψωθούν αμέσως για να κρατήσουν την ελληνική κρίση μακριά από τις άλλες χώρες. Ομως, στο Βερολίνο, γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτά τα τείχη πολύ δύσκολα θα αποδειχθούν ικανά να σταματήσουν το κακό. Για πολλούς λόγους: η κατάρρευση δεν θα μαζεύεται…

Η Ελλάδα δεν έχει πια άλλα όπλα, παρά μόνον τη γεωπολιτική της σημασία, τις θεσμικές της κατοχυρώσεις και την ίδια την επικινδυνότητά της για το ίδιο το κοινό νόμισμα. Κι αυτή, ίσως δεν αφορά πια τόσο την έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στο ελληνικό χρέος, όσο το τρομερό σοκ που θα επιφέρει μια άρνησή της να υπογράψει ένα βέβαιο θάνατο.

Αφού όμως έτσι κι αλλιώς οδηγούν τη χώρα εκεί χωρίς κανένα δισταγμό, το ίδιο αδίστακτη πρέπει να είναι και η απάντησή της. Κι ας μείνει το ταμείο της κυρίας Μέρκελ να περιμένει τους τόκους. Αφού η Γερμανία επιμένει να μας κάψει ζωντανούς, ας δοκιμάσει κι η ίδια το μπουρλότο που βάζει σε μια ολόκληρη χώρα…

Οι Ελληνες έχουμε γίνει μαλθακοί. Κι έχουμε κακομάθει. Αφού όμως έτσι κι αλλιώς, ήρθε αναγκαστικά η στιγμή να θυμηθούμε πως ζούσαν οι πατεράδες κι οι παππούδες μας στα πιο δύσκολα χρόνια, ας το πάρουμε απόφαση κι ας πουλήσουμε πολύ ακριβά το τομάρι μας, όσο ακόμα μπορούμε. Κάτι που αν είχαμε επιχειρήσει δύο χρόνια πριν, όλα σήμερα θα ήταν διαφορετικά – κι αυτό τώρα το παραδέχονται πολλοί, που όταν τότε το άκουγαν έλεγαν ότι επρόκειτο για τρέλα... Όμως, έστω και σαφώς πολύ πιο αδύναμοι σήμερα, αυτό, μπορούμε ακόμα και τώρα να το κάνουμε, αν αρνηθούμε. Ας δούμε λοιπόν τι μπορούν κι εκείνοι, οι «εταίροι» μας του Βερολίνου, που μας οδηγούν ευθέως στον όλεθρο...

www.tovima.gr

σημ Εν Κρυπτώ : Πρωτοφανές κείμενο (και τίτλος) για εφημερίδα όπως το Βήμα. Έχει και αυτο την σημασία του..

Η Ισραηλινή Αεροπορία βγαίνει από το καβούκι της (2) , Κύπρος

2012-02-07T19:08:00.017+02:00

Σύμφωνα με χθεσινό (6 Φεβ) δημοσίευμα της Αγγλόφωνης διαδικτυακής ιστοσελίδας Famagusta(Αμμόχωστος)Gazette, το Ισραήλ προτίθεται να θέσει το θέμα μεταστάθμευσης Ισραηλινών μαχητικών αεροσκαφών στην Κύπρο και συγκεκριμένα στην Αεροπορική Βάση Ανδρέας Παπανδρέου που δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί το ξεχασμένο πια δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΕΑΧ) Ελλάδος-Κύπρου, κατά την διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του Ισραηλινού Πρωθυπουργού στην Λευκωσία.

Είναι αξιοπρόσεκτο να παρατηρήσουμε τον δρόμο που πήρε η συγκεκριμένη είδηση μέχρι να γίνει γνωστή και να δημοσιευθεί σε Ελληνικούς ιστοτόπους. Το κρατικό Κινεζικό Πρακτορείο Ειδήσεων αναφέρει σε σχετικό ρεπορτάζ ότι είναι στις προθέσεις του κ. Νετανιάχου να συζητήσει το θέμα στην επικείμενη επίσημη επίσκεψή του στη μαρτυρική Μεγαλόνησο. Αναφέρει επίσης ότι η Κυπριακή ιστοσελίδα OnlyCy.com είχε αναφερθεί στο αίτημα τον Σεπτέμβριο του 2011. Ισραηλινός διπλωμάτης στην Κύπρο δήλωσε στην επίσης Αγγλόφωνη Cyprus Mail ότι το αίτημα υποβλήθηκε τον Ιανουάριο του 2012. Αυτό διαψεύδεται από Ισραηλινούς αξιωματούχους στο Τελ Αβίβ οι οποίοι τονίζουν ότι το θέμα είναι σε πρώιμο στάδιο και δεν πρέπει να θεωρείται σίγουρο καθώς αναμένονται διαβουλεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών.

Σε κάθε περίπτωση καλό θα είναι όταν διαβάζουμε μια είδηση που τα Ισραηλινά μέσα ενημέρωσης για δικούς τους λόγους, μόλις σήμερα (7 Φεβ) έφεραν με μαζικό τρόπο στη δημοσιότητα, να είμαστε προσεκτικοί και να μην δημιουργούμε έμμεσους συνειρμούς ότι το Ισραήλ θα επιχειρήσει κατά της Τουρκίας σε ενδεχόμενη κρίση. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Το βέβαιον είναι ότι θα κάνει αυτό που του επιτάσσει το δικό του συμφέρον και όχι το δικό μας. Το Ισραήλ κοιτά τα συμφέροντά του, όπως όλες οι χώρες εκτός Ελλάδος. Ας εκμεταλλευτούμε λοιπόν τις συγκυρίες προς όφελός μας και ας παραδειγματιστούμε από τους αδελφούς μας Κύπριους. Είναι κρίμα η Ελληνική πολιτική ηγεσία, με τις δεκάδες των υπουργών και υφυπουργών, να μην ασχολείται επισταμένα με το θέμα και να μην προσπαθήσει να το εκμεταλλευτεί ανάλογα σε στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, φέρνοντας χειροπιαστά αποτελέσματα. Ο κ. Παπαδήμος είναι Πρωθυπουργός και όχι μόνο συνομιλητής της Τρόικας! Έχει και άλλα καθήκοντα. Ας τα εκτελέσει!

Ξεκίνησε η κατασκευή του φράχτη στον Έβρο

2012-02-07T16:34:00.019+02:00

Εγκαινιάσθηκε στη Νέα Βύσσα το Επιχειρησιακό Κέντρο Επιτήρησης συνόρων

«Ο φράχτης είναι ένα έργο που έχει και πρακτική και συμβολική αξία. Θα αποθαρρύνει τους διακινητές και τη λαθρομετανάστευση, ενώ θα στείλει μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Δεν θα επιτρέψουμε να μετατραπεί η Ελλάδα σε μια χώρα transit για τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης»,τόνισε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής, κατά την ομιλία του στα εγκαίνια του Επιχειρησιακού Κέντρου Επιτήρησης συνόρων, στη Νέα Βύσσα Έβρου.

Παράλληλα ο κ. Παπουτσής επεσήμανε πως η χώρα δεν αντέχει άλλους μη νόμιμους μετανάστες και οι ενέργειες της κυβέρνησης στοχεύουν στην ηρεμία και την ασφάλεια του τοπικού πληθυσμού. Αναφερόμενος στις αντιδράσεις που υπάρχουν, τόνισε πως η κατασκευή του φράχτη θα προχωρήσει, γιατί είναι νόμος του κράτους και το έργο προβλέπεται να ολοκληρωθεί περί τα τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου.

Σε ότι αφορά το νέο νόμο περί ασύλου, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, σημείωσε ότι στο εξής, όσοι έχουν δικαίωμα ασύλου θα το πάρουν, ενώ για τους υπόλοιπους το μήνυμα είναι σαφές. Να μην επιχειρήσουν να περάσουν από την Ελλάδα γιατί είτε θα απελαθούν είτε θα επαναπατριστούν εθελοντικά.

Ο φράχτης, τον οποίο χαρακτήρισε ο Παπουτσής ως "έργο συνεργασίας των τουρκικών και ελληνικών αρχών για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης" θα έχει 25 θερμικές κάμερες, ενώ το Επιχειρησιακό Κέντρο Επιτήρησης Συνόρων, το οποίο και εγκαινίασε, θα διασφαλίζει τη συνεχή επιτήρηση των συνόρων.

Συγχρόνως, ανακοίνωσε πως περί τα τέλη του μήνα, αναμένεται να επισκεφθεί την περιοχή αντιπροσωπεία της Ε.Ε με επικεφαλής την Επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων Σεσίλια Μάλστρομ, προκειμένου για να ελέγξει την αξιοποίηση των πιστώσεων που διατίθενται για το φαινόμενο της μη νόμιμης μετανάστευσης.

Ο κ. Παπουτσής έκανε εκτενή αναφορά στις πρωτοβουλίες της χώρας μας για την ευρωπαϊκή ανάδειξη του θέματος της παράνομης μετανάστευσης, αλλά και σε μια σειρά έργων υποδομής στην περιοχή, όπως η ανέγερση κτιρίου που θα στεγάσει το αστυνομικό τμήμα Φερών, προϋπολογισμού 1,7 εκ. ευρώ, οι επισκευές- ανακαινίσεις χώρων κράτησης που λειτουργούν στον Έβρο, η επέκταση του υπάρχοντος κέντρου κράτησης του Φυλακίου, η ανέγερση νέου κτιρίου για το αστυνομικό τμήμα Διδυμοτείχου, προϋπολογισμού 2,5 εκ. ευρώ, καθώς και η ενίσχυση της αστυνομίας με σύγχρονο υλικοτεχνικό εξοπλισμό. Σημειώνεται πως μόνο μέσα στο 2011, πέρασαν τα σύνορα του Έβρου, 54.974 μη νόμιμοι μετανάστες.

Στη συνέχεια ο κ. Παπουτσής μετέβη στο σημείο που κατασκευαστεί ο φράχτης στις Καστανιές και κήρυξε την έναρξη των εργασιών κατασκευή του έργου, που έχει προϋπολογισμό 3.162,5.000 Ευρώ.

Τον κ. Παπουτσή συνόδευαν ο Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μανώλης Όθωνας, η ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας, καθώς και υπηρεσιακοί παράγοντες. Εν τω μεταξύ συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στην κατασκευή του φράχτη και του επιχειρησιακού κέντρου επιτήρησης συνόρων, πραγματοποίησαν το πρωί στην πλατεία της Νέας Βύσσας, φορείς και πολίτες της περιοχής, ενώ την επίσκεψη του κ. παπουτσή στον Έβρο, κατήγγειλε με ανακοίνωσή της και η Αχτιδική Επιτροπή βορείου Έβρου του Κ. Κ. Ε.

Εξ άλλου, κατά την άφιξη του κ. Παπουτσή στο αεροδρόμιο «Δημόκριτος» της Αλεξανδρούπολης, ιδιοκτήτες γραφείων τελετών της περιοχής, παρατάσσοντας τέσσερις νεκροφόρες, εξέφρασαν τη διαμαρτυρία τους για την υπαγωγή των συγκεκριμένων οχημάτων στην κατηγορία των πολυτελών ΙΧ και όχι σε αυτή των επαγγελματικών όπως ίσχυε μέχρι πρότινος.

Πηγή: http://www.agelioforos.gr

Σημ Εν κρυπτώ: Ο κ. υπουργός και το κόμμα του κατάλαβαν αργά τις επιπτώσεις στην χώρα που έχει η ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και η αθρόα χορήγηση αδειών παραμονής και ιθαγένειας σύμφωνα με τα νεφελώδη "ιδεολογήματα" περί πολυπολιτισμικότητας, που ο αρχηγός του εφάρμοσε στην πράξη ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 90 ως υπουργός αλλά και πρόσφατα ως πρωθυπουργός. Η ζημιά έχει γίνει κ υπουργέ.

Μια ρελάνς στις σκέψεις Αβραμόπουλου για κατάργηση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου

2012-02-07T13:51:00.021+02:00

Όπως διαβάσαμε στον καλό ιστότοπο strategyreports.wordpress.com, o ΥΕΘΑ κ. Αβραμόπουλος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Ισοτιμία" πρότεινε την κατάργηση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, και την εκ περιτροπής διεξαγωγή της παρέλασης της 25ης Μαρτίου σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη ή και άλλες πόλεις.

Η ιδέα είναι απλώς απαράδεκτη. Και το επιχείρημα της περικοπής δαπανών (που δεν ξέρουμε αν το συνέλαβε ο ίδιος ο κ. Αβραμόπουλος ή του επιβλήθηκε), είναι απλώς αστείο. Ειδικά μετά την κατάργηση της διέλευσης αεροσκαφών και μηχανοκίνητων, το οικονομικό κόστος της στρατιωτικής παρέλασης είναι αμελητέο. Αντίθετα αυτό που δεν είναι αμελητέο είναι ο συμβολισμός της κατάργησης της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Της κατάργησης του εορτασμού μιας μεγάλης στιγμής στην ιστορία του Έθνους - μιας στιγμής μάλιστα που η Ελλάδα όρθωσε περήφανα το ανάστημά της απέναντι στους σημερινούς δανειστές της, που της απευθύνουν ιταμές αξιώσεις περί επιβολής επιτρόπων, εκχώρησης κυριαρχίας κλπ.

Όποιος έχει παραστεί ή συμμετάσχει στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, γνωρίζει ότι εκεί η παρέλαση έχει ιδιαίτερη αξία για τον κόσμο, μεγαλύτερη ίσως απ' ότι στην Αθήνα. Στην Αθήνα η παρέλαση είναι απλά μια επίσημη περίσταση - στη Θεσσαλονίκη είναι πάνδημη γιορτή, και όλη η πόλη κατεβαίνει στην παραλία. Καθώς συμπίπτει χρονικά με τον εορτασμό του πολιούχου Αγ. Δημητρίου και την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης (ανήμερα του Αγ. Δημητρίου) στις 26 Οκτωβρίου, είναι αφορμή ευρύτερου εορτασμού, ανάτασης, και ανύψωσης του εθνικού φρονήματος. Και αυτό σε μια περιοχή που ακόμα διεκδικείται από αυθάδεις ανιστόρητους γείτονες - και με ανθρώπους που τα ΕΦΠ τους σε μεγάλο ποσοστό λένε Έβρος... Είναι ανάσα ζωής και ένεση ηθικού η παρέλαση στη Θεσσαλονίκη - ποιος αλήθεια θέλει να τα κόψει αυτά; Και γιατί;

Και ακόμα: Έχει αντιληφθεί ο κ. Αβραμόπουλος και οι σύμβουλοί του ότι φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον τουρκικό ζυγό, στις 26 Οκτωβρίου 1912; Έχει δηλαδή αντιληφθεί ότι το γνωστό "εορταστικό τριήμερο" της Θεσσαλονίκης (26-28 Οκτωβρίου) έχει φέτος εντελώς ξεχωριστή σημασία; Και προτείνει ο κ. Αβραμόπουλος, σε αυτόν συγκεκριμένα τον εορτασμό, στα εκατόχρονα της απελευθέρωσής της, να μη γιορτάσει η Θεσσαλονίκη με λαμπρότερο αλλά με φτωχότερο τρόπο; Να στερηθεί, ειδικά σε αυτή την επέτειο, τη στρατιωτική παρέλαση που αποτέλεσε πηγή υπερηφάνειας και ανάτασης για ολόκληρες γενιές;

Ίσως ο κ. Αβραμόπουλος δε συνειδητοποίησε τις συνέπειες όσων είπε για τη Θεσσαλονίκη, και το πρόσθετο πλήγμα που θα υποστεί το ηθικό ενός ήδη πληγωμένου λαού. Εμείς λοιπόν θα του κάνουμε μια αντιπρόταση, ως ευκαιρία για επανόρθωση. Δεν είναι δική μας ιδέα, αλλά του αντιναυάρχου ε.α. Κωστή Γκορτζή, του οποίου φιλοξενήσαμε πρόσφατα δύο (1, 2) εξαιρετικά κείμενα. Ο ναύαρχος Γκορτζής λοιπόν, έχει διατυπώσει δημόσια μια εξαιρετική ιδέα: προς τιμή των 100 χρόνων της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, να πλεύσει στη Θεσσαλονίκη το Θωρηκτό Αβέρωφ και να αγκυροβολήσει εκεί, κατά τη διάρκεια των εορτασμών της απελευθέρωσης.

Η πρόταση προφανώς έχει τεχνικές δυσκολίες, καθώς το πλοίο δεν μπορεί να κινηθεί με ίδια μέσα - αλλά τέτοια θέματα είναι "ψωμοτύρι" για τους Έλληνες ναυτικούς. Η πρόταση έχει επίσης κόστος - αλλά είμαστε βέβαιοι ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες, ναυτικοί και μη, που θα μπορούσαν να συμβάλουν με χορηγίες. Χρόνος υπάρχει ακόμα αρκετός.

Όπως γράφει ο ναύαρχος Γκορτζής,
"ο πλους και μόνο του ΑΒΕΡΩΦ στο Αιγαίο στην παρούσα συγκυρία θα δηλώσει προς κάθε ενδιαφερόμενο ότι δεν λησμονούμε την ιστορία και τη θέλησή μας να την ξαναγράψουμε αν χρειαστεί.
Η είσοδος του ΑΒΕΡΩΦ στον Όρμο της Θεσσαλονίκης συνοδευόμενος από κάθε λογής πλεούμενο –και πολεμικά πλοία- και μόνο ως θέαμα θα συγκλονίσει την κοινωνία της Βόρειας Ελλάδας με ανάλογες θετικές επιπτώσεις στο ηθικό των πολιτών.
Η πρόσδεση του πλοίου σε εμφανή θέση της παραλίας της Θεσσαλονίκης και η δυνατότητα επίσκεψής του από το κοινό είναι βέβαιο ότι θα προσελκύσει επισκέπτες από όλη τη Βόρεια Ελλάδα αλλά και τουρίστες από τις γειτονικές χώρες κομίζοντας και οικονομικά οφέλη στην πόλη και στην τουριστική υποδομή της.
Η παρουσία του πλοίου κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ στην πόλη θα βοηθήσει στην μεγαλύτερη επισκεψιμότητά της.
Προφανής είναι και η παιδευτική ωφέλεια από την παρουσία του πλοίου για τη νέα γενιά με την ξενάγηση σχολείων και συλλόγων σ’ αυτό για ανάδειξη της πραγματικής ιστορίας του τόπου.
Μια τέτοια κίνηση θα συμβάλει και στη διεθνή προβολή της πόλης".

Και ας μην πει κανείς ότι μέσα στην πρωτοφανή κρίση που περνάει η Ελλάδα η πρόταση αυτή είναι ανεδαφική ή ότι "εδώ ο κόσμος καίγεται...". Αντιθέτως. Σε τέτοιες ακριβώς στιγμές είναι που χρειαζόμαστε ενέσεις ηθικού.

Κύριε Υπουργέ, ιδού η Ρόδος...

Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχθηκε ο Έβρος

2012-02-07T11:30:00.005+02:00

Κρίσιμη για την εκδήλωση πλημμυρικών φαινομένων, παραμένει η κατάσταση στον Εβρο, καθώς συνεχίζεται η αυξημένη εισροή νερών στην ελληνική κοίτη του ποταμού, από την Βουλγαρία.

Ηδη από χθες αργά το βράδυ, με απόφαση του Γ.Γ Πολιτικής Προστασίας Θεόδωρου Μπούφη, η περιφερειακή ενότητα Εβρου έχει κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Μετά τα μεσάνυχτα πραγματοποιήθηκε προληπτική εκκένωση σπιτιών στο Ορμένιο, δίπλα στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, καθώς τα νερά του ποταμού Εβρου, έφθασαν μέχρι την πλατεία του χωριού. Συνολικά μετακινήθηκαν 15 άτομα, τα οποία και θα φιλοξενηθούν σε συγγενικά τους πρόσωπα ή ξενοδοχεία της περιοχής. Στο σημείο βρίσκονται ο περιφερειάρχης ΑΜΘ, οχήματα και άνδρες της πυροσβεστικής, του Στρατού, της Αστυνομίας, του δήμου Ορεστιάδας και εθελοντικές ομάδες διάσωσης.

Ταυτόχρονα και ενώ τα πλημμυρικά φαινόμενα είναι σε εξέλιξη, υπάρχει ετοιμότητα για προληπτική εκκένωση των χωριών, Δίκαια, Νέα Βύσσα, παρόχθιες οικίες των Μαρασίων και της παλιάς (κάτω) Σαγήνης Ορεστιάδας, καθώς επίσης, του Πυθίου και Πραγγίου.

Σύμφωνα με τη διεύθυνση Πολιτικής Προστασίας ΑΜΘ, λόγω της συνεχούς αύξησης των ποσοτήτων νερού που εισέρχονται στην ελληνική επικράτεια από τη Βουλγαρία, δια του ποταμού Εβρου και των παραποτάμων Αρδα και Τούντζα, είναι βέβαιο ότι τις επόμενες ώρες θα παρατηρηθούν φαινόμενα κατακλυσμού σε όλα σχεδόν τα παρέβρια χωριά, σταδιακά, από βορρά προς νότο.

Ηδη, με επείγουσα ανακοίνωση της Πολιτικής Προστασίας καλούνται οι κάτοικοι των παρόχθιων δήμων του Εβρου να απομακρύνουν αμέσως, αγροτικό εξοπλισμό, ζώα και κάθε χρήσιμο περιουσιακό στοιχείο στις επικίνδυνες για πλημμύρες ζώνες, να μη βρίσκονται μόνοι τους σε αγροικίες και να μην πλησιάζουν τα αναχώματα.

Στο μεταξύ, ασθενείς χιονοπτώσεις σημειώνονται σε όλο το νομό Εβρου, με τα σχολεία στο Σουφλί να είναι κλειστά.

www.otenet.gr

Οι μεταρρυθμίσεις και η αριθμητική δύναμη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων

2012-02-06T19:49:00.001+02:00

Του Χρήστου Μηνάγια

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του τουρκικού ΓΕΕΘΑ, η δύναμη των ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας τους μήνες Νοέμβριο 2011 και Φεβρουάριο 2012 φαίνεται στον πίνακα που ακολουθεί. Εφόσον τα παραπάνω στοιχεία γίνουν δεκτά ως ακριβή, κρίνεται σκόπιμο να παρατεθούν οι ακόλουθες επισημάνσεις αναφορικά με τη Στρατοχωροφυλακή και τη Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών, σύμφωνα με το βιβλίο του συντάκτη του παρόντος άρθρου με τίτλο: «Η Γεωπολιτική Στρατηγική και η Στρατιωτική Ισχύς της Τουρκίας» (σελ. 153, 154, 190 και 191):

• Στη δύναμη της Στρατοχωροφυλακής θα πρέπει να προστεθούν οι 71.000 Πολιτοφύλακες (Geçici Korucu) από τους οποίους οι 48.000 συμπεριλαμβάνονται στην επίσημη κρατική μισθοδοσία, ενώ οι υπόλοιποι 23.000 είναι εθελοντές. Επομένως, η δύναμη της Στρατοχωροφυλακής ανέρχεται σε 279.869 και όχι σε 208.869 άτομα, με αποτέλεσμα να διαφοροποιείται και το γενικό σύνολο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων από 721.153 σε 792.157 άτομα. Ως γνωστόν οι πολιτοφύλακες αποτελούν αφενός μια σημαντική δύναμη που χρησιμοποιείται από το τουρκικό κράτος στις επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων ανταρτών του ΡΚΚ, αφετέρου έναν ένοπλο μηχανισμό πίεσης σε όσες φυλές και ομάδες της ανατολικής και νοτιοανατολικής Τουρκίας αποστασιοποιούνται από την επίσημη κρατική γραμμή για την αντιμετώπιση του κουρδικού προβλήματος. Επίσης, οι πολιτοφύλακες με τον οπλισμό που διαθέτουν, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στη διεξαγωγή επιχειρήσεων ασφαλείας μετόπισθεν σε περίπτωση μιας ελληνοτουρκικής ένοπλης σύρραξης.

• Η δύναμη της Διοίκησης Ασφαλείας Ακτών το 2014 θα είναι 7.000 άτομα με προοπτική αυτή να ανέλθει στα 10.000.

Ας σημειωθεί ακόμη, ότι η στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας, φυσικά και με τη σύμφωνη γνώμη του πρωθυπουργού Ερντογάν, αποφάσισε τις ακόλουθες μεταρρυθμίσεις:

• Το 25% των εξειδικευμένων (επαγγελματιών) οπλιτών, κατόπιν διαγωνισμού, θα εντάσσονται στην κατηγορία των μονίμων υπαξιωματικών.

• Το 2012 θα προσληφθούν 6.500 εξειδικευμένοι (επαγγελματίες) οπλίτες για την κάλυψη των αναγκών του στρατού ξηράς.

• Συνεχίζεται η εκπαίδευση των συμβασιούχων οπλιτών της 1ης Σειράς Κατάταξης, ενώ στις 31-21-2012 έληξε η προθεσμία υποβολής αιτήσεων για τους αντίστοιχους οπλίτες της 2ης Σειράς. Επισημαίνεται ότι το 2012 θα προσληφθούν 10.659 συμβασιούχοι οπλίτες.

• Οι συμβασιούχοι οπλίτες που συμπληρώνουν το 45ο έτος της ηλικίας τους, καταλυτικό όριο αποστρατείας τους, θα επαναπροσλαμβάνονται στις ένοπλες δυνάμεις ως πολιτικοί υπάλληλοι και θα υπηρετούν σε στρατηγεία Σχηματισμών, στις στρατιωτικές φυλακές είτε ως σωφρονιστικοί υπάλληλοι, είτε ως διοικητικοί υπάλληλοι, είτε ως οδηγοί κ.λπ.

• Η ασφάλεια των στρατιωτικών εγκαταστάσεων, όπως λέσχες αξιωματικών, συγκροτήματα οικιών αξιωματικών-υπαξιωματικών, εργοστάσια, σχολές κ.λπ. θα ανατεθεί σε φορείς του ιδιωτικού τομέα.

• Θα αναβαθμισθεί η εκπαίδευση των μονίμων υπαξιωματικών με την υλοποίηση μεταπτυχιακών προγραμμάτων σε συνεργασία με πανεπιστήμια του εσωτερικού και του εξωτερικού στους τομείς μηχανολογίας, ηλεκτρονικών, κατασκευής κτηρίων, δημόσιας διοίκησης, πληροφορικής, κοινωνιολογίας, λογιστικής και οικονομικής διαχείρισης, ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας, επικοινωνιών, αεροναυπηγικής κ.λπ.

• Από το 2012, το προσωπικό της Αεροπορίας Στρατοχωροφυλακής θα είναι απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων.

Επιπλέον, το τουρκο-ισλαμικό καθεστώς του Ερντογάν έχει σχεδιάσει τις ακόλουθες σημαντικές και ιδιαίτερα χαρακτηριστικές αλλαγές για τη φύλαξη των συνόρων, την ασφάλεια των αστικών κέντρων και τις επιχειρήσεις εναντίον της κουρδικής εξέγερσης:

• Η φύλαξη των συνόρων θα ανατεθεί σε δυνάμεις επαγγελματιών συνοριοφυλάκων που θα συγκροτηθούν, εναρμονιζόμενο παράλληλα και με τις απαιτήσεις της ευρωπαϊκής ένωσης. Παράλληλα, θα γίνεται ευρεία χρησιμοποίηση του μεγάλου αριθμού των μη επανδρωμένων αεροσκαφών που διαθέτουν οι ένοπλες δυνάμεις και που συνεχίζουν να προμηθεύονται. Με το μέτρο αυτό θα μειωθούν οι ανάγκες σε προσωπικό του στρατού ξηράς και της Στρατοχωροφυλακής. Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη το πρόγραμμα συγκρότησης της Γενικής Διευθύνσεως Συνοριοφυλακής που θα υπάγεται στο υπουργείο Εσωτερικών και θα είναι υπεύθυνη για τα χερσαία και θαλάσσια σύνορα της χώρας. Το προσωπικό της διεύθυνσης αυτής θα εκπαιδευθεί στην Ακαδημία Συνοριοφυλακής που θα ιδρυθεί και κατόπιν θα επανδρώσει αντίστοιχες μονάδες, αρχικά στα ελληνοτουρκικά σύνορα το 2014 και στη συνέχεια στα τουρκο-συριακά σύνορα το 2015, οπότε και ο έλεγχος-ασφάλεια των περιοχών αυτών θα περάσει στη Γενική Διεύθυνση Συνοριοφυλακής του υπουργείου Εσωτερικών.

• Η ασφάλεια των αστικών κέντρων θα ανατεθεί αποκλειστικά στην αστυνομία, ενώ μέχρι τώρα η ευθύνη ενός μεγάλου αριθμού από αυτά ανήκε στη Στρατοχωροφυλακή. Τονίζεται ιδιαίτερα ότι η αστυνομική δύναμη το 2008 ήταν 209.694 άτομα, το 2009 αυξήθηκε στα 220.954 και το 2010 στα 229.965.

•Οι επιχειρήσεις εναντίον του ΡΚΚ θα διεξάγονται κατά βάση από τη Στρατοχωροφυλακή και την αστυνομία. Ήδη αποφασίσθηκε η ανάθεση περισσότερο ενεργού ρόλου στις μονάδες ειδικών επιχειρήσεων της αστυνομίας με την παράλληλη αύξηση της δύναμής τους από 6.618 άτομα στα 11.000 μέχρι το 2015. Οι μονάδες αυτές θα πραγματοποιούν «επιχειρήσεις σημείου» και θα εκσυγχρονισθούν με σύγχρονα οπλικά συστήματα και μέσα. Επισημαίνεται ότι θα εγκατασταθούν στο Γκιόλμπασι της Άγκυρας, περιοχή όπου εδρεύει και η Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΕΘΑ (Bordo Bereli). Παράλληλα, συγκροτήθηκε μια μονάδα «Ειδικών Δυνάμεων», αποτελούμενη από 300 άτομα της αστυνομίας και της Στρατοχωροφυλακής, με κύρια αποστολή τη διεξαγωγή επιχειρήσεων τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στο εξωτερικό (βόρειο Ιράκ, Συρία, ευρωπαϊκές χώρες κ.λπ.) για τη σύλληψη ηγετικών στελεχών της κουρδικής εξέγερσης και πρώην στελεχών της που έχουν αποστασιοποιηθεί. Ο σκοπός των εν λόγω επιχειρήσεων είναι να δημιουργήσουν στρατιωτικά και ψυχολογικά προβλήματα στους Κούρδους, ενώ το δόγμα διεξαγωγής τους στηρίζεται κατά βάση στην επιχείρηση σύλληψης του Κούρδου Şemdin Sakık από τμήματα των Bordo Bereli στο βόρειο Ιράκ το 1998.

Οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποιούνται στο προσωπικό, την οργάνωση και τους εξοπλισμούς των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας αποσκοπούν στον πλήρη έλεγχό τους από την κυβέρνηση του Ερντογάν, δεν είναι άμοιρες των γεωστρατηγικών υπολογισμών της Άγκυρας και στηρίζονται στο «Στρατηγικό Όραμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων». Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στις 21-10-2010, ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Işık Koşaner παρουσίασε σε σύσκεψη, παρουσία του πρωθυπουργού και των υπουργών Άμυνας-Εξωτερικών-Εσωτερικών, την εκτίμηση του για τις εξελίξεις που θα υπάρξουν τα επόμενα 5, 10 και 20 χρόνια, αναλύοντας τους εξής παράγοντες: στρατηγικές απειλές, ενδεχόμενοι κίνδυνοι, εχθροί, κατάσταση του αγώνα κατά της τρομοκρατίας (σ.σ. εννοούν το ΡΚΚ), στρατηγικοί στόχοι, διεθνείς υποχρεώσεις, υποχρεώσεις έναντι του ΝΑΤΟ, ταχύτητα αύξησης του πληθυσμού της χώρας, αριθμός αποφοίτων πανεπιστημίου, αριθμός Τούρκων που διαμένουν και εργάζονται στο εξωτερικό κ.λπ. Από την ανάλυση των παραγόντων αυτών ο Koşaner κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να διαθέτουν μία δύναμη 850.000 ατόμων προκειμένου να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του μέλλοντος σε βάθος 20ετίας.

Συνεπώς επιβεβαιώνεται έμμεσα, αλλά με αρκετή σαφήνεια, ότι το αυταρχικό καθεστώς του Ερντογάν για την υλοποίηση των ηγεμονικών και επεκτατικών στόχων του, θα συνεχίσει να αναβαθμίζει τις επιχειρησιακές δυνατότητες των δυνάμεων ασφαλείας της χώρας του, παίρνοντας κάθε ρίσκο και χωρίς να διστάζει να προκαλεί ακόμη και τη Δύση, εφόσον χρειασθεί. Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι η κατάσταση που διαμορφώνεται θα πρέπει να τύχει ιδιαίτερης προσοχής από την ελληνική πλευρά, διότι η προάσπιση των εθνικών συμφερόντων από την συνεχώς κλιμακούμενη παραβατική συμπεριφορά της Άγκυρας απαιτεί τη διατήρηση στο ακέραιο της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας.

www.geostrategy.gr

Περί ελαφρού πεζικού: Μέρος Γ΄

2012-02-06T11:53:00.008+02:00

γράφει ο Βελισάριος

Παρατίθεται το δεύτερο μέρος της συνέντευξης των δύο βρετανών αξιωματικών των Πεζοναυτών και των Αλεξιπτωτιστών. Ενώ κάποια, λίγα, στοιχεία αφορούν τις ειδικότερες συνθήκες της εποχής, τα βασικά στοιχεία παραμένουν διαχρονικά και παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.
Το παρόν, 2ο Μέρος σταδιακά επικεντρώνεται στην εκστρατεία των νήσων Φώκλαντ/Μαλβινών το 1982.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε από το Ίδρυμα Πολεμικών Μελετών του Κέντρου Συνδυασμένων Όπλων του Αμερικανικού Στρατού ως Έκθεση Νο.8.

Η έκθεση αναδημοσιεύεται στο αγγλικό πρωτότυπο. Η έμφαση, όπου υπάρχει, είναι του συντάκτη του ιστολογίου.

REPORT No. 8
DISCUSSIONS ON TRAINING AND EMPLOYING LIGHT INFANTRY
By Major Scott R. McMichael

By Major Scott R. McMichael – Part 2

The following interview was conducted on 5 July 1984 at the British Embassy in Washington, D.C. The interviewed officers are COL Andrew Whitehead of the Royal Marines and COL Neville Pughe of the British Army.

MAJ McMichael: Now, does this mean that you are operating on a day-to-day basis or are you still able to plan long-range and to have an integrated training plan?

COL Whitehead: I think we’ve got off the point. What we were actually talking about was what makes the individual light infantry soldier, and we’ve gone into one particular example, and I think we have probably kicked that one as far as it can go. It is an attitude of mind to produce individuality, self-reliance, resourcefulness, and adaptablity. I don’t think you should construe from that that you operate on a hand-to-mouth basis, because certainly the parachute regiment would never have survived had it operated on a hand-to-mouth basis anymore than 3 Commando Brigade would or any other specialist formation.

COL Pughe: No, there is a very good balance to all this to be maintained in these formations on doing things at no notice, which occasionally is a good thing, and giving people sufficient notice to be able to conduct their own administrative affairs in an orderly and well-planned manner. It is, in fact, in the striking of that balance where good leadership appears. It is terribly important to get that right.

MAJ McMichael: COL Whitehead, you mentioned earlier a tactical attitude that the light infantry unit needs to have and that is to be terrain-oriented as opposed to being exclusively enemy-oriented. Would you develop that idea a little further?

COL Whitehead: I can develop it by examining some of the tasks that we might find ourselves engaged in. Starting at the bottom of the scale, or near to the bottom of the scale, one can dream up a scenario in which a small country somewhere around the world, which has a defense agreement with either your country or mine, finds itself in an internal situation that demands external support and assistance and calls for that support and assistance. One can imagine a scenario (which has happened hundreds of times) in which lightly equipped light infantry troops have been dispatched at short notice and have dealt effectively with a relatively unsophisticated enemy, possibly facing adversity of terrain and climate, and have done their job and come back home again. Moving up the scale, one can construct a scenario in Europe that applies to my own corps. As you probably know about three-fifths of 3 Commando Brigade are trained and equipped for mounted Arctic warfare and in pursuit of that aim we spend three months of every year in Norway doing exclusively mounted Arctic warfare operations. We are all ski-borne, ski-trained. Over-snow vehicles replace our wheeled vehicles to move radio sets and ammunition and supplies around, and everyone from helicopter pilot to a cook becomes snow oriented. Now, when one considers the sort of opposition that one might be called upon to fight and remembering that NATO is essentially a defensive organization, it is clear that initially we are not going to have the initiative, because NATO is unlikely ever to attack preemptively the Warsaw Pact. Therefore, to start with at least, we will always be in a defensive situation. If you then put all those hats together and add to them the terrain of north Norway and the climate of north Norway, you’ve got a peculiar problem, which on the face of it, light infantry soldiers, such as 3 Commando Brigade, are not particularly well equipped to deal with. We have no armor. We have only light field artillery; i.e. 105mm artillery, albeit a particularly good weapon. We are fairly light on air defense, and we rely on our skis and on a small number of helicopters and landing craft to give us tactical mobility. That train of thought leads me, at least, to the conclusion that there are only two ways in which one can defeat the sort of enemy that is likely to be coming against us, which will be heavy in armor, heavy in artillery, and heavy, heavy in firepower. And there are only two attitudes of mind which will lead one to success. One is to exploit every advantage of the terrain that will cause the enemy firepower and his weight to be an incumbrance rather than an advantage. That means fighting him where he least wants to be fought; that means reading the terrain in such a way you force him to canalize his attack, you force him to come down vulnerable and difficult routes from which you can destroy him piecemeal. It means causing him not to be able to deploy on a very broad front to take advantage of his superior firepower. It means forcing him to attack you on a very narrow front. This approach depends on reading the terrain. The other philosophy is an offensive one, an offensive form of defense, a form a defense that will inflict casualties on an enemy before he has the opportunity to deploy and overrun you. Then you fade away in order to attack him somewhere else, at a time when he is hoping that you won’ t.

MAJ McMichael: Are those two philosophies complementary in your opinion or do they require a significant change in attitude?

COL Whitehead: They are complementary. I think they can be taken together. They are heavily dependent on the first of the three major factors that I discussed–terrain. They are also heavily dependent upon tactical mobility, on the ability to move around the battlefield, particularly on one’s ability to move in and around areas where the enemy doesn’t expect you to be able to move; i.e., over the most difficult route.

COL Pughe: In relation to the armored battle, it has been a source of much argument since World War II, whether light infantry forces are relatively immobile. I think everytime I hear someone say that, the small hairs on the back of my neck stand up, because mobility is related to terrain in the way that COL Whitehead has been describing. There’s nothing more mobile than dismounted infantry in wooded areas, in jungle, in urban areas (which are on the increase all the time) and in some mountain areas. There are occasions, of course, in the example just stated, of an armored force coming down through Norway, when foot mobility in certain circumstances seems to be a relative advantage to the enemy. In certain circumstances, therefore, the mobility of the light infantry depends to quite some extent on a characteristic I call elusiveness. He’s got to be able to fade away, melt away in the darkness. He’s got to be familiar with operating at night. He fades away, he reforms and appears somewhere else. It’s the darkness and the terrain together that give him his elusiveness. And I think that is probably covered in the mobility and terrain aspects.

COL Whitehead: I think we are agreeing with each other. I’ve heard the argument many, many times about the relative immobility of light infantry forces, and it is normally advanced by people who see the opposition in terms of broad fronted, high-speed blitzkreig type attacks over terrain that is most suited for armored assault. Well, there the infantryman is going to get left behind, no doubt about that at all. What I’m talking about is the ability to read the terrain in such a way that you can hold him, damage him, fade away, and do it again. He never gets the opportunity to take advantage of his superior firepower and his superior weight.

COL Pughe: Yes, history is rich in examples of light forces that have done exactly that, from the Boers mentioned earlier, to the Russian forces and so on.

COL Whitehead: And the Finns.

COL Pughe: I think we ought to cover the point of flexibility, which we haven’t discussed very much.

MAJ McMichael: Please do, sir.

COL Pughe: Flexibility comes from the training of soldiers in many different roles and tasks. We mentioned the example of engineers who are both combat engineers and construction engineers. In nearly all of seventy-four British deployments since World War II, we have found the need for engineers to be proficient in both fields. In the Falklands, as you know, they were clearing mines from the battlefields one day and restoring power to Port Stanley the next. This sort of flexibility only comes with having long-term regulars who can be thoroughly trained in various skills, trades, and roles. It also comes from having first-rate officers and intelligent NCOs. But there is more to flexibility than just that. There is the flexibility of employment of the force, not just the individual members of the force. And the flexibility comes from having a balanced force available to you from which weapons, equipment, and resources generally can be selected in a way appropriate to the deployment or the conditions prevailing on the mission for which they were dispatched. I can’t emphasize too much the fact that over these past forty years we have been able to do that most effectively and have a balanced force on which to draw. Moreover, there are some pieces of equipment that provide you with that flexibility, such as a medium mortar of the 81mm size, light artillery of good range and mobility, and light armor. It is significant I think that seventy-three of the seventy-four deployments have involved light armor at some stage in the campaign. Initially, light armor is used in the reconnaissance role for the protection and development of the lodgment area, beach head or air head, and also in subsequent operations, of course, not forgetting the pacification phase of an operation or stabilization or whatever you like to call it, when, again, (particularly) wheeled or light tracked armored vehicles have been extremely useful. So there’s flexibility derived from both these characteristics of light forces, without which you know one could be really pushed about.

COL Whitehead: I quite agree, and it is significant that the two most important areas of concern of the several areas that have been singled out for more work in terms of the characteristics of 3 Commando Brigade, as a result of our experiences in the Falklands (and we had the whole brigade down there) were the absence of any light armor in the 3 Commando Brigade and also the absence of air defense. There was light armor down there as you know, but it didn’t belong to us. We are now looking for both of those things to enhance the capabilities of 3 Commando Brigade, without making us into a heavy brigade which loses all of its light infantry advantages.

MAJ McMichael: Sir, is this a good time to talk about the organizational changes that you made in your commando battalion as a result of the Falklands operation?

COL Whitehead: Yes, I’m happy to tell you about them but I don’t think you should draw too many weighty conclusions from them, because at best they are an example of necessity becoming the mother of invention, and at worst they are making the best of a bad job. I’ll tell you what happened. There were two factors that caused me to reorganize my commando, and that reorganization turned out to be a success. Number one was the experience of the parachute battalion that attacked through the screen, which amongst other things revealed the immense value of short-range direct fire infantry weapons, specifically the light machine gun and the 66mm LAW. As for the other factor, during the time my commando was moving on foot, from one end of the island to the other, my logistic area, which was colocated with the brigade logistic area known as the brigade maintenance area on the beach at Ajax Bay, was bombed. It became a very attractive target, and I won’t bore you with why it became an attractive target and how we might have avoided that. Amongst other things, I lost all my MILAN antitank guided missiles and all the aiming posts. I had left them there because at that stage of the operation there was no tank threat, and I saw no need for them and I was using my antitank troop, which is part of Support Company, in a different role. They were all commando soldiers, and they were being used in a reconnaissance role to boost up my reconnaissance capabilities, and they left their antitank weapons behind. Putting those two events together I reconfigured my antitank troop before the first of our commando night attacks on one of the features dominating Stanley, and I called them a weapons troop. I equipped them with extra machine guns, extra 84mm CARL GUSTAV, and extra 66mm LAWs. And then, because they had a very neat and well-understood command structure, which is designed around the three-man detachment required for them to operate the MILAN guided missile, having a high proportion of leaders and a high proportion of radios, they were a very good organization to farm out in small weapons teams to my rifle companies. So what I did was put detachments, one or more detachments, with each of my forward rifle companies during the assault. The effect this had on their firepower was dramatic. Now, that isn’t a particularly clever idea, it certainly isn’t original, but it did work. The fallout from that, which became interesting when we got back from the Falklands and began to sort ourselves out prior to going to Norway for normal winter training in January of 83, was that I decided to leave my antitank troop configured as a weapons troop. Support company, I should tell you consists of a reconnaissance troop, a surveillance troop, an assault engineer troop, a mortar troop, and an antitank troop. The antitank troop is normally equipped with MILAN wired guided missiles. I told support company commander to produce me an organization from what was now called weapons troop, an organization which could operate two or more of the following weapons: a general purpose machine gun in the sustained fire role, the 84mm CARL GUSTAV in the tank hunting role, and the MILAN in the static antitank defense, ambush-type role. Now he didn’t have enough men to operate all three at maximum capacity, but he could do two out of three. It seemed to me that it had advantages from the training point of view in that all training on all three of those weapons, instead of being spread among the rifle companies of the commando was concentrated, thus producing a common standard within support company. It also had an advantage from an organizational and flexibility point of view in that I could say this operation has the following characteristics and the following threat. We will therefore configure the weapons troop thus, i.e., with a proponderance of machine guns or a proponderance of antitank weapons or a balance of the two. That’s what it was about.

MAJ McMichael: Did you pull your machine guns out of your rifle companies?

COL Whitehead: A rifle company has ten general purpose machine guns, three per troop (platoon) and one in company headquarters. It has three kits, what we call SF kits, which consist of a dial sight, a tripod, and an aiming post, which convert any GPMG in the light role into a sustained firepower role. I took all the GPMG SF kits out of the rifle companies and put them into weapons troop. The advantage that weapons troop had, as I said, is that they had an organization of small detachments, eighteen three-man detachments–each commanded by a corporal, with sergeants in charge of pairs of detachments and an officer in command over all. It was a very good little outfit with a high percentage of leaders, ideally suited to be farmed out in packets to the rifle companies. But it was an informal reorganization. I wrote a piece of paper on the subject but I don’t know whether it has been adopted formally. I rather suspect that a residue of it will remain. Someone will re-invent it in years to come.

COL Pughe: I would like to add something about your current American ideas that I have studied in considerable detail on light infantry, not only the 10,000-man light infantry division but the motorized division, 9th ID. I recently read the draft concept operations of the 9th ID and I must say, in light of all the experience that we have had, some of the statements in that concept fill me with alarm. I think probably the idea in the concept of operations that is most alarming is the idea that a light division of that nature, or motorized division of that nature, can grapple with the enemy, particularly in an offensive role, without necessarily taking ground. This seems to me incongruous and possibly it doesn’t look at some of the lessons of history. Quite clearly, the organization of 9th Infantry Division and the ones proposed for the 7th ID and other light divisions will not enable one to close with and attack the enemy effectively if the enemy is in a well-entrenched position. I would suggest that those divisions as presently constituted perhaps haven’t sufficient armor or engineers to deal with entrenched enemy positions. The concept, as I see it, is that they are making maximum use of the fast attack vehicle, which I believe is the most exciting development we’ve seen in tactical concepts for a very long time, making maximum use of them as reconnaissance vehicles and to some degree with the 40mm gun giving quite a good account of itself. One can see these divisions being used in a role that neither their lack of wheeled mobility nor their equipment will enable them to carry out the missions given to them. Furthermore, if you look at the scenarios in which they are likely to be used, they seem to ignore the fact that inevitably warfare, to some degree, particularly in the early stages of an intervention operation, revolves around the occupation of ground. He who has the high ground overlooking the lodgment area is in a remarkably good position. And look at history. How many times have lodgments come unstuck because the enemy holds the high ground overlooking the beach head or the air head? Therefore, how can you envisage these light divisions being employed in an offensive role purely to engage the enemy, but not to take ground? It may be that the concept is not fully developed yet and obviously requires a lot more thought, but as presently constituted I cannot see those light divisions being effective in an offensive role particularly in open ground of the sort experienced in southwest Asia, Falklands, and many other areas. So I have misgivings about that.

MAJ McMichael: What would you add? How would you change the organization?

COL Pughe: The first thing I would do is add light armor, without any doubt.

MAJ McMichael: And that primarily to be used against an enemy entrenched force?

COL Pughe: Yes, light armor of the sort of our Scorpions, Scimitars, etc., have many different roles. They have an antiarmor capability, they perform armored reconnaissance of course as their primary role, but they are used in many other roles. They also have the advantage of being easily transported strategically, parachute dropped, and that sort of thing. I would say that is a major requirement.

MAJ McMichael: In the amount of study that I’ve done on light infantry, I think, because light infantry has to be terrain oriented, it is useful also to think of light infantry operations in terms of the three engineer missions: mobility, countermobility, and survivability. I find myself using those engineer concepts to think about light infantry. We’ve talked about mobility. Do you have any thoughts about the light infantry force and the capabilities that it needs to survive? You’ve talked about elusiveness. That’s one way. And, elusiveness is avoiding enemy fire, as opposed to being protected by armor, or bunkers, or whatever, from enemy fire. But, I invite you to give me your thoughts on countermobility and survivability in a light infantry force.

COL Whitehead: I think I can talk a little bit about survivability. Clearly, if as a light infantry force, you set yourself up to take on a numerically superior and firepower-superior force on its terms, you will not survive. Therefore, you have a number of characteristics, some of which we’ve addressed, which you must turn to your advantage. One is terrain, another is mobility, the third is concealment. I believe the ability of a light infantry force to conceal itself–and that means not just from visual reconnaissance, it means from electronic reconnaissance as well–is paramount. With the increasing sophistication of detection devices, it is becoming more and more difficult. The Norwegians have an interesting philosophy here. They go in for deception in a big way, particularly in a snow-covered environment in the winter. They recognize that it is virtually impossible to conceal tracks in the snow. The track of one man on skis, stands out like an arrow from the air, because of the very sharp shadows it casts. It points like a direction marker. Their answer to that solution is to cover the area with tracks. They actually divert quite a lot of time and trouble to confusing the enemy as to where they are. You know they’re there somewhere, but they could be within four grid squares. That’s one idea. Another is to move and operate as light as you can, and place a considerable amount of attention and care on concealing yourself. It’s a very, very hard lesson to learn. It requires a very high level of soldiering, and a high level of leadership to ensure that one stupid man doesn’t do something that will give away the position of the whole fort.

MAJ McMichael: Sir, does a light infantry force digging in–it seems without doubt that soldiers need to be able to do that, need to be able to do it rapidly, under many conditions–is there a danger with light infantry digging in, an attitudinal danger?

COL Whitehead: Well, of course, there is a danger that if you swing too violently in the direction of digging in, then you will become static in your thinking. But, the other side of that coin is the philosophy that is even more dangerous, which says, “We’re light infantry, we’re on the move all the time, we don’t bother to dig.”

MAJ McMichael: And, you see that as a danger too?

COL Whitehead: That would be a danger too. You’ve got to get people into the philosophy that every time you stop, you dig yourself a little scrape, because it is going to save your life.

MAJ McMichael: Yes, sir.

COL Whitehead: Would you agree to that?

COL Pughe: Yes, again, one points to a number of occasions when well-dug in troops have survived the most colossal bombardments. Just look back to Korea, when the weight of artillery brought down on defensive positions by the Chinese was absolutely colossal, of World War I dimensions. Yet, our troops survived, somewhat dazed, to fight another day. On many occasions they survived because they were able to dig, and dig jolly well. There’s no substitute.

MAJ McMichael: So, if we can turn to the concept of countermobility, do you see that as a major mission for the light infantry engineers? How would you rank that, among the three?

COL Pughe: Well, I see two main problems in using light infantry formations in the countermobility role. One is the lack of stores to actually do it–the lack of mines, the lack of obstructions, and the lack of engineer stores to enable them to construct obstacles. And, secondly an obstacle is only an obstacle if it is covered by plenty of fire, and they’re not very strong in fire support, although they have a reasonable amount of artillery. So, I don’t think they’re ideally suited for that sort of role. Of course, much can be done in favorable terrain, such as urban environment, if they’re equipped with demolition charges to a certain scaling, to make use of buildings, and rubble, and all that sort of thing in the countermobility role. That’s more a function of the terrain and the environment, rather than the capability of the light force itself, which I would say is very slim in this field.

MAJ McMichael: All right, sir. I would like, before we close, to invite both of you to comment on what our new light commanders ought to know–some advice for them. Obviously, in everything we’ve said today, we’re providing some advice for them, but is there anything else that you’d like to focus on?

COL Pughe: I dare say two perfectly obvious and traditional things. One is that the most important thing in the light force is the man. Two, the most important factor in war is his morale. If you can get those things right, then equipping the man of high morale is something which we can do, I hope, in a flexible way, and not be too rigidly confined within a preconceived number and preconceived organization.

COL Whitehead: Yes, I agree. I think the success or failure of the light infantry soldier is more a factor of the way he thinks than of the way he’s organized or equipped. The way he is organized and equipped follows from the way he thinks. If the resources available to him are such that he can pluck what he wants for a given mission, so much the better, because that will not only give him flexibility, it will complement his flexible attitude. But, it’s the way he thinks, I’m sure. You know he thinks through his feet.

MAJ McMichael: Sir, you mentioned earlier, too, a personnel assignment policy. Do you think it is important that light infantry soldiers be returned, as they rotate among tours, to the light infantry?

Col Whitehead: Yes, I do. The regimental system, as practiced in the British Army and the Royal Marines, has an advantage in that we seldom stray very far outside it. Even when you’re employed outside your regiment, as COL Pughe and I both are at the moment, we very soon return to the bosom of our family. We’re not subjected to the same violent role changes as your organizations might be. So, I think if you’re going to extract all the advantages of the light infantry soldier, you have got to create a light infantry soldier who joins as a light infantry soldier and stays that way for the rest of his career. During that career, he might be employed in a staff appointment or a training appointment, but he always comes back to being a light infantry soldier, so that’s what he is. It’s part of the elitism bit.

COL Pughe: Yes, I think I, as a gunner, having had airborne background, find it of immense value in ordinary regiments, and units, and the mechanized field, because the more one can bring the light ethic to heavy units, the better.

MAJ McMichael: Sir, I’d like to take these last ten minutes or so to focus on the Falkland Islands campaign and ask you to provide whatever comments you think are appropriate about that campaign, along the lines of what we’ve been talking about. Some of this may be repetitious, but I would still be interested in hearing it from you, as one of the commanders. For instance, the importance of physical fitness, and how, as you mentioned earlier, you had to think in terms of the foot. Was the Falkland Islands campaign a good example of what you mean by that?

COL Whitehead: A short answer to your last question is yes. I think it is probably worth prefacing anything I say by an admonition or a caution. The Falkland Islands operation was spectacularly successful in all sorts of ways. It was spectacularly successful in a strategic way, in that nobody really thought Britain would launch an amphibious operation 8,000 miles from home. It was spectacularly successful in terms of emotion. It had all the ingredients of an affair that could instantly appeal to very simple concepts of right and wrong. There was a country–whatever the arguments about sovereignty of the Falklands may or may not be–there was a country that was taking an island populated by people who are as British as I am. It was successful from a tactical point of view, in that the aims were achieved, with relatively small loss of life, against numerically superior odds. Now, for all those reasons, it is quite possible to get swept up, as indeed a large number of people have, both professional military men and writers–nonmilitary writers who write about military subjects–swept up in an orgy of conclusion drawing, and lesson learning, and so on. Far be it from me to say that there were no lessons to be learned. There were. There were a hell of a lot. And, heaven knows, I learned enough of them. But, one should be careful not to ascribe to the Falklands operations characteristics which it doesn’t deserve. Every operation has certain factors which make it different and unrepeatable, and I think there is a danger in all this great glut of “conclusion-drawing,” one draws conclusions that shouldn’t perhaps be drawn and I was only a commando battalion CO, and therefore I speak from a position as a unit leader and not as a brigade commander or a division commander, or commander of the infantry task force or a more grand position, but strictly muddy boots and rifles. I kept a diary, as did a lot of people down there, on the back of a fat packet. I wrote it all out laboriously when I got home or on the way home. It has proved to be useful to me, to remind me of things that one can all too easily forget. In the back of the diary I attempted to draw some conclusions about what we’d learned, and where we’d been successful and hadn’t been successful. I concluded that we beat the Argentines as far as the land matter was concerned for the following reasons:

1. We could move and fight in difficult terrain and difficult weather, and they could not.

2. We could move and fight at night, and they could not.

3. We could patrol offensive and aggressively, and they could not.

4. We could read the ground, and they could not.

5. We cared for our men, and they did not.

Now, that sounds like a broad sweeping series of statements, but I believe them to be true. Let’s take them one at a time, if I can remember the order in which I gave them to you. First, terrain, difficult terrain and difficult weather. My unit and the majority of the units in 3 Commando Brigade are mountain and arctic warfare trained and equipped. There is no doubt that our equipment, clothing specifically, and our experience of operating in the mountains of Norway and Scotland stood us in very good stead. We had an understanding of the mountains, we understood mountain navigation, we understood the hazards and difficulties of bad weather in the mountains. Essentially, we could hack it. We were fit enough to keep up a sustained rate of movement forward across the island. It was my unit that walked from one side of the island to the other. Actually, a lot was made of that in the papers, but it was not a particularly phenomenal feat. It was simply the ability to sustain a continued rate of advance and not have people falling out from minor disabilities and complaints. One of the most difficult obstacles to that kind of fitness was the seven weeks that we spent on the way to the Falklands–seven weeks necessitated by (a) the distance, and (b) the amount of shuttle diplomacy that was going on. It was a “shall we, shan’t we” type situation. There is absolutely no substitute in developing that kind of physical fitness for endurance training. And, I don’t mean the kind of physical fitness that can do a hundred meters in 9.4 or can lift heavy weights off the ground a thousand times. It’s the kind of dogged, wiry endurance that will bash on regardless. Doggedness and quiet endurance are the characteristics that we’re talking about. Not some macho, superhuman superman type force, which we quite certainly are not, anymore than the paras are. Operating at night. There was absolutely no way that we could have used the advantages that we derived from being able to move and operate in the terrain and the weather, unless we had been able to operate at night as well. Why? Because, the enemy had the advantage that all defenders have–he was static and we were moving. He was dug in, and we were not. He had his fixed lines of fire, and we did not. We had all the disadvantages that an attacker has in those respects, plus we didn’t have a three-to-one advantage. The conventional wisdom is that a three-to-one advantage is what you want. The only answer was to operate at night, because it was only at night that many of the enemy’s defensive advantages were nullified. If he had used his weapons and read the terrain in the way that, right up until the last minute, we fully expected him to do, then we would have had a much more difficult job than we actually did. The third point was reading the terrain. It astounded me, and continued to astound me and most of my marines, that the enemy did not occupy certain features that we regarded as tactically vital. For example, he allowed us to get on Mt. Kent, which was the largest mountain for miles around. It dominated all the other features and was the jumping off point from which the entire attack on Stanley was launched. They allowed us to get on that feature with nothing more than a skirmish. If he had dug himself in up there in a determined way, the course of the war would have been dramatically altered.

MAJ McMichael: You couldn’t have bypassed it?

COL Whitehead: We might have bypassed it, but it would have been extremely difficult. And, of course, the arguments of bypass versus confrontation are the ones that you know as much about as I do. They’re very vexed arguments. And, indeed I now know, I didn’t know at the time, that there was considerable discussion in brigade as to whether it was more important to bypass the enemy positions and go for Stanley, than it was to take them out and then go for Stanley. The second solution was favored because the brigade commander was trying to minimize our own casualties and to minimize the risk of engaging in street fighting in the town of Stanley, which would have flattened Stanley with its small wooden construction, houses, and so on. I’ve mentioned weather, mentioned the mountains; I’ve mentioned operating at night; I’ve mentioned reading the terrain. I’m sorry, the fourth one was offensive patrolling. The other aspect of the enemy’s performance that continued to surprise me–because I could do nothing else, I had to continually assume that he would do what I expected him to do, though he never did, not to any great extent–was his inability to patrol offensively against us. As a result, my patrols were free to do murder, effectively that. For four days, during which the 3 Commando Brigade with two parachute battalions under command, five units altogether, was preparing itself for the final assault on Stanley (artillery ammunition was being brought up and so on)–during that period, my unit, and all the other units were sending out fighting patrols against the enemy. The effect of this was, of course, to produce a lot of information about him. But, it also did terrific damage to his morale. I’m absolutely convinced that his defense of the feature that we attacked was much less spirited because he’d come up against us every night for the previous five nights. He never did that to us, though I took the precautions that went with my assumption that he would, every single day, in the way of observation posts, defensive patrols, listening posts, clearing one’s front door step, at dawn and dusk, etc. He never really patrolled aggressively against us. The final point was the question of caring for one’s men. It amazed some of my marines when, after the surrender, they were handling the very large numbers of prisoners down in the town of Stanley and discovered the attitude that existed between officers, NCOs and enlisted, in the Argentine forces. On the Argentines’ part, they could not understand how it was possible for marines and officers to carry on perfectly reasonable conversations with one another without one treating the other like scum, and the men treating the officers like pigs, which was the situation that existed in their forces. A feudal system, it was part of their downfall. It surprised us, and it brought home to me and to my people that the sense of belonging that goes with being a member of a very tightly knit and very special organization, like a commando, or indeed the wider organization of the Royal Marines, is a very, very powerful magnet, when it comes to cohesion. When the chips are down, you know that your superiors care, and as a leader, you know that your subordinates trust you to do the right thing.

MAJ McMichael: Sir, did your men understand and accept the logistical problems–the fact that they had to walk across the island, owing to the shortage of helicopters, and that sort of thing? Did they ascribe that in any way as a failure of their officer leadership?

COL Whitehead: No, I don’t think so. They accepted it, because it was very carefully explained to them, by me, and the company commanders, and the other leaders in the commando. It became something of a sick joke, which was probably the only way to treat it at the time, to avoid totally losing sight of one’s sense of humor. Remarks like, “Well, we’ve walked this far, we might as well walk to Stanley,” were made frequently. It was never really the Brigade Commander’s intention that we would march all the way. He sent me out to break out of the beachhead. We were the first unit to break out of the beachhead. My objective was about 25 kilometers northwest of the beachhead, a little place called Douglas Settlement, where the enemy were reported to be. It was one of these little townships of a couple of dozen wooden houses occupied by sheep farmers. We went for that; that was our objective. Future intentions, such as they were–I had only the vaguest idea of what the Brigade Commander’s detailed future intentions were–but, as I understood them, future intentions were to move forward by bounds, using helicopters. I did not expect to be out on a limb, on my own. I didn’t expect to yomp all away, but circumstances required it to be so, and it certainly didn’t result in any lack of trust or lack of understanding from the marines.

belisarius21.wordpress.com

Η αγορά χρόνου κοστίζει πανάκριβα

2012-02-06T09:44:00.002+02:00

Του Σταυρου Λυγερου

Αποδεικνύεται καθημερινά ότι το ευρωιερατείο δεν αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως συνομιλητή, αλλά ως μία χώρα που οφείλει να αποδεχθεί άνευ όρων τις εντολές της τρόικας. Το έργο το έχουμε ξαναδεί σε διάφορες παραλλαγές, όταν ερχόταν ο καιρός να εκταμιευθούν οι δόσεις. Κάθε φορά οι δανειστές έσπαγαν το ρεκόρ τους σε προσβολές και ωμούς εκβιασμούς που παραβιάζουν κάθε θεσμική και δημοκρατική τάξη. Το μείζον ζήτημα, βεβαίως, δεν είναι η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού. Είναι εάν το νέο πακέτο μπορεί ή όχι να ανατάξει την ελληνική οικονομία. Η θεραπεία - σοκ έχει βυθίσει την Ελλάδα σε ένα καταστροφικό αδιέξοδο. Τα γεγονότα διέψευσαν την αρχική διαβεβαίωση ότι το πρώτο Μνημόνιο θα εξασφάλιζε τον αναγκαίο χρόνο και θα επιτύγχανε τη δημοσιονομική εξυγίανση και την ανάταξη της οικονομίας. Οι αριθμοί δεν αφήνουν περιθώρια για αμφισβήτηση.

Η ελληνική κρίση χρέους έχει μετατραπεί σε ένα δράμα. Τα μέτρα πέφτουν βροχή, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να βυθίζουν ολοένα και περισσότερο την οικονομία στην ύφεση, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο.

Μη μπορώντας να αμφισβητήσουν το ναυάγιο, η τρόικα και οι ντόπιοι υποστηρικτές του Μνημονίου ισχυρίζονται ότι δεν φταίει η συνταγή, αλλά η κυβέρνηση Παπανδρέου που δεν την εφάρμοσε σωστά. Εχουμε εξ αρχής υποστηρίξει ότι και η συνταγή είναι λάθος και ο «μάγειρας» που την υλοποίησε κακός. Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει βαρύτατες ευθύνες για τις πράξεις και τις παραλείψεις της, αλλά η ύφεση είναι το αποτέλεσμα κυρίως της πολιτικής που υπαγορεύει η τρόικα.

Δεδηλωμένος στόχος αυτής της πολιτικής δεν είναι μόνο η δραστική μείωση του ελλείμματος. Είναι και η εσωτερική υποτίμηση, η οποία υποτίθεται ότι θα αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Η εσωτερική υποτίμηση, όμως, επιτυγχάνεται μέσω της ύφεσης. Με άλλα λόγια, αυτό που συμβαίνει δεν είναι μια απροσδόκητη παρενέργεια. Είναι το λογικό αποτέλεσμα της συνταγής των δανειστών.

Οπως και αν κατανεμηθούν οι ευθύνες, όμως, το γεγονός είναι ότι η Ελλάδα έχει ήδη χρεοκοπήσει. Το μόνο που πρόσφεραν οι δόσεις ήταν να μεταθέτουν για λίγο αργότερα το αναπόφευκτο. Το ίδιο ισχύει και για το νέο πακέτο. Η αγορά χρόνου, όμως, κοστίζει πανάκριβα. Πρώτον, επειδή αποσαθρώνει τον παραγωγικό ιστό. Δεύτερον, επειδή εκποιεί και υποθηκεύει δημόσια περιουσία πάνω στην οποία θα πρέπει να στηριχθεί η ανασυγκρότηση.

Το σημαντικότερο είναι ότι η αγορά χρόνου δεν χρησιμοποιείται για να προετοιμάσει το κράτος και την κοινωνία, ώστε η χρεοκοπία να γίνει με συντεταγμένο τρόπο εντός της Ευρωζώνης και με το μικρότερο δυνατό οικονομικο-κοινωνικό κόστος. Αντιθέτως, το νέο πακέτο τροφοδοτεί την ψευδαίσθηση ότι το αναπόφευκτο μπορεί να αποτραπεί. Η Ελλάδα τείνει να μετατραπεί σε τοξικομανή που δίνει κάθε φορά τα πάντα για να εξασφαλίσει τη δόση του, αντί να μπει σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης.

Σε αντίθεση με την κυρίαρχη ρητορική, το νέο πακέτο στρώνει τον δρόμο για μία ανεξέλεγκτη χρεοκοπία - κατάρρευση η οποία πιθανόν να εξωθήσει τη χώρα και εκτός Ευρωζώνης, παρότι αυτό δεν είναι στις προθέσεις ούτε του ευρωιερατείου ούτε της Αθήνας. Μία τέτοια εξέλιξη, λόγω και του γεγονότος ότι με το νέο πακέτο το σύνολο του ελληνικού χρέους θα υπαχθεί στο βρετανικό δίκαιο, θα μετατρέψει την Ελλάδα σε έρμαιο των δανειστών της. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο και μάλιστα σε αναλώσιμο πειραματόζωο.

Η ακολουθούμενη πορεία δεν είναι μονόδρομος, όπως προσπαθούν με κάθε τρόπο να πείσουν την κοινή γνώμη. Η Ελλάδα έχει ακόμα και τώρα περιθώρια να διαπραγματευθεί ένα βιώσιμο πρόγραμμα ανάταξης, υπό την προϋπόθεση αφενός ότι θα έχει επεξεργασθεί ένα εναλλακτικό εθνικό σχέδιο και αφετέρου ότι είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει το μόνο διαπραγματευτικό όπλο που διαθέτει, το γεγονός ότι παραμένει σε μεγάλο βαθμό συστημικός κίνδυνος για την Ευρωζώνη. Μία στάση πληρωμών της Ελλάδας θα προκαλέσει αναπόφευκτα καταστροφικό ντόμινο. Η ελληνική κρίση δεν είναι δυνατόν να σφραγιστεί. Οι αγορές θα στραφούν εναντίον των άλλων αδύναμων κρίκων, επειδή έχουν αντιληφθεί ότι η κρίση δεν είναι κρίση δύο τριών χωρών-μελών, αλλά συστημική κρίση συνολικά της Ευρωζώνης. Με άλλα λόγια, η εγκατάλειψη της Ελλάδας ισοδυναμεί με άλμα στο κενό.

Το ευρωιερατείο το γνωρίζει και γι’ αυτό προσπαθεί να την αποτρέψει και να κρατήσει την Ελλάδα εντός της Ευρωζώνης, αλλά με έναν τρόπο που καταστρέφει τον παραγωγικό ιστό και εξαθλιώνει σημαντικά τμήματα της κοινωνίας. Ο επαρχιωτισμός και το σύνδρομο εξάρτησης της ελληνικής άρχουσας τάξης, όμως, την κάνουν να αντιμετωπίζει τις εντολές της τρόικας περίπου σαν θεόσταλτες.

www.kathimerini.gr

Σκοπιανοι παρακρατικοί έκαψαν την Ηλεία το 2007;

2012-02-05T20:10:00.004+02:00

Πηγή: κυριακάτικη δημοκρατία

Περί ελαφρού πεζικού: Μέρος Β΄

2012-02-05T15:02:00.003+02:00

γράφει ο Βελισάριος

Σε συνέχεια των κειμένων που που έχουν σκοπό να φωτίσουν καλύτερα την έννοια του επίλεκτου ελαφρού πεζικού, παρατίθεται το 1ο Μέρος από συνέντευξη που έδωσαν σε ταγματάρχη του Αμερικανικού Στρατού δύο Βρετανοί αξιωματικοί το 1984, στην Ουάσιγκτον, με θέμα το Βρετανικό επίλεκτο ελαφρύ πεζικό. Η συνέντευξη δόθηκε στο πλαίσιο των προσπαθειών ανασυγκρότησης και αναδιοργάνωσης του Αμερικανικού Στρατού την περίοδο εκείνη.

Οι αξιωματικοί που μιλούν εκ μέρους των Βρετανικών ενόπλων δυνάμεων είναι ένας συνταγματάρχης των βρετανών Αλεξιπτωτιστών και ένας ταξίαρχος των Πεζοναυτών, με πρόσφατη, τότε, την πολεμική εμπειρία του πολέμου των Φώκλαντ / Μαλβινών. Υπενθυμίζεται ότι στις Βρετανικές ‘Ενοπλες Δυνάμεις οι Αλεξιπτωτιστές ανήκουν στον Βρετανικό Στρατό ενώ οι Πεζοναύτες στο Βασιλικό Ναυτικό.

Το παρόν, 1ο Μέρος ασχολείται κυρίως με τη φιλοσοφία της επιλογής και της ατομικής εκπαίδευσης στους δύο αυτούς οργανισμούς.

Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε από το Ίδρυμα Πολεμικών Μελετών του Κέντρου Συνδυασμένων Όπλων του Αμερικανικού Στρατού ως Έκθεση Νο.8. Παρά την πάροδο σχεδόν 28 ετών από τότε, τα περισσότερα, τουλάχιστον, διδάγματα ισχύουν στο ακέραιο.

Η έκθεση αναδημοσιεύεται στο αγγλικό πρωτότυπο. Η έμφαση, όπου υπάρχει, είναι του συντάκτη του ιστολογίου.

REPORT No. 8
DISCUSSIONS ON TRAINING AND EMPLOYING LIGHT INFANTRY
By Major Scott R. McMichael

The following interview was conducted on 5 July 1984 at the British Embassy in Washington, D.C. The interviewed officers are COL Andrew Whitehead of the Royal Marines and COL Neville Pughe of the British Army.

MAJ McMichael: Sir, I would like to start the interview by asking either one of you to talk about the distinction between light infantry and line infantry and what makes the two different.

COL Pughe: I’ll take that. The light division, so called in the British Army, is something of a misnomer in terms of light infantry as you in the American Army now look at it. Our light infantry was formed in the early part of the 18th Century; in fact, came into prominence in the Peninsula Campaign in the early 19th Century, when they formed for what was then called skirmishing. They were dressed in green, as against the red of the main infantry (line infantry), and they were used in skirmishing for the main formations. That tradition of skirmishing infantry has remained with the light division which is composed now of the light infantry, three regular battalions, three territorial battalions, and the Royal Green Jackets, which have three regular battalions and one territorial battalion. That sort of philosophy has remained with them for many years. They still march past, for example in ceremonial occasions, at an especially fast, light pace. However, since the beginning of World War II they have been used in a number of different roles, and they have generally alternated between being used as mechanized infantry and foot infantry. They’ve served all over the world in various roles. One of the reasons the British infantry changes roles so frequently is that, if they were to be confined to the mechanized role, they no doubt would become very proficient at it, but they would be stuck in Germany. So every three or four years each battalion changes its role. Therefore, to a certain degree light infantry battalions and Green Jacket battalions are what I would call ordinary infantry; they have taken part in a lot of light force operations around the world but are equally proficient in mechanized infantry tactics. The only regiment of the British infantry that I would class as light infantry–in the roles, missions, and concept of operations that you are thinking about–is really the parachute regiment and possibly the Gurkha battalions, but they are a different type of fish; perhaps we ought not to address those now. But it is in the parachute battalions’ training, philosophy, and outlook particularly that I think you would probably see the most important lessons for your own troops in this role.

MAJ McMichael: Sir, can you talk about each one of those in a little bit more detail?

COL Pughe: Yes, the parachute regiment is made up of three regular battalions and three territorial battalions, and all six battalions adopt the same sort of philosophy- that is, parachuting is only a means to an end, it is only a means of entry that may or may not be used. Parachuting does demand high physical standards, of course, just to avoid injury if nothing else. But really the high physical standards of parachute battalions now stem not so much from the parachuting roles as from the realization that wherever they are committed in the world they will be in, more often than not, difficult terrain and climates, high variety of terrain and climates–anything from snow to jungle and desert–and that they will almost inevitably be–and certainly have been in the past–deployed in conditions of logistical austerity. This demands considerable physical fitness, considerable self-reliance on the part of the soldiers, an adaptability–and I like that word particularly, I recommend that word to you–adaptability, which is not always found in what one might call ordinary infantry or other units in the army. And I would think those factors, plus the training of NCOs, which is a crucial concern, are the main characteristics that would distinguish them from ordinary infantry.
MAJ McMichael: When you say adaptability, you are talking about adaptability to different terrain, different conditions, different climates, and not being paralyzed by being in a regime that they haven’t seen before or that they haven’t seen for some time.

COL Pughe: Correct. But it’s not only that, it’s also adaptability to the physical conditions of the warfare. COL Whitehead mentioned earlier the question of lack of vehicle mobility (although they’re trained to requisition vehicles and so on in theater and all those sort of ad hoc arrangements that they might be able to work out), there’s no doubt about it in the long run, and certainly in the first instance, they are dependent on their feet. And they depend on their feet to carry not only themselves to the action but also very considerable logistic and ammunition loads. Therefore, they need to be adaptable to carrying heavy loads across difficult terrain of all sorts. I think perhaps in recent years, the three campaigns I would single out as being the most illustrative of those qualities in our own light infantry are Malaya, Borneo and the Falkland Islands, where in all three, troops had to, by virtue of the terrain and logistical difficulties, travel immense distances in very adverse conditions and, in the presence of the enemy, move on their feet, carrying heavy loads.

COL Whitehead: As I’m sure you know, the Royal Navy has maintained a light infantry force, the Royal Marines, for the last 320 years, formed originally for service at sea. We still maintain that tradition, but we have in fact moved increasingly towards the land in the role of amphibious light infantry soldiers. Whilst we maintained our historical and traditional connections with the Royal Navy–and indeed we belong to the Royal Navy–we are very much light infantry soldiers, and we have never been conventional or heavy infantry. At one stage in our recent history we moved into a very specialized version of light infantry operations, which is commando operations. The idea was conceived by Winston Churchill and Lord Louis Mountbatten at the time when Britain was at its lowest ebb in the early stages of World War II. The idea was of small, leader-intensive parties of very highly trained men who would be launched from the sea to inflict damaging and confusing casualties upon an enemy that was superior in numbers at that time. Since World War II, we have maintained many of the training techniques, organizational characteristics, and philosophies of the commando soldier, but we are more conventionally organized now to reflect our increasing interests in amphibious operations, amphibious means of delivery, and if I can use the two words together, conventional light infantry operations as distinct from strictly raiding operations, which is what we were engaged in during war. I agree with absolutely everything that Colonel Pughe has said with regard to the characteristics of the light infantry soldier. And perhaps the Royal Marines and the Parachute Regiment are indeed the only two within the British Armed Forces who can now truly call themselves light infantry. I believe there is one single word from which stems almost all the thinking that is necessary about the light infantry soldier and that is foot, or feet. His tactical maneuvering, his appreciation of terrain, his understanding of combat support and combat service support (logistics), his comprehension of leadership and the way in which it flows from the top to the bottom and back up again, is all conditioned by what he can do on his feet. One can develop that argument almost endlessly, and I don’t need to, because I’m quite sure you understand what I’m saying. If you want three characteristics that stem from that one word, feet, that apply more vividly to light infantry operations than any others, they are probably mobility, terrain, and leadership. The light infantry unit, the Royal Marines commando unit for example, contains no indigenous troop lift transport. The only transport we have in a commando is designed to carry ammunition, spare equipment, and radio sets. And it is a very limited quantity indeed. The tactical transport that we have available to us consists of landing craft and helicopters and they actually don’t belong to us, they belong to our parent Navy. The landing craft belong to the ships from which they come and the helicopters belong to naval helicopter squadrons in the commando role. So mobility needs to be thought about in terms of feet; how mobile are you on your feet, whether it be on a pair of skis or wearing a pair of jungle boots? The next characteristic is terrain. The light infantry soldier, the commando soldier, the parachute soldier needs to have an instinctive ability to read ground, to read terrain, if he is to offset the disadvantages of firepower that being light inevitably carries with it. Those disadvantages are not as enormous as they might seem, if and only if he can use the terrain to his own advantage. That argument I believe applies whether he’s attacking or defending. If he concentrates his efforts on attrition and aims his objectives at his enemy, rather than at the terrain, he will probably fail. The third single characteristic or factor in the commando soldier or the parachute soldier that stems from the one word, feet, is leadership, the handling of people. Under that heading I would place the style of leadership from the top that understands the essential foot-borne nature of the light infantry soldier. It is a style of tactical thinking that allows him to use his flexibility and innovative manner of operating, down to the individual self-reliance of the light infantry soldier, who, though he is very much a part of a team and draws strength from that team, is not an inflexible member of a machine in quite the same way as is an APC crew, because an APC is part of a group of APCs and part of larger group and a larger group. So those I think are the essential ingredients.

MAJ McMichael: Yes, sir. It doesn’t seem to me that it’s an easy task to develop those characteristics. How do you go about teaching a unit or an individual or a leader to be adaptable, and how do you teach them to really appreciate terrain? Would you talk about how you create those qualities?

COL Whitehead: I’ll pick it up first, and I know COL Pughe will have some views on this. Those are two different questions, of course: How do you teach him to be adaptable? And how do you teach him to appreciate terrain? To answer the easiest one first, you teach him to appreciate terrain by constantly exercising him in that practice and, from the day he joins the Royal Marines or the regiment, by bringing out in him an instinctive eye for what is or is not a piece of terrain that is suited to his particular tactical characteristics. There is no book of lessons he can learn, or at least not one that could be produced easily by any military teaching organization. What there is, of course, is several centuries of history, which, if he studies it, he will be some way down the track towards an understanding of terrain. If, for example, he reads the lessons of the Boer War, he will learn the qualities and advantages of a reverse slope, when applied to high speed mounted infantry with a very high standard of marksmanship, who were able to catch conventional British infantry (using rather rigid tactics) and cause them significant casualties for relatively small loss of life themselves. How do you teach them to be adaptable? I believe the answer lies in training, in his initial training. It comes from a combination of a number of ideas that you might put into his head. One is elitism, and I personally dislike the word because it smacks of a kind of professional snobbery which often doesn’t go with professional excellence. But, you somehow have got to convince him that he is special. In convincing him he is special, not only have you got to reward him for being special, you have also got to make demands upon him that make it clear he is special. It is no use saying you are special and then treating him to the same range of standards as pertain to lesser mortals, ordinary folk.

MAJ McMichael: So you have got to give him higher standards to meet.

COL Whitehead: Absolutely. That is elitism.

MAJ McMichael: Before you break away from that idea, can you take an ordinary soldier and make him a light infantry soldier?

COL Whitehead: Yes, you can, because contained within the ranks of ordinary soldiers there is always that small percentage who are operating below their capacity and have the ability to go on and be something special. A classic example of that, of course, is the Special Air Service in the Army, who recruit from the Regular Army. They don’t recruit from civilian life, they recruit from the Army. As far as I’m aware they are the only regiment in the British Army that does.

COL Pughe: The parachute brigade, of course, draws troops from the Regular Army, but these recruits have to take quite a severe test in order to do so. They have a thing called P Company, which is a fairly notorious selection procedure that lasts three weeks, at the end of which you know you have passed into something worth joining.I would say, also, that inevitably the selection standards for the parachute forces and the commando forces must be higher than others, and I would think this applies to light infantry in the way you consider it as well. I would think there has to be a reasonably severe selection process both with officers (particularly with officers) and with men. There are those, and there are many, particularly in the British Army, who said, “Ah but look at the history of World War II, in which perfectly ordinary infantry battalions were converted into glider-borne, or parachute-borne troops,” and that is perfectly true. But if you examine it closely, you’ll see, first, that a lot of ordinary soldiers fell by the wayside, had physical problems, and second, those particular battalions were extremely well led. They had a very, very high standard of officer. I think particularly of the Oxfordshire and Buckinghamshire light infantry, for example–who are now one of the Green Jacket battalions–who were converted into glider troops and landed on D-day. Marvelous battalion and they always claim to this day that they weren’t very special (that is their officers speaking). Their officers were very, very high-grade officers indeed. So there is a great deal of leadership in this. We talked about adaptability to terrain, and of course as COL Whitehead said, there is no substitute for training in the sort of terrain that you are likely to be deployed in. However, in the early days of your training soldiers and NCOs, a good proportion of that early training must be in very severe conditions, in my view. For example, the parachute regiment basic recruit course is sixteen weeks, of which five are spent in the mountains of Wales, in the most rotten conditions of climate, as anyone who knows Wales will testify, and some pretty hard country. And it is not just the coping with the severity of climate and terrain that counts. It is learning to read the terrain and learning how you get from A to B, several hundreds of miles, with a pack on your back, with your section, choosing dead ground, reading ground, reading your maps. There is a lot that goes into map reading here. Not just the section commanders, but every man in the section must be an accomplished map reader–learning to read the ground, read where dead ground is, how to use ground in that way, for approach marches, defense, attack and so on. Very, very important indeed. Don’t you agree?

COL Whitehead: Yes, I do. Interesting to hear you talking about the fashion of basic training because I was about to go on to answer your question, the first of your questions. To develop from the business of elitism, to talk about the business of training. There are various philosophies that exist in the armies of the free world. The two most common are what I call “make or break” philosophy and the philosophy that is adopted in a modified form within commando training, and that is one which has as its basic tenet, “You can do more than you think you can and we are going to demonstrate to you that that is true.” In other words, instead of being a push-from-behind, it’s a pull-from-in-front philosophy. It carries with it a supporting idea that is contained in what we call the commando spirit; that is, that small unit team-work is an essential ingredient of commando operations. Our enlisted recruits go through twenty-six weeks of training of which six weeks are called the commando course. At the end of that six weeks you are awarded your green beret, assuming you pass. It is essentially a physical course. Most of the time is spent out on the field engaged in various demanding physical activities, behind which lie these two basic tenets: that “you can do more than you think you can” and that the team aspect of your operations is very important. In other words, if there is a man in your team who is a slightly lesser mortal than you are, it is very much part of your responsibility to get him there, to lend him some of your strength and bring him with you, and that is something which is drummed in. If you go to our commando school you will see squads of recruits engaged in, for instance, a speed march, which involves covering one mile every ten minutes, in full fighting order, up to a maximum distance up to nine miles in ninety minutes which is the “pass out” speed march. And you will see one or two members of each squad almost being carried to get them through to the end of some of those marches. Clearly, one has to be very careful about this, because if it were taken to extremes it would allow passengers in the organization and that is not what we are aiming for. But the value of this philosophy is not to the weaker guy who gets carried–he’ll be watched very, very carefully in other fields–it is to the stronger ones who realize where their responsibilities lie in getting the team complete and ready to fight. Of course, when it comes to real operations, that philosophy spills over into recovery of wounded and the like.

MAJ McMichael: I think that is an extraordinary idea. That’s the first time I have heard about that approach unit-wide.

COL Whitehead: The “make or break” philosophy has enormous advantages and merits, there is no doubt about that. I believe that the parachute regiment, to a certain extent, adopts this philosophy, and there are other organizations in this country who do it as well. I think what I am saying is that a balance between these two philosophies is what will produce a man who is strong physically and mentally. And of course mental endurance is at least as important as physical endurance, probably more so. And who is, in addition, resourceful, self-reliant, and confident, both in himself and the strength of his team, confident that his buddies are not going to let him down. Clearly, if you are going to produce a very special organization, a very high quality organization that will function well in the most difficult situations, as COL Pughe said,it is an essential ingredient in their training, that they be subjected to severe and demanding conditions. That really means, since you aren’t allowed to shoot at them in peacetime, subjecting them to difficult terrain and difficult weather.

MAJ McMichael: And I can see that the philosophy, “You can do more than you think you can,” can be translated into an attitude of adaptability. Is that fair to say sir?

COL Pughe: Yes, I think that is the aim. And this whole question of how you develop self-reliance and initiative is all part of the same problem. I must say, looking back on my times in the parachute brigades in the UK, I think that particular attitude of mind by the soldiers is the most impressive of all the aspects that I saw in the brigades. It’s not macho, it’s a quiet, steely-eyed determination–pride if you like–to keep yourself fit, to not rely on other people unnecessarily. For example, I’ll explain to you how, if I were taking the brigade headquarters to the firing ranges, one would announce, “The range firing starts at ten, I expect you all to be there.” No transport is provided, they just get there with whatever loads they think appropriate. And its all part of the philosophy: day-to-day living in these formations that must be got right, and that is the key.

COL Whitehead: We had exactly the same philosophy in the commando course. I’ll remember to my dying day the officer that took me through my commando training. I was so impressed with him that I used similar techniques when I was an instructor at the commando school. Transport wasn’t provided. We were told that on 8:00 Monday morning you were required to be at such an such a place, and how you got there was your business.

MAJ McMichael: When you use this technique, are you calling on the individual soldier or are you calling on the low-level NCO to solve these problems?

COL Whitehead: You get a bit of both. The reaction you will produce in some people by that kind of attitude is to be totally self-reliant and make their own way. It will also bring out the leaders, who will say, “Right chaps, here’s how we are going to hack this problem,” and it will be a team effort. You will see both kinds of attitude.

MAJ McMichael: When you talk about doing it with a brigade headquarters–and of course I’ve worked on a staff before, and I know how difficult it is to get everybody to the range to fire and how there are so many problems–when you just throw it open like that, is it the mess steward’s problem or the communications sergeant’s problem just to solve any other previous commitments he has and to reach a solution and get his people to the range?

COL Pughe: You are absolutely right. There is always a number of people in these certain instances who will find a very good reason for not being able to do what you want them to do, because they’ve got some other pressing engagement. Fortunately, if one warns the officers concerned in advance and the soldiers are given reasons for doing these things, then these problems have a habit of going away very rapidly. And I think that’s just a normal process, normal administrative planning. But there was never any doubt that every man in the brigade headquarters, including stewards, clerks, and cooks went. And indeed the attitude was so good that most of these people, generally, would feel very hurt if they were left out or forgotten. People used to say in the brigade headquarters, among the clerks and quartermasters particularly, “Oh, my God, what’s going to happen if someone rings up at 1000 and we are actually out marching and we should be manning the telephone?” I used to say, “Well let them ring.” More people ought to know that we are out preparing ourselves for war.

belisarius21.wordpress.com

Οι Γερμανικές εκτελέσεις

2012-02-04T14:36:00.002+02:00

Του Σαράντου Καργάκου

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν' αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ' αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ' ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ' όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν' απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι' αυτό το λόγο να είναι αποικία».

Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.

Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε...»!

Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνε το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί - κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα.

Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι' αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα 'ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας... σκοτώσουν.

Μέρος Δεύτερο

Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά -βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:

- Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!...

Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό - σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι.

Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. ήταν ετοιμοθάνατος· τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες· έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.

- Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω...

Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:

- Να 'σαι συγχωρεμένος...

Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. Ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ' έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ, Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι' αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο - κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.

Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.

Υ.Γ. Το πρωτότυπο κείμενο είναι δημοσιευμένο σε πολυτονικό

Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη

Αυτό θα το διαβάσετε;

2012-02-03T11:24:00.013+02:00

Toυ Γιάννη Βαρουφάκη

Το Μνημόνιο, που κάποιοι δεν διάβασαν πριν υπερψηφίσουν, βασιζόταν στην λογική ότι χωρίς τα δάνεια των €110 δις που προέβλεπε:

1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαζόταν σε στάση πληρωμών η οποία θα μας έθετε για τουλάχιστον 10 χρόνια εκτός αγορών
2. δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις
3. δεν θα δινόταν χρόνος στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και να παραγάγει τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα μας επέτρεπαν να κάνουμε βήματα πίσω από το χείλος της χρεοκοπίας.

Τότε κάποιοι είχαμε πει ότι αυτό το τρίπτυχο αποτελούσε επικίνδυνη φαντασίωση. Καθώς οι όροι για να πάρουμε το δάνειο εγγυόντουσαν την υφεσιακή δίνη στην οποία θα εισερχόταν η χώρα, τα πλεονάσματα του (3) δεν θα παράγονταν, το σημείο (1) δεν θα το αποφεύγαμε έτσι κι αλλιώς, και, για αυτό τον λόγο, θα επιστρέφαμε θέλοντας και μη στο (2), στην σημερινή κατάσταση που το κράτος, αφού χρεώθηκε με την μερίδα του λέοντος του δανείου-μαμμούθ των €110 δις και πάλι αδυνατεί να καλύπτει τα έσοδά του.
Από αυτές εδώ τις σελίδες, τον Απρίλη του 2010, σε άρθρο με τίτλο «Το πρώτο τάνγκο στην ευρωζώνη» είχα γράψει τα εξής:

«[Ο] φόβος μου είναι ότι οδεύουμε στον δρόμο που χάραξε η Αργεντινή του 2002. Κάθε μέρα που περνά τα δάνεια που παίρνουμε… μου θυμίζουν τα δάνεια του ΔΝΤ προς την Αργεντινή της περιόδου 1998-2002: Δάνεια που μας κρατούν εντός του ευρώ προσωρινά αλλά τα οποία κάποια στιγμή δεν θα μπορέσουμε να αποπληρώσουμε. Και τότε; Το 2002 η χώρα του τάνγκο (ας με συγχωρήσουν οι φίλοι Ουρουγουανοί που το διεκδικούν) προέβη και σε στάση πληρωμών αλλά και σε απώλεια ενός (ουσιαστικά) κοινού νομίσματος δολαρίου-πέσος με τέσσερα χρόνια και 50 δις δολάρια μεγαλύτερη καθυστέρηση από όσο έπρεπε. Το 2012 τι επιφυλάσσει σε εμάς; Νομίζω ότι μας επιφυλάσσει ένα εκ των ακόλουθων δύο σεναρίων:

(1) Στάση πληρωμών που όμως θα έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος λόγω ενός απίστευτα αναποτελεσματικού δανεισμού δεκάδων δις ευρώ του οποίου η μόνη λογική εν τέλει είναι η καθυστέρηση της στάσης πληρωμών ώστε να διασωθούν οι Γερμανικές τράπεζες που θα χρησιμοποιήσουν τον χρόνο που εμείς "αγοράζουμε" (δανειζόμενοι) εκ μέρους τους ώστε να προλάβουν να πουλήσουν τα ομόλογά μας.

(2) Την συνειδητοποίηση εκ μέρους της Γερμανίας ότι, αν θέλουν να κρατήσουν το ευρώ ως έχει, δηλαδή να αποτρέψουν αλυσιδωτές κρίσεις τύπου Αργεντινής εντός της ευρωζώνης, θα πρέπει επί τέλους να κατανοήσουν ότι μία πραγματική οικονομική ενοποίηση, ιδίως μετά από μια παγκόσμια οικονομική κρίση τύπου 1929 ή 2008, απαιτεί ανακύκλωση των πλεονασμάτων - δηλαδή, πολιτική και δημοσιονομική ενοποίηση.

Αν κρίνουμε από τις έως τώρα συμπεριφορές των βορείων εταίρων μας, οδεύουμε ολοταχώς προς το πρώτο σενάριο.»

Κάπως έτσι έχουν εξελιχθεί τα πράγματα. Η Γερμανία έχει βρεθεί σε αδιέξοδο που η ίδια δημιούργησε στον εαυτό της, επικουρούμενη βέβαια από τους δικούς μας φωστήρες, που δεν μπόρεσαν να διανοηθούν μια στάση πληρωμών (τότε που το ΑΕΠ μας ήταν 15% μεγαλύτερο απ’ ότι σήμερα και τα χρέη μας 20% μικρότερα). Η καλύτερη αφήγηση της οικονομικής αποτυχίας και πολιτικής αστοχίας του πρώτου Μνημονίου της χώρας μας δόθηκε από τον Keynes το… 1920. Τότε ήταν που είχε γράψει τις ακόλουθες αράδες:

"... η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά την {Ελλάδα} το ίδιο ένοχη με {τους ευρωπαίους εταίρους } οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν." (*)

Προφανώς τα παραπάνω δεν είναι ακριβώς τα λόγια του Keynes. Είναι όμως πολύ κοντά. Το μόνο που άλλαξα ήταν εκεί που εκείνος έγραφε {Γερμανία} εγώ έγραψα {Ελλάδα} και αντί για {τους Συμμάχους} που ανέφερε εκείνος, αντικατέστησα τις λέξεις { τους ευρωπαίους εταίρους }. Η ουσία όμως είναι ακριβώς η ίδια: Οι ισχυροί προσέφεραν μια συμφωνία στους αδύναμους υπό όρους που ούτε οι μεν είχαν δικαίωμα να επιβάλουν ούτε οι δε να αποδεχθούν. Συνένοχοι σε μια τέτοια λογικά ατέρμονη συμφωνία, οι ηγέτες μας, Έλληνες και Γερμανοί, έσπρωξαν και τις δύο χώρες μας βαθύτερα στην Κρίση του Ευρώ. Πρόκειται για μια πρωτοφανή πολιτική αποτυχία στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας (για πληρέστερη παρουσίαση της αποτυχίας αυτής δείτε αυτό το πρόσφατο άρθρο στην ιστοσελίδα του CNN).

Θα μου πείτε, περασμένα-ξεχασμένα. Μακάρι. Να όμως που το ένα λάθος οδηγεί κατ’ ευθείαν στο επόμενο. Σήμερα, αρχές 2012, παρά το γεγονός ότι έχουμε όλα τα στοιχεία, και όλη την εμπειρική γνώση, που χρειαζόμαστε για να κατανοήσουμε πως η λογική του Μνημονίου (που περιστρέφεται γύρω από τον άξονα «νέα δάνεια– βαθύτερη λιτότητα») καταποντίστηκε, έχουμε μια κυβέρνηση (εθνικής ενότητας μάλιστα) που έχει στόχο ένα νέο Μνημόνιο.

Μήπως το νέο Μνημόνιο έχει μάθει από τα παθήματα του προηγούμενου; Σε καμία περίπτωση. Η συνταγή είναι η ίδια: Άλλες δεκάδες δις με στόχο την αποπληρωμή προηγούμενων δανείων, υπό τον όρο ακόμα μεγαλύτερης αφαίμαξης της ενεργούς ζήτησης της ελληνικής οικονομίας, και με την κούφια «υπόσχεση» για ανάπτυξη μέσω διαρθρωτικών αλλαγών και ενός στρεβλού, διεφθαρμένου και αναποτελεσματικού ΕΣΠΑ.

Μήπως υπάρχουν νέα επιχειρήματα για να αποδεχθούμε την νέα Μνημονιακή συμφωνία; Ας δούμε ποια επιχειρήματα ακούγονται υπέρ της υπογραφής της: Χωρίς αυτήν, μας λένε,

1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαστεί σε στάση πληρωμών τον Μάρτιο η οποία θα μας θέσει εκτός του ευρώ

Αυτό είναι! Το εξής ένα επιχείρημα! Δεν υπάρχει άλλο. Προσέξτε πως τα (2) και (3) που είχαμε στην περίπτωση του πρώτου Μνημονίου δεν υπάρχουν πια. Μας τελείωσαν. Κανείς δεν τολμά πλέον να μιλά για μισθούς και για συντάξεις καθώς η γερμανική πλευρά το έχει ξεκαθαρίσει: ό,τι πάρει το ελληνικό κράτος από τούδε και στο εξής θα πρέπει να το χρησιμοποιεί για να αποπληρώνει τους τραπεζίτες, το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Τελεία και παύλα. Άρα, η νέα δανειακή συμφωνία προβλέπει δάνεια για την αποπληρωμή δανείων. Μήπως όμως έτσι δοθεί η ευκαιρία στο ελληνικό κράτος να αρχίσει κάποια στιγμή να αποπληρώνει να χρέη του και να ξαναγίνει αξιόπιστο;

Μήπως ισχύει το μέρος (3), βλ. στη αρχή του άρθρου, της λογικής του αρχικού Μνημονίου; Σε καμία των περιπτώσεων! Επ’ ουδενί! Γιατί είμαι τόσο κάθετος; Επειδή αυτό μας λέει ακόμα και το ΔΝΤ. Τι λέει δηλαδή; Ότι για να τιθασευτεί το ελληνικό χρέος, και να μπει η Ελλάδα στην τροχιά της αποπληρωμής των χρεών της, θα πρέπει να ισχύσουν ταυτόχρονα οι εξής προϋποθέσεις: (α) Η οικονομία μας να μπει σε ρυθμούς μεγέθυνσης της τάξης του 2% από το πρώτο εξάμηνο του 2012, (β) ο πληθωρισμός να μην ξεπερνά το 2%, (γ) να πετύχει 100% το κούρεμα (το κατ’ ευφημισμόν γνωστό και ως PSI) και (δ) να εισπράξει το δημόσιο €50 δις από ιδιωτικοποιήσεις. Σε μια οικονομία που αντί να μεγεθύνεται φθίνει με ρυθμό -7%, με το κούρεμα να αποδίδει πολύ λιγότερα στην πράξη από αυτά που θα ανακοινωθούν, με τις ιδιωτικοποιήσεις να αδυνατούν να αποδώσουν όταν οι αξίες όλων των περιουσιακών στοιχείων καταρρέουν, κλπ., τα παραπάνω αποτελούν σενάριο νοσηρής και κακόβουλης φαντασίας.

Οπότε, λοιπόν, μένουμε με το εξής ένα επιχείρημα: Να υπογράψουμε την συμφωνία γιατί αλλιώς θα βρεθούμε εκτός ευρώ. Πόσο όμως στέκει αυτή η απειλή; Έστω ότι έρχεται η 20η Μαρτίου, η μέρα που το δημόσιο πρέπει να καταβάλει €14 δις στους δανειστές του, και η κυβέρνηση ανακοινώνει πως η πληρωμή αυτή αναβάλλεται μέχρι νεοτέρας, έως ότου η Ευρωπαϊκή Ένωση μας παρουσιάσει ένα Σχέδιο Λύσης το οποίο, αντίθετα με τον τραγέλαφο της 27ης Οκτωβρίου, να έχει έστω και μια μικρή ελπίδα να βάλει την χώρα (αλλά και την υπόλοιπη ευρωζώνη, ιδίως την περιφέρεια) σε τροχιά επιστροφής από την κόλαση. Τι θα γίνει τότε; Θα μας διώξουν από το ευρώ;

Κατ’ αρχάς, δεν μπορούν να το κάνουν μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες. Π.χ. ακόμα και να ψηφίσουν οι υπόλοιποι 17 του eurogroup υπέρ της αποπομπής της Ελλάδας, η απόφαση αυτή δεν έχει καμία νομική ή ουσιαστική σημασία. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η ΕΚΤ να δηλώσει πως δεν δέχεται πλέον ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, και του ελληνικού δικαίου, ως εχέγγυα για την χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ασφυξία στις ελληνικές τράπεζες, με σημαντική πιθανότητα να αναγκαστούν να θέτουν όριο αναλήψεων στους αποταμιευτές τους. Μια τέτοια εξέλιξη, λένε πολλοί, θα ανάγκαζε την ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει το ευρώ, τυπώνοντας ξανά δραχμές ώστε να τροφοδοτούνται οι τράπεζες. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι πρόκειται και άλλο ένα κενό περιεχομένου επιχείρημα. Τέσσερεις είναι οι λόγοι που δεν στέκει:

Πρώτον, μια τέτοια επιθετική κίνηση της ΕΚΤ θα είχε μεγαλύτερο κόστος για εκείνη, και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, από ότι για την (ήδη ρημαγμένη) ελληνική οικονομία. Από τότε που ξεκίνησε η Κρίση, η φυγή κεφαλαίων από την περιφέρεια προς την Γερμανία και την Ολλανδία έχουν δημιουργήσει (εντός του συστήματος της ΕΚΤ) χρέη των Κεντρικών Τραπεζών της Περιφέρειας προς τις Κεντρικές Τράπεζες των χωρών του πυρήνα της τάξης των €600 δις. Από αυτά, €250 δις έχει λαμβάνειν μόνο η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας από τις Κεντρικές Τράπεζες της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιρλανδίας. Μια κίνηση αποκλεισμού των ελληνικών τραπεζών από το σύστημα αυτό απειλεί με άμεση κατάρρευση ολόκληρο το σύστημα εσωτερικού δανεισμού της ευρωζώνης.

Δεύτερον, οι ελληνικές τράπεζες έχουν ήδη καταθέσει ό,τι ομόλογα είχαν στην ΕΚΤ και έχουν ήδη λάβει ρευστότητα στην βάση αυτών των χάρτινων τίτλων. Το πουλί, με άλλα λόγια., έχει πετάξει. Τώρα πια, καταθέτουν στην ΕΚΤ ως εχέγγυο ότι «πατσαβούρι» βρουν. Αν πει η ΕΚΤ ότι δεν τα δέχεται αυτά τα «πατσαβούρια», τότε πρέπει να κάνει κάτι αντίστοιχο και για τα «πατσαβούρια» των ιταλικών, των ισπανικών, των πορτογαλικών τραπεζών. Τότε, όμως ευρώ γιοκ.

Τρίτον, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι αν η Ελλάδα επιστρέψει στην δραχμή, σε περίπτωση που η παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες μειωθεί απότομα, οι τράπεζές μας θα έχουν ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα (καθώς τα δάνεια που έχουν λάβει είναι σε ευρώ, ενώ η νέα δραχμή που θα λαμβάνουν από την Τράπεζα της Ελλάδας θα χάνει αξία με το δευτερόλεπτο), όπως άλλωστε και οι έλληνες καταθέτες (των οποίων οι καταθέσεις θα απολέσουν εν μία νυκτί τουλάχιστον την μισή τους αξία). Άρα, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι, ακόμα κι αν κινηθεί επιθετικά δημιουργώντας ασφυξία στις ελληνικές τράπεζες, η Ελλάδα δεν έχει λόγο να επιστρέψει στην δραχμή.

Τέταρτον, ό,τι και να λένε, δεν έχει δημιουργηθεί κανένας μηχανισμός που θα σταματήσει την αποδιάρθρωση του ευρώ μετά την αποχώρηση της Ελλάδας από αυτό. Κανένας. Σε μερικές μέρες, μετά από μια τέτοια κίνηση της ΕΚΤ, η ίδια η Γερμανία θα βάλει μπροστά το σχέδιο του Νέου Μάρκου, καθώς το κόστος στήριξης της εναπομείνασας ευρωζώνης θα ανέλθει στα πολλά τρις.

Καταλήγουμε λοιπόν στο απλούστατο συμπέρασμα ότι η υπογραφή από την Ελλάδα του νέου πακέτου Μνημονίου 2 – PSI στερείται οποιασδήποτε λογικής. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα στους πολιτικούς μας, και ιδίως στον κ. Σαμαρά ο οποίος, υποτίθεται, απέρριψε την λογική του πρώτου Μνημονίου: Πώς θα το υπογράψετε; Πάλι θα αποφύγετε να το διαβάσετε σε μια ύστατη προσπάθεια να προσποιηθείτε ότι, δεν μπορεί, κάποια λογική θα έχει;

Και για να μην νομίζετε ότι την πιο πάνω ανάλυση την ενστερνιζόμαστε μόνο κάποιοι περίεργοι «εγχώριοι», επιτρέψτε μου να κλείσω με ένα απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο του ανταποκριτή των Financial Times στην Washington, Alan Beattie:

«Μια φτωχή χώρα της περιφέρειας ενθαρρύνθηκε να γίνει μέλος μιας κακοσχεδιασμένης νομισματικής ένωσης των πλούσιων χωρών οι οποίες κυριαρχούσαν σε αυτήν. Αυτές οι χώρες, αφού επέβαλαν κανόνες δανεισμού για τους συμμετέχοντες στην νομισματική τους ένωση, ήταν οι πρώτες που τους παραβίασαν. Και το έκαναν χωρίς να υποστούν καμία συνέπεια. Λόγω εφησυχασμού και αναποτελεσματικών κανόνων στις χρηματαγορές, και δεδομένης της έλλειψης επενδυτικών ευκαιριών στις αργοκίνητες οικονομίες τους, ενθάρρυναν τις τράπεζές τους να δανείζουν χωρίς μέτρο στην χώρα αυτή. Κι όταν αυτά τα δάνεια «έσκασαν», οι κυβερνήσεις των πλούσιων κρατών έτρεξαν να διασώσουν τις τράπεζές τους φορτώνοντας με νέα δάνεια την ελλειμματική κυβέρνηση της περιφέρειας. Αργότερα απαίτησαν και την τοποθέτηση τοποτηρητή στην χώρα αυτή με νομική ισχύ να προβαίνει σε κατασχέσεις φόρων από τους πολίτες της.»

Το ερώτημα, επαναλαμβάνω, είναι: Οι βουλευτές που θα κληθούν να ψηφίσουν αυτή την νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών, για δεύτερη φορά σε δύο χρόνια, με τι ψυχολογικό τέχνασμα θα πείσουν τον εαυτό τους ότι υπερψηφίζοντάς την κάνουν καλό στον τόπο; Πάλι θα αποφύγουν να την διαβάσουν;

(*) “Dr. Melchior: A Defeated Enemy” στα Two Memoirs του John Maynard Keynes (1949), όπως αυτά ανατυπώθηκαν στο Collected Writings, Vol. X: Essays in Biography, σελ. 428. Την παραπομπή αυτή την είχα χρησιμοποιήσει στις 20 Μαΐου του 2010 σε άρθρο με τίτλο «Ο Θυμός της Γερμανίας».

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=12332

Ναυτική Αεροπορία, 1991, ή αλλιώς Έρευνα και Διάσωση στο Αιγαίο

2012-02-02T12:55:00.002+02:00

Και αυτό το κείμενο που ακολουθεί, είναι του Αντιναυάρχου (Μάχιμου) ε.α. Κωστή Γκορτζή, ο οποίος εκτός από τη συμμετοχή του στο "Κίνημα του Ναυτικού" το 1973, υπήρξε και χειριστής ελικοπτέρων και εκπαιδευτής-αξιολογητής χειριστών ελικοπτέρων του ΠΝ. Επίσης για όποιον ενδιαφέρεται να τον βρει στο διαδίκτυο είναι και blogger. Και μας δείχνει μια πολύ μικρή εικόνα της "ρουτίνας" εκείνων που έσωζαν και σώζουν ζωές.

Νύχτα και με τον χειρότερο καιρό, εκεί "που δεν πετάει και δεν πλέει κανένας". Σε αυτούς τους άγνωστους συνανθρώπους μας για τους οποίους η λέξη καθήκον έχει νόημα χειροπιαστό, απευθύνεται η ευγνωμοσύνη μας. Καλές προσγειώσεις και ήρεμες θάλασσες!

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή μας που μας σημαδεύουν ανεξίτηλα. Όσοι έχουν υπομονή, ας γνωρίσουν μία από αυτές που σημάδεψαν τη δική μου.

Παλιόκαιρος. Το μέτωπο ήρθε απ’ τον Βορρά με καταιγίδες, χαμηλά σύννεφα, υγρασία και ορατότητα κάπου-κάπου στο μηδέν. Κι η κωλογρίπη ν’ ανατριχιάζει το σβέρκο, στο 39 το θερμόμετρο, ανάσκελος στο κρεβάτι τρεις κουβέρτες παρακάτω…

Ώρα έξη το απόγευμα. Ένα δροσερό χεράκι με σπρώχνει προσεκτικά. «Μπαμπά, σε ζητούν στο τηλέφωνο» λέει ο γιος, πέντε χρονών, «η μαμά είπε ότι είσαι άρρωστος, αλλά είναι πείγο». «Επείγον» ρε μπαγάσα! Μουγκρίζω και σηκώνω το ακουστικό.

«Καλησπέρα, συγνώμη για την ενόχληση, είμαι ο Αξιωματικός Φυλακής και έχουμε ένα κότερο ξυλάρμενο στον καβοντόρο που έστειλε SOS και το ΓΕΝ μας ρωτάει αν μπορούμε να πετάξουμε. Τους είπα ότι ο καιρός είναι απαγορευτικός με μικρά διαστήματα καλυτέρευσης.»

«Ποιοι χειριστές έχουν βάρδια;» ρωτάω.
«Ο Γιώργος Μ κυβερνήτης και ο Γιώργος Σ συγκυβερνήτης» μου απαντάει.
«Δώσε μου τον Μ στο τηλέφωνο» «Καλησπέρα, μόλις ξαναμίλησα με το ΓΕΝ» λέει ο Μ και «ένα κότερο έφυγε από Νάξο για Βόλο, ζεύγος πενηντάρηδων, η έγκυος κόρη τους και ο γιος της πέντε χρονών. Μόλις καβατζάρανε το καβοντόρο μείνανε ξυλάρμενοι και πάνε για τα βράχια. Μιλάνε στο Βι ειτς εφ με το Λαύριο»

«Πώς σου φαίνεται ο καιρός Γιώργη;»

«Δε μου φαίνεται, αλλά έχει κάτι τρύπες, μπορούμε να δοκιμάσουμε, πέντε χρονών είναι ρε γαμώ το»

«Εντάξει Γιώργη, πέστε στο ΓΕΝ ότι απογειώνεστε σε δέκα λεπτά, σηκωθείτε για την περιοχή, κι έρχομαι κι εγώ στη Βάση, θα επικοινωνήσουμε στον ασύρματο σε τρία τέταρτα»

«Εντάξει, φύγαμε»

Μιλώντας στο τηλέφωνο, ήδη είχα ντυθεί, φόρμα –αρβύλες, ο μικρός γιος με κοίταζε περίεργα, και η γυναίκα μου με καρτερία. Ίσα που χάιδεψα τα μαλλάκια του, μην τον κολλήσω κι αυτόν καμιά γρίπη, έστειλα ένα φιλί στη συμβία και έτρεξα τις σκάλες δυο δυο. Το Φιεστάκι, περιέργως, πήρε μπρος με τη μία και ξεχύθηκε προς την Πεντέλη. Χαμός. Η λεωφόρος Πεντέλης ένα ποτάμι ορμητικό, οι υαλοκαθαριστήρες δεν προλάβαιναν να καθαρίσουν το νερό, «πού στο διάολο τους έστειλα αυτούς τώρα;» αναρωτήθηκα αλλά για μια στιγμή μόνο. Ήταν και οι δυο έμπειροι. Από τους καλύτερους. «Το παιδάκι. Το παιδάκι. Καλά αυτοί ήξεραν που πήγαιναν. Ξεράδια τους. Το παιδάκι και την έγκυο, γιατί τους πήραν μαζί; Μια βδομάδα είναι ο καιρός έτσι, γαμώ το. Το παιδάκι ρε γαμώ το»

Το Φιέστα ήξερε τον δρόμο απ’ έξω κι ανακατωτά. Ορατότης μηδέν στον Διόνυσο. Βροχή μετά χαλάζι και μετά βροχή. «Πού τους έστειλα ρε γαμώ το. Αλλά είναι άσσοι και οι δυο. Για να δούμε.»

«Για να δούμε, όμως, πρέπει να φτάσουμε εμείς πρώτα στη Βάση είπα στο αυτοκινητάκι μου», σε κάποιον έπρεπε να μιλάω για να μη με αποπροσανατολίσει ο παλιοπυρετός, εξάλλου πάντοτε αυτό με άκουγε και δεν με πούλησε ποτέ, ούτε τώρα με τη λεωφόρο Μαραθώνος να θυμίζει τον Πηνειό όταν λιώνουν τα χιόνια. Σε μισή ώρα ακριβώς μ’ έφερε στην πόρτα του Θαλάμου Επιχειρήσεων και όρμηξα στον ασύρματο.

«21, η Βάση, μ’ ακούς;» «Δυνατά καθαρά, είμαστε από πάνω από το κότερο και μιλάμε στην άλλη συχνότητα μαζί του. Για να τους πάρουμε πρέπει να πέσουν στη θάλασσα ή να σπάσουν το κατάρτι γιατί αλλιώς θα κινδυνέψουν κι αυτοί κι εμείς. Έχει τρομακτικό κυματισμό και κουνιέται σαν καρυδότσουφλο. Θα προσπαθήσω να τους δώσω το συρματόσχοινο για να δέσουν τουλάχιστον τον πιτσιρικά και να τον αφήσουν στη θάλασσα με το σωσίβιο για να τον πάρουμε επάνω. Είναι τρομαγμένοι, όμως και δεν πολυκαταλαβαίνουν.»

«ΟΚ, μείνετε από πάνω τους, και δίνετέ τους κουράγιο. Μόλις μας είπε το ΓΕΝ ότι ένα μεγάλο επιβατηγό πλοίο προσεγγίζει το στίγμα. Κι ένα αντιτορπιλικό αλλά αυτό θ’ αργήσει λίγο»

«Ναι, το βλέπουμε το επιβατηγό, σε λίγο θα είναι εδώ, εμείς μπορούμε να παραμείνουμε
μισή ώρα ακόμη.»

Στην άλλη συσκευή ακούω τη συνομιλία του Ελικοπτέρου με το κότερο. Οι χειριστές καθησυχάζουν την κόρη που ζητάει συνεχώς να βοηθήσουν το παιδί της. Η απόγνωση της μάνας είναι συγκλονιστική. Όλοι στον Θάλαμο Επιχειρήσεων είναι αμίλητοι και κοιτώντας τους στα μάτια νομίζω ότι όλοι είναι εκεί με το ελικόπτερο, πάνω από τη μάνα και το παιδί. Ήρθαν και αυτοί που είχαν χθες βάρδια για να υπάρχει και άλλο πλήρωμα έτοιμο.

«Βάση από 21, το επιβατηγό έφτασε και μανουβράρει για να κόψει τον καιρό και να μαζέψει τους ανθρώπους απ’ το κότερο. Εμείς πρέπει να φύγουμε γιατί τελειώνει και το καύσιμο.»

«Ο.Κ. Μίλα με τον καπετάνιο του επιβατηγού και αν έχει τον έλεγχο της κατάστασης φύγε.»

«Βάση από 21, μίλησα με τον καπετάνιο και μου είπε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, σε πέντε λεπτά θα τους πάρει επάνω. Εγκαταλείπω περιοχή και επιστρέφω στη Βάση.»

«Ελικόπτερο μη φεύγεις σε παρακαλώ» ακούγεται από την άλλη συσκευή η φωνή της νεαρής μάνας. «Μην ανησυχείς καλή μου, το μεγάλο πλοίο θα σας πάρει σε λίγο επάνω» απάντησε ο Γιώργης.

Το 21 προσγειώθηκε νύχτα πια μέσα σε μια κόλαση βροχής και χαλαζιού. Δυο εξαντλημένοι πιλότοι, με τις φόρμες τους κολλημένες όχι από το νερό αλλά από τον ιδρώτα, σωριάστηκαν στις καρέκλες του Θαλάμου. «Γαμώ το να μην καταλαβαίνουν τι πρέπει να κάνουν, θα πρέπει να τους το διδάσκουν στις σχολές ιστιοπλοΐας, αλλά ευτυχώς που ήρθε ο εμπορικάντζας» είπε ο Γιώργης. «Καλά αφεντικό, τέτοιο καιρό δεν ματάδαμε μέχρι τώρα. Φτερό στον άνεμο ήμασταν»

«Τέλος καλό. Όλα καλά» λέει ο άλλος Γιώργης. Και σηκώνει το τηλέφωνο που ήταν δίπλα του. Κι ασπρίζει.

Αρπάζω το ακουστικό, ο αξιωματικός από το ΓΕΝ δεν μπορεί καλά καλά να μιλήσει. «Χάθηκαν» μου λέει «Ποιοι, πώς» «το εμπορικό αντί να τους τραβήξει επάνω με σχοινιά, κατέβασε τον καταπέλτη πρύμα και αναπόδισε για να τους πλησιάσει. Ένα κύμα σήκωσε τον καταπέλτη και τους καπάκωσε, το κότερο έγινε κομμάτια και όλοι χάθηκαν στη θάλασσα. Αεροπλάνο δεν πετάει με τέτοιο καιρό, ούτε ελικόπτερο φαντάζομαι, έφτασε στην περιοχή το αντιτορπιλλικό και ψάχνει…» Κλείνω.

Παγωμάρα στον Θάλαμο. «Ελικόπτερο μη φεύγεις» ηχώ μαχαιριά στο μυαλό στην καρδιά. Δάκρυα στα σκυμμένα στο πάτωμα μάτια. «Κάνατε ό,τι μπορούσατε Γιώργηδες, αυτό που δεν μπορεί να κάνει κανείς άλλος ένστολος ή μη στην Ελλάδα, πονάει πολύ το ξέρω, τραβάτε για μπάνιο και ύπνο». Δεν πρόλαβαν να πάρουν τις κάσκες τους στα χέρια όταν ο ασύρματος ούρλιαξε. «Βοήθεια. Είμαι ο κυβερνήτης του αεροναυαγοσωστικού Α (σημ: μικρό περιπολικό σκάφος). βρισκόμαστε βορειοανατολικά της Κύθνου, μπάζουμε νερά, δεν έχουμε πηδάλιο, χανόμαστε, βοηθήστε όποιος ακούει»

Πιάνω το τηλέφωνο. «Τον Διευθυντή Επιχειρήσεων» «Έλα, τι έχουμε;» «Κύριε Διευθυντά στη συχνότητα ανάγκης έχω το τραμπάκουλο το αεροναυαγοσωστικό που λέει το και το. Βορειοανατολικά της Κύθνου.» «Τώρα μάλιστα, στέλνω και το άλλο αντιτορπιλικό κατά κει αλλά θα κάνει ώρες να πάει, μπορείτε να πετάξετε να μας πείτε πού ακριβώς είναι;»
«Ξέρετε ο καιρός είναι πολύ έξω από τα όρια των κανονισμών…» ξεκίνησα να λέω όταν ο ασύρματος άρχισε πάλι να τσιρίζει «για όνομα του Θεού, θα πνιγούμε όλοι, δεν ταξιδεύεται το σκάφος, βοηθείστε όποιος ακούει» «αλλά τα δικά μας όρια είναι ακόμη ανοιχτά. Θα προσπαθήσουμε τουλάχιστον» συμπλήρωσα. «Εντάξει Κ, βγάζω τη διαταγή, ο Αρχηγός ανησύχησε πολύ με την προηγούμενη πτήση αλλά θα τον πείσω».

Οι δυο έμπειροι χειριστές, μουσκεμένοι με κοιτούσαν. Οι δυο νεότεροι, αυτοί που είχαν βάρδια χθες, επίσης. Ο παλιότερος ο Γιώργης με κοίταζε μιλώντας με τα μάτια «μην κάνετε αυτό που σκέφτεστε, πέστε να πάω εγώ». Βομβαρδισμός στο κουρασμένο μου μυαλό. Είμαι ο παλιότερος και εμπειρότερος. Ο δάσκαλος και των τεσσάρων. Που τους έμαθα να μην παίζουν με τη ζωή των άλλων όταν δεν είναι εκατό τα εκατό υγιείς. Και ξέρουν ότι έχω πυρετό. Οι δυο Γιώργηδες έχουν εξαντληθεί. Και οι νεότεροι; Ο Άρης, αξιολογήθηκε για κυβερνήτης την περασμένη εβδομάδα. Και ο Κώστας συγκυβερνήτης πριν ένα μήνα. Και τους δυο τους «ξετίναξα» πριν να τους αξιολογήσω. Και οι δυο με το ίδιο με μένα πάθος για τα Ελικόπτερα. Αλλά είναι άπειροι.

«Ετοιμάστε το ελικόπτερο» λέω στους μηχανικούς. Κοιτάω τον Γιώργη. Μου γνέφει «όχι μη τους στείλετε». Κοιτάω τον Άρη. Το μάτι του γυαλίζει. Η σκέψη του ολοφάνερη «σας παρακαλώ, εμπιστευθείτε μας».

«Άρης, Κώστας, ορμάτε και τσεκ στον ασύρματο κάθε 15 λεπτά. Οι καταιγίδες φαίνονται στο ραντάρ του ελικοπτέρου, κρατηθείτε μακριά τους.»
Οι χειριστές χάνονται στο σκοτάδι της πίστας και σε λίγο ο θόρυβος από το ελικόπτερο σιγά σιγά σβήνει κι αυτός μέσα στην άβυσσο της ομίχλης και της καταρρακτώδους βροχής. «Ίσα που το είδα στον διάδρομο» μας λέει ο Πύργος.

Πιάνω το μιλητήρι και καθησυχάζω τον κυβερνήτη του μικρού πλοίου που ήταν σε απόγνωση. «Κρατηθείτε με ψυχραιμία, ένα ελικόπτερο έρχεται να σας βρει και ένα αντιτορπιλικό ξεκίνησε για να σας βοηθήσει. Αγάντα καπετάνιε και δώσε κουράγιο στο πλήρωμα.»

Τι νύχτα κι αυτή, σκέφτομαι. «Έλα πάπα νοβέμπερ 24, έλεγχος επαφής» «Δυνατά καθαρά το 24» «Πώς πάτε;» «Της πουτάνας γίνεται, πηγαίνουμε ελίγδην για να αποφεύγουμε τις καταιγίδες αλλά μερικές φαίνεται μας αγάπησαν και μας ακολουθούν!» Καλαμπουρτζής και ο Άρης, μάλλον το άγχος του έπνιγε έτσι.

Πέρασε μιάμιση ώρα και το 24 κάθε 15 λεπτά ανέφερε τη θέση του και τις συνθήκες πτήσης από «άθλιες», «εξωπραγματικές», «κόλαση». «Το βρήκαμε» φωνάζει ο Άρης ξαφνικά, «είναι δεκαπέντε μίλια νοτιοδυτικά της Κύθνου, όχι βορειοανατολικά όπως λέει, μάλλον τα ‘χει χάσει, φυσιολογικό είναι με τέτοιο κωλόκαιρο» «ΟΚ να αναφέρεις τη θέση του στο αντιτορπιλικό που περνάει τώρα το Σούνιο και ξεκίνα για πίσω, με προσοχή» «Ελήφθη κατενοήθη από 24, άντε να δούμε γιατί στο ραντάρ είμαστε περικυκλωμένοι από καταιγίδες» «μη ξεχνάς, κάθε 15 λεπτά αναφορά».
Είκοσι λεπτά μετά, το ελικόπτερο 24 δεν είχε αναφέρει.

«24 η Βάση μ’ ακούς;» Σιωπή.
Δέκα λεπτά αργότερα «24 η Βάση μ’ ακούς;» Σιωπή.
Πέντε λεπτά μετά «Άρη, μ’ ακούς γαμώ τον Αντίχριστό μου;» Σιωπή. Βροντερή.
Ο Γιώργης –σιγά μην είχαν πάει για ύπνο- με κοιτούσε σχεδόν απελπισμένα. Μου λεγε σιωπηλός «στα ‘λεγα εγώ, μην τους στείλεις». Απέφυγα το βλέμμα του.
«Άρη, αν μ ‘ακούς κάνε κλικ στο χειριστήριο». Σιωπή.
«Ετοιμάστε το 21» φωνάζω στους μηχανικούς. Πύργος, πάρε το ΓΕΝ και πες τους ότι χάσαμε την επαφή με το 24 και σηκωνόμαστε για την περιοχή. Γιώργη, άλλαξε φόρμα και φύγαμε οι δυο μας.»

Χίλιες εικόνες, καθόλου όμορφες στροβιλίζονταν στο καυτό από τον πυρετό μυαλό μου. Αυτοί, τα παιδιά μου, δεν φταίνε. Εγώ φταίω ο μαλάκας που τους άφησα να πάνε, αλλά και το παιδάκι, το καράβι, ο απελπισμένος καπετάνιος, η γυναίκα του Άρη, τα παιδιά τους, αλλά όχι ρε γαμώ το, δεν μπορεί, κι οι δυο είναι σπάνια πάστα χειριστών, ναι αλλά είναι άπειροι ηλίθιε, συγκεντρώσου τώρα σ’ αυτό που πας να κάνεις. Βγαίνοντας στο σκοτάδι, μια ακόμη καταιγίδα ξεσπούσε στη Βάση και μέσα στην ομίχλη ο ταλαίπωρος μηχανικός κρατούσε με όλη του τη δύναμη το στροφείο μη το τινάξει ο αέρας και πάθει ζημιά. Ο Γιώργης χώθηκε βιαστικά στη θέση του συγκυβερνήτη κι αρχίσαμε να δένουμε τις ζώνες μας.

Έκανα σήμα στον μηχανικό ότι είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε τον κινητήρα όταν κάποιος κτύπησε το τζάμι της πόρτας. «Μας πήραν από το Ελληνικό, η Αθήνα ακούει το 24, εμείς δεν το ακούμε γιατί παρεμβάλλονται οι καταιγίδες, είναι στο Πόρτο Ράφτη και σε δέκα λεπτά προσγειώνεται εδώ.

Κατέβηκα και σαν ρομπότ ξαναμπήκα στον Θάλαμο επιχειρήσεων. Σε λίγο ακούστηκε ο γλυκύτερος ήχος που είχα ακούσει μέχρι τότε. Το 24 προσγειωνόταν.
Τους έβαλα όλους όσους είχαν βάρδια σε δυο σειρές και όταν οι δύο χειριστές έκαναν να μπουν μέσα, υπέστησαν το ρωσικό μαρτύριο με απανωτές σφαλιάρες. Έτσι για να ηρεμήσουμε.

Ο Άρης ενημέρωσε για την πτήση. Μιλήσαμε με το ΓΕΝ και μας είπαν ότι το αντιτορπιλικό μιλάει με το μικρό περιπολικό, όλα ΟΚ. Όλα; Τίποτα δεν ήταν ΟΚ. Το μυαλό μας δεν χωρούσε την προηγούμενη τραγωδία και κανείς δεν είχε όρεξη για πανηγύρια. Πήγε τρεις και κάτι (μετά τα μεσάνυχτα) όταν είπα σ’ όσους δεν είχαν βάρδια να πάνε για ύπνο. Σηκωθήκαμε όλοι αμίλητοι και φεύγαμε όταν πάλι κτύπησε το τηλέφωνο του ΓΕΝ. Τι έγινε πάλι γαμώ την ατυχία μας, άκουσα κάποιον απ’ την πόρτα. Ο άλλος Γιώργης ξανασηκώνει το τηλέφωνο, ακούει σιωπηλός και το πρόσωπό του αυτή τη φορά φωτίζεται. «ΤΟΥΣ ΒΡΗΚΑΝ» φωνάζει. «Βρήκαν τη μάνα και τον γιο αγκαλιά, ο ύπαρχος του αντιτορπιλικού έπεσε στη θάλασσα (να σαι καλά Λάμπρο όπου κι αν είσαι) και τους μάζεψε, είναι πάνω στο καράβι τώρα και τους περιποιείται ο γιατρός».

Πανηγύρι. Δεν μπορώ να βρω τις λέξεις για να εκφράσω τα νιώσματα όλων εκείνη τη στιγμή. Για πότε βρέθηκαν μπύρες, μπισκότα, σάντουιτς και λοιπά καλούδια για γιορτή κατά πώς πρέπει μετά την πάλη με τον θάνατο…

Πέντε και κάτι. Ακόμα κι οι καταιγίδες καταλάγιασαν. Μόνο μια ψιλή βροχή, σαν εκείνες τις πένθιμες της Μεγάλης Παρασκευής στον Επιτάφιο, εξακολουθούσε να πέφτει ενοχλητική. Όλοι πήγαν για ύπνο. Έπιασα το τηλέφωνο και ζήτησα τον Διευθυντή Επιχειρήσεων του ΓΕΝ.

«Κύριε Πλοίαρχε, έχουμε τίποτ’ άλλο; Έστειλα τον κόσμο για ύπνο γιατί ξεπατώθηκαν» «¨Όχι, και μπράβο σ’ όλους σας. Αλλά θα σας στενοχωρήσω» μου λέει. «Πριν από πέντε λεπτά μου ανέφερε το αντιτορπιλικό ότι ο πεντάχρονος πέθανε από υποθερμία παρά τις προσπάθειες του γιατρού. Έμεινε βλέπεις πάνω από έξη ώρες στα κύματα χώρια την προηγούμενη ταλαιπωρία.»

Έκλεισα το τηλέφωνο. Σύρθηκα στο Φιεστάκι μου και χάιδεψα το τιμόνι. «Πήγαινέ με σπίτι, γρήγορα σε παρακαλώ.» του είπα.

Ξημέρωνε καθώς γύριζα το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού. Η Νανά ήταν όρθια και με κοιτούσε. Σαν να ήξερε. Έτρεξα στο κρεβάτι του γιου μου και τον άρπαξα στην αγκαλιά μου. Τον έσφιγγα όσο μ’ έσφιγγε ο κόμπος στον λαιμό.

Και δεν ήταν ο γιος μου αυτός που έσφιγγα... Γιατί ρε γαμώ το….

Πηγή: http://imiaimos.blogspot.com/2006/11/blog-post_15.html

Η ΕΕ δεν μπορεί να απαγορεύσει στην Ελλάδα να χρεοκοπήσει

2012-02-02T10:49:00.004+02:00

«Η ευρωζώνη έχει ήδη δυσκολευτεί αρκετά να πείσει την Ελλάδα να προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές εν μέρει επειδή η χώρα μπορεί να χρησιμοποιήσει την απειλή μιας άτακτης χρεοκοπίας».

Του Νιλ Ανμακ

Η πρόταση της Γερμανίας να συνδεθεί το μέλλον της Ελλάδας με τη δέσμευση της ίδιας της χώρας να μην χρεοκοπήσει ποτέ μοιάζει αλλοπρόσαλλη. Η ευρωζώνη έχει ήδη δυσκολευτεί αρκετά να πείσει την Ελλάδα να προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές εν μέρει επειδή η χώρα μπορεί να χρησιμοποιήσει την απειλή μιας άτακτης χρεοκοπίας. Όταν η Αθήνα πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα - πράγμα που θα έπρεπε να γίνει φέτος - θα βρίσκεται σε ακόμη ισχυρότερη διαπραγματευτική θέση, γιατί τότε θα μπορεί να κηρύξει στάση πληρωμών προς τον επίσημο τομέα που της χορηγεί τα δάνεια, αλλά να συνεχίσει να καλύπτει κανονικά τις δημόσιες δαπάνες της.

Η Γερμανία είχε την ιδέα να αναγκάσει την Ελλάδα να δώσει προτεραιότητα στην αποπληρωμή του χρέους της προς τους διεθνείς δανειστές της έναντι των κρατικών δαπανών. Με αυτό τον τρόπο η ευρωζώνη θα εξασφάλιζε την επιστροφή των χρημάτων της και η πίεση στην Ελλάδα για επίσπευση των μεταρρυθμίσεων θα ήταν πιο αποτελεσματική, καθώς οι ίδιοι οι Έλληνες θα υφίσταντο τις επιπτώσεις της μη συμμόρφωσης.

Κατά κάποιο τρόπο, οι γερμανικές προτάσεις έχουν ήδη γίνει πραγματικότητα. Η Ελλάδα καθυστερεί ήδη πληρωμές 6,5 δισ. ευρώ, όπως αυτές που προορίζονται για την καταβολή μισθών στον δημόσιο τομέα, ενώ τιμά προς το παρόν τις υποχρεώσεις της προς τους διεθνείς πιστωτές της.

Υπάρχει, ωστόσο, ένα όριο στην υποταγή των Ελλήνων στις απαιτήσεις των ξένων δανειστών. Και η πρόταση να δοθεί προτεραιότητα στους διεθνείς πιστωτές δεν φαίνεται να έχει ισχυρά νομικά ερείσματα. Ακόμη και αν η Ελλάδα ψήφιζε νόμο που θα έδινε προτεραιότητα στην αποπληρωμή του χρέους έναντι όλων των άλλων υποχρεώσεων - όπως ακριβώς επιθυμεί η Γερμανία - τίποτε δεν θα μπορούσε να εμποδίσει την Βουλή να αλλάξει στο μέλλον τον σχετικό νόμο.

Κανένα διεθνές δικαστήριο δεν έχει τη δικαιοδοσία να αναγκάσει μία χώρα να αποπληρώσει τα χρέη της. Ακόμη και το καθεστώς προτιμώμενου πιστωτή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ΔΝΤ βασίζεται σε συμφωνία κυρίων. Οι Έλληνες φορολογούμενοι θα μπορούσαν να ανεχτούν καθυστέρηση κάποιων πληρωμών από πλευράς του Δημοσίου, αλλά θα ήταν πολιτικά απαράδεκτο να δεσμευθούν να δίνουν προτεραιότητα σε όλους τους διεθνείς πιστωτές στο μέλλον. Ακόμη και μετά την ανταλλαγή ομολόγων 200 δισ. ευρώ που διαπραγματεύεται αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση με τους ιδιώτες, το ελληνικό χρέος ίσως χρειαστεί να απομειωθεί και άλλο. Αν τα γερμανικά σχέδια καρποφορούσαν, η συμμετοχή στην ευρωζώνη θα ισοδυναμούσε με οικονομική σκλαβιά.

Παρουσιάζοντας στην Ελλάδα μια τέτοια δυσάρεστη και μη ρεαλιστική πρόταση, οι Γερμανοί πολιτικοί ήθελαν ίσως να αναγκάσουν τους πολιτικούς της χώρας να παράσχουν μεγαλύτερες δεσμεύσεις για εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Μια τέτοια στάση, όμως, θα ενίσχυε ακόμη περισσότερο τα αντιευρωπαϊκά αισθήματα των Ελλήνων.

REUTERS BREAKINGVIEWS

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/02/blog-post_02.html

Ναυτική Αεροπορία, 1982

2012-02-01T19:54:00.020+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι του Αντιναυάρχου (Μάχιμου) ε.α. Κωστή Γκορτζή, ο οποίος εκτός από τη συμμετοχή του στο "Κίνημα του Ναυτικού" το 1973, υπήρξε και χειριστής ελικοπτέρων και εκπαιδευτής-αξιολογητής χειριστών ελικοπτέρων του ΠΝ. Επίσης για όποιον ενδιαφέρεται να τον βρει στο διαδίκτυο είναι και blogger:

Στη μάνα μου
που ποτέ της δεν ήξερε τι έκανα

Τριάντα χρόνια παρά δύο μήνες. 31 Μαρτίου, 11 το βράδυ.
Ο αξιωματικός επιχειρήσεων μπροστά από τον Χάρτη δίνει τις τελευταίες οδηγίες. «Ο τομέας που θα ψάξετε είναι εδώ –δυτικά της Μήλου- πλοίο ελέγχου Ελικοπτέρων είναι η φρεγάτα Χ, επικοινωνία στη συχνότητα Β. Ο καιρός είναι καλός, αίθριος, με ανέμους μεταβλητούς 2 με τρία μπωφόρ, το φεγγάρι μισό, η ορατότητα καλή».

23:30. Τα δύο Ελικόπτερα απογειώνονται και παίρνουν ύψος πάνω από τη Σαλαμίνα κατευθυνόμενα προς την περιοχή της Άσκησης. Αποστολή τους ο εντοπισμός του «εχθρικού» υποβρύχιου που περιπολεί δυτικά της Μήλου.

Παρένθεση.

Τα Ελικόπτερα, στον Ανθυποβρυχιακό τους ρόλο είναι εξοπλισμένα με τις κατάλληλες συσκευές και όπλα για να εντοπίζουν και να καταστρέφουν υποβρύχια. Κύρια συσκευή εντοπισμού είναι το Σόναρ, συσκευή που εκπέμπει ήχο μέσα στο νερό και αυτός αντανακλάται πάνω στο υποβρύχιο και επιστρέφει διαδοχικά ‘οξύτερος’ αν το Υ/Β πλησιάζει ή ‘βαθύτερος’ αν το Υ/Β απομακρύνεται. Υπάρχει βέβαια και οπτική απεικόνιση σε οθόνη αλλά, για την εποχή που μιλάμε, το αυτί του sonarman εξακολουθούσε να είναι σημαντικός παράγοντας.

Για να κατεβάσει το σόναρ στο νερό, το Ε/Π σταματά ακίνητο και αιωρείται 30-40 πόδια (10-13μ) πάνω από την επιφάνεια και με το καλώδιο του βαρούλκου της συσκευής το κατεβάζει μέσα στο νερό σε βάθος από 10 μέχρι 500μ. Η όλη διαδικασία ονομάζεται Dip( από το dipping-πόντιση).

Για να «αιωρηθεί» το Ε/Π ακίνητο πάνω από τη θάλασσα, χρειάζεται τη συνδρομή ηλεκτρονικών συστημάτων και αισθητήρων που υποβοηθούν αυτόματα τις απαιτούμενες κινήσεις των χειριστηρίων γιατί στη θάλασσα δεν υπάρχουν συγκριτικά σημεία που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός να βλέπει για να αντιλαμβάνεται αν είναι απολύτως ακίνητος. Τη νύχτα, δε, το πρόβλημα για την ανθρώπινη αντίληψη είναι, βεβαίως, ακόμα μεγαλύτερο.

Για να αιωρηθεί το Ε/Π ακίνητο, επιβάλλεται επίσης να έχει τη ‘μούρη’ του στον άνεμο, γιατί αν τον έχει στην ‘ουρά’ του, δεν μπορεί να είναι ‘οριζόντιο’ και απαιτεί πολλαπλάσια ισχύ του κινητήρα για να το καταφέρει. Και τα Ε/Π ΑΒ212 (της συγκεκριμένης αποστολής) είναι πολύ βαριά από τις συσκευές που κουβαλούν σε σχέση με την ισχύ των κινητήρων τους.

Το Ε/Π για να πάει στο επιλεγμένο σημείο που πρέπει να ‘ποντίσει’ το Σόναρ’, αρχικά ‘οδηγείται’ από το ηλεκτρονικό σύστημα στα 100 πόδια ύψος. Η διαδικασία λέγεται AP1 (από το Approach 1) και στη συνέχεια ο πιλότος το στρέφει στον άνεμο ελαττώνει την ταχύτητα στους 60 κόμβους και πατάει το κουμπί AP2 για να αναλάβει το ηλεκτρονικό σύστημα να ‘οδηγήσει’ το Ε/Π στα 30-40 πόδια πάνω από τη θάλασσα και να το ακινητοποιήσει σε αιώρηση. Κατά τη διαδικασία AP2, ΟΛΟΙ (καράβια-άλλα Ε/Π) βγάζουν τον σκασμό γιατί η φάση αυτόματης προσέγγισης είναι ιδιαίτερα ‘λεπτή’ και απαιτεί την απόλυτη προσήλωση των πιλότων σ’ αυτήν. Όταν τα όργανα δείξουν ότι το Ε/Π είναι τελείως ακίνητο, ο χειριστής της συσκευής Σόναρ διατάσσεται και κατεβάζει τη συσκευή στη θάλασσα. Μόλις ο ‘θόλος’ της συσκευής μπεί στο νερό, ο πιλότος πατάει ένα άλλο κουμπί (CABLE) και το ηλεκτρονικό σύστημα παίρνει πια πληροφορίες για να σταθεροποιεί το Ε/Π από το καλώδιο του Σόναρ που –αν το Ε/Π κινηθεί- ακουμπά σε ηλεκτρικές επαφές που ενεργοποιούν τις διορθωτικές κινήσεις μέχρι και ταχύτητα 5 κόμβων.

Κλείνει η παρένθεση.

Η βραδιά είναι υπέροχη. Μπροστά μου ο Σείριος, ο λαμπρότερος Φάρος του ουρανού συναγωνίζεται σε λάμψη το μισό φεγγάρι. Ο οξύς ήχος των κινητήρων και το χτύπημα του στροφείου στον αέρα, οικείοι ήχοι ζωντάνιας του πετούμενου, με κρατούν σε εγρήγορση, το βλέμμα κυκλικό όργανα-συσκευές-Σείριος-όργανα-συσκευές-Σείριος, αριστερά η νυχτερινή φωτεινή ομορφιά της Αθήνας (η νύχτα και η απόσταση ομορφαίνουν τα πάντα), δεξιά μου η Αίγινα και μπροστά το …Αιγαίο. Ήρεμο, αθόρυβο, σκοτεινό. Συγκυβερνήτης ο Νικόλας, εκπαιδευτής κι αυτός, έμπειρος, Χειριστής του Σόναρ και του Ραντάρ ο Χρήστος, απ' τους παλιότερους και τους καλύτερους.

Το Ελληνικό ακόμα να συνηθίσει στην ιδέα ότι υπάρχουν Ελικόπτερα που πετούν νύχτα.
«Αθήνα τα Π.Ν. 21 και 22, από την Αμφιάλη για περιοχή Δυτικά της Μήλου όπου θα συνεργαστούμε με πλοίο και θα πετάμε κάτω από τα 300 πόδια για διόμισυ ώρες» «Π.Ν. 21, πετάτε VFR ή IFR;» (πετάτε με κανόνες «όψεως» -βλέποντας;- ή με κανόνες «πτήσεως δι ‘οργάνων»)

«Από Π.Ν.21 πετούμε με κανόνες νυκτερινής πτήσης του Πολεμικού Ναυτικού, κάτω από τα 300 πόδια όπου δεν έχετε αρμοδιότητα ή ευθύνη, απλώς σας ενημερώνουμε.»
«Μα τα Ε/Π δεν πετούν νύχτα, Π.Ν.21, από πού πήρατε άδεια;»
«Σας στείλαμε Σχέδιο Πτήσεως, Καινούργιος είστε; Τρία χρόνια τώρα πετάμε ΚΑΘΕ νύχτα. Αν έχετε πρόβλημα, επικοινωνήστε με το ΓΕΝ. Καλή συνέχεια στη βάρδια σας.»
«Από Αθήνα, συνεχίζετε με δική σας ευθύνη»
«Από Π.Ν.21. Ελήφθη, κατενοήθη, Καληνύχταααα!» Κάθε φορά τα ίδια και τα ίδια…
«22 το 21, κατεβαίνουμε στα 300», «300 πόδια ελήφθη το 22» και «Κοντρόλ (Πλοίο ελέγχου) από Π.Ν.21»
«Π.Ν.21 από Κοντρόλ δυνατά καθαρά. Αναφέρατε θέση σας.»
«Το Π.Ν. 21 και 22 δεκαπέντε μίλια Βορειοδυτικά στα 300 πόδια προσεγγίζουμε περιοχή, Οδηγίες»

«Από Κοντρόλ ελήφθη, σας έχω στο ραντάρ, συνεχίστε προσέγγιση, ο άνεμος στην περιοχή είναι μεταβλητός τρία με τέσσερα, η κατάσταση θαλάσσης στα τέσσερα, ορατότητα καλή. Θα αναλάβετε την έρευνα στον Βόρειο τομέα, εγώ στον Νότιο»
«Από Π.Ν.21 ελήφθη συνεχίζουμε προσέγγιση»

«Ρε συ Νικόλα, το ‘χει το κυματάκι του, από τον χθεσινό Βοριά θα ‘χει μείνει», «Θα δείξει, ευτυχώς έχει κάποια ορατότητα»
«22 το 21 εσύ στα Βορειοανατολικά και εγώ Βορειοδυτικά, όταν είσαι έτοιμος άρχισε τα dip, προσοχή στον άνεμο που αλλάζει διεύθυνση και στη φουσκοθαλασσιά. Ρίξε και καπνογόνο να δεις ακριβώς τον άνεμο εκεί που θα κάνεις dip. Θα ρίχνω κι εγώ στη μεριά μου γιατί μπορεί να είναι διαφορετικός.»
«Ο.Κ. από 22, ελήφθη»
«Κοντρόλ το 21 και 22 στους τομείς τους ξεκινούμε την έρευνα»
«Ελήφθη από Κοντρόλ, σε συνεχή επαφή»
«Ο.Κ. Π.Ν.21 στο ΑΡ1. Θα κάνω dip δίπλα στο καπνογόνο, εδώ ο άνεμος είναι από 345ο» «Το 22 στο ΑΡ1 εδώ το δικό μου δείχνει 045ο.»
«Το Π.Ν.21 ΑΡ2»
Το Π.Ν.22 ΑΡ2»

Και η ..παράσταση αρχίζει. Δυό Ελικόπτερα μέσα στη νύχτα σταματούν πάνω από τη θάλασσα, αιωρούνται στο σκοτάδι και κατεβάζουν τα σόναρ τους που εκπέμπουν το τσιριχτό ‘πίιινγκκκ’ αφήνοντας τον ήχο να διαχέεται στο νερό, να κυνηγά τη σκιά του, να χτυπά στο βυθό, στα βράχια, στα συμπαγή κοπάδια ψάρια και να επιστρέφει σαν φωτεινή γραμμή στην οθόνη του Χρηστάρα και στα ακουστικά του σαν κωδικοποιημένος ήχος που πρέπει να αποκωδικοποιήσουν τα αυτιά. Σε λίγο τα σόναρ ξαναβγαίνουν από το νερό, τα Ε/Π αγκομαχούν να ξαναπετάξουν μπροστά, καινούργια καπνογόνα και ξανά στο ΑΡ1, ΑΡ2, dip. Δυό μεταλλικοί χορευτές με ακρίβεια κινήσεων που απαιτεί η εύθραυστη ισορροπία της πτήσης και ο αιφνιδιασμός του ύπουλου ‘εχθρού’, του Υ/Β, που γλιστρά αθόρυβα στο σκοτεινό νερό και «λουφάζει» σαν αγρίμι για να μη το μυρίσουν τα λαγωνικά.

«Κάτι έχω εδώ, κατεβάζω τον θόλο στα 250» λέει ο Χρήστος. «Τρία πινγκ και φύγαμε» του λέω. «Ο.Κ. τρία πινγκ» δεν προλαβαίνει ν’ απαντήσει και στο δεύτερο φωνάζει «τον έχω τον καριόλη, 090ο τέσσερεις πεντακόσιες (γιάρδες), αξιοπιστία 3»
«Κοντρόλ και Π.Ν.22, το Π.Ν.21 επαφή προς 090ο και τέσσερεις πεντακόσιες, αξιοπιστία 3, πορεία του στόχου 350ο ταχύτητα 4 κόμβοι. 22 έλα για dip Βόρεια από εμένα στα δύο μίλια να του βγείς μπροστά του.» «Το 22 στο ΑΡ1 για τη νέα θέση» Σε λίγο αναφέρει έναρξη dip και μετά από ένα λεπτό «το 22, τον έχω κι εγώ προς 175ο δυόμισυ χιλιάδες γιάρδες, το κατάλαβε ότι τον έχουμε στρίβει Ανατολικά και αυξάνει ταχύτητα» «Ο.Κ. το 21 διακόπτω από παρούσα θέση και πάω τέσσερα μίλια ανατολικά, περνώντας από πάνω του θα ρίξω και μια χειροβομβίδα (στην άσκηση σημαίνει ότι του επιτίθεμαι με τορπίλη), θα καλοπεράσει αυτός σήμερα» «Φάτην μεγάλε» λέει ο Χρήστος καθώς αμολάει τη χειροβομβίδα από την τρύπα στο πάτωμα ενώ επιταχύνουμε για τη νέα θέση dip.
00:45. «Όλα τα όργανα Ο.Κ. καύσιμο 1400 λίμπρες, όλα καλά» λέει ο Νικόλας. «‘Α, και καλό μήνα, Πρωταπριλιά σήμερα! Λες να πουν ότι οι επαφές μας ήταν πρωταπριλιάτικο ψέμα; Αυτοί οι υποβρύχιοι δεν έχουν τον θεό τους»
«Δεν αποκλείεται, κάτσε τώρα να μπούμε ξανά στην πλώρη του να το χωνέψει. ΑΡ1»
«Κοντρόλ το 21 στο ΑΡ2 για dip»

Είναι το δέκατο τρίτο της σειράς. Πρωταπριλιά του 82, ώρα 00:52.

«Το 21 σε dip, επαφή προς 270ο τρεις χιλιάδες γιάρδες, πορεία του 110ο ταχύτητα 6 κόμβοι, φαίνεται να παίρνει βάθος»
«Κατεβάζω στα 300 πόδια» φωνάζει ο Χρήστος
«Ο.Κ. τρία πινγκ πάλι και σηκωνόμαστε, μου φαίνεται ότι ο αέρας άλλαξε διεύθυνση και ζορίζονται οι actuators (μοχλοί που με υδραυλική κίνηση ‘διορθώνουν’ την τάση του Ε/Π να κινηθεί από την ‘αιώρησή’ του)».
«Μπα», λέει ο Νικόλας «βλέπω το καπνογόνο, στην πλώρη μας είναι ο άνεμος»
«Τότε τι στο δια…» δεν προλαβαίνω να τελειώσω τη φράση μου.

Το Ελικόπτερο σηκώνει τη μούρη του στον ουρανό και πάει με δύναμη προς τα πίσω, καρφώνομαι στον τεχνητό ορίζοντα και στα όργανα, το ραδιοϋψόμετρο στα 20 πόδια, θα χτυπήσει η ουρά στη θάλασσα, ίσιωνε Νικόλα, μπροστά το χειριστήριο, εδώ σε θέλω μάγκα μου, τα διδάσκεις αυτά στους νέους, ίσιωσε καλό μου, κάτι μας τραβάει κάτω, ο γαμημένος ο θόλος, κόψ’ τον Χρήστο, τον έκοψα μου φωνάζει, μάλλον πριν από μένα, νοιώθω το νερό δίπλα μου, τραβάω το χειριστήριο ν’ ανέβει, ένα ρίγος στο σβέρκο μου, εικόνες σκόρπιες απ’ τη ζωή μου, καλά περάσαμε μέχρι εδώ, ’21 πού είσαι;’ ρωτάει το 22, ‘στη θάλασσα’ απαντάω και πατάω το κουμπί ενεργοποιώντας τους πλωτήρες ανάγκης, τρομακτικό το μπαμ του ανοίγματός τους δυό τεράστια λαστιχένια πούρα αριστερά και δεξιά, ο ήχος του κινητήρα οξύς, η ισχύς στο 110%, νοιώθω την αρμύρα στο στόμα μου και ξαφνικά διαβάζω στο ραδιοϋψόμετρο 300 πόδια και ο Ορίζοντας στο ίσιο του. Βγήκαμε!

Γυρίζω στον Χρήστο. «Το γαμημένο μας πήγαινε σούμπιτους κάτω. Βαρέσαμε στο νερό ξέρετε, ε;» μου λέει. Δεν χρειάζεται να μου το πει. Είναι βρεγμένος μέχρι το κόκαλο από το θαλασσινό νερό που μπήκε από την τρύπα του θόλου. Γυρίζω μπροστά. Το χέρι του Νικόλα είναι απλωμένο στη φάτσα μου με ένα τσιγάρο αναμμένο. Το παίρνω και τραβάω μια ρουφηξιά που πήρε το μισό. «Δικά σου τα χειριστήρια, 60 κόμβοι, πάμε πίσω. Εγώ αρχίζω τα διαδικαστικά»
«Κοντρόλ το 21, διακόπτουμε αποστολή λόγω βλάβης, έχουμε ανοίξει τους πλωτήρες ανάγκης και επιστρέφουμε στη βάση με 60 κόμβους. Το 22 θα έρθει μαζί μας για συνοδεία.»
«ελήφθη από κοντρόλ, καλή προσγείωση»

Εφτά τσιγάρα μετά, προσγειωνόμαστε στη Βάση. Πρωταπριλιά 02:30. Ο Διοικητής ενημερωμένος περιμένει αγουροξυπνημένος στο γραφείο του. Του αναφέρω τα καθέκαστα. 'Προφανώς βλάβη στο σύστημα αιώρησης, θα δείξουν και οι έλεγχοι των συστημάτων'.Με τη σειρά του ενημερώνει τον Αρχηγό Στόλου, που ξυπνάει και θέλει να δει τον πιλότο. Τζιπ, βάρκα, Αρχηγείο Στόλου, πήγε 03:30, ακούει, λέει και δυο καλά λόγια και ‘άντε να ξεκουραστείς θα τα πούμε αύριο το μεσημέρι με λεπτομέρειες’.
Ξεκαβαλλάω τη Χόντα μου πέντε παρα κάτι στα Βριλήσσια, ξεκλειδώνω και πέφτω με τη φόρμα στο κρεβάτι.

Ντριιιννν! Το τηλέφωνο. «Ποιος είναι πάλι;» αναρωτιέμαι και σηκώνω το ακουστικό.

«Κωστή; Είσαι καλά παιδί μου; Είδα ένα πολύ κακό όνειρο»

Από το σπίτι μου έφυγα στα 17 μου. Ποτέ η μάνα μου δεν με πήρε τηλέφωνο -από τη Θεσσαλονίκη- τέτοια ώρα. Ούτε είχε ξαναδεί κακό όνειρο. Πέντε παρά κάτι, το πρωί.

Εκτός από την Πρωταπριλιά του 82…

"Καλά είμαι, μάνα, καλά"

Πηγή: http://imiaimos.blogspot.com/2007_02_01_archive.html

Έτσι τιμά το ΠΝ τους πεσόντες του;

2012-02-01T17:33:00.013+02:00

Αυτό που ξεχωρίζει έναν στρατιωτικό οργανισμό από οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, είναι - πέραν της πειθαρχίας - κυρίως η αίσθηση της παράδοσης, της τιμής και του καθήκοντος. Αυτά είναι που επιβάλλουν την αντοχή στις κακουχίες, τη δουλειά πολύ πέραν του ωραρίου, ακόμα και την υπέρτατη θυσία της ζωής. Σε αυτά υπάκουσε και το πλήρωμα του ΠΝ 21, όταν απονηώθηκε για την αποστολή αυτοκτονίας της 31ης Ιανουαρίου 1996 στα Ίμια, παραβλέποντας όρια ανέμου, pitch, roll, crew rest κλπ.

Βασικό στοιχείο της παράδοσης, της τιμής και του καθήκοντος είναι και η απόδοση της πρέπουσας τιμής στους πεσόντες. Ένας στρατιωτικός οργανισμός που σέβεται τον εαυτό του τιμά τους πεσόντες του όπως επιβάλλει η θυσία τους: με τρόπο τελετουργικό και υποβλητικό. Με τρόπο που δείχνει σε όλους, και ιδιαίτερα στους συγγενείς των πεσόντων, ότι αυτός ο στρατιωτικός οργανισμός αναγνωρίζει τη θυσία τους. Με τρόπο λιτό ίσως, αλλά σε καμία περίπτωση πρόχειρο.

Η χθεσινή τελετή στο Ναυτικό Οχυρό Κοτρώνι στη μνήμη του πληρώματος του ΠΝ 21 δεν έγινε στο καλαίσθητο μνημείο που υπάρχει στον υπαίθριο χώρο, αλλά σε ένα υπόστεγο συντήρησης ελικοπτέρων, με ένα επισκευαζόμενο ελικόπτερο ως φόντο. Εννοείται ότι δεν έγινε τιμητική διέλευση ελικοπτέρων όπως συνηθιζόταν τα προηγούμενα χρόνια (λόγω κακοκαιρίας ή μήπως οικονομίας;) Τα στεφάνια κατατέθηκαν σε ένα πρόχειρο ξύλινο ταμπλώ στηριγμένο σε ξύλινο τρίποδο, επί του οποίου είχαν κολληθεί με πινέζες οι φωτογραφίες των πεσόντων.

Το πρόβλημα δεν είναι ούτε η κατάσταση του υποστέγου, ούτε το συγκεκριμένο ξύλινο ταμπλώ: προφανώς το προσωπικό της βάσης έτσι διατάχθηκε άνωθεν, και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Το πρόβλημα είναι η νοοτροπία, που κρύβεται πίσω από την εντολή "μέσα λόγω κακοκαιρίας". Η νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου. Είναι ήδη κακό, όταν κάποιες μονάδες "λόγω κακοκαιρίας" αλλάζουν πρόγραμμα εκπαίδευσης και κάνουν διαλέξεις στο ΚΨΜ. Είναι όμως κάκιστο, όταν για το λόγο αυτό παραβλέπεται ακόμα και ένα τελετουργικό, που αντανακλά τις αξίες για τις οποίες κάποιοι θυσιάστηκαν.

Πράγματι, επικρατούσε κακοκαιρία, και στο Κοτρώνι και παντού. Αδιάφορο. Ας έβγαιναν όλοι οι γαλονάτοι έξω στην κακοκαιρία. Και ο υπουργός. Και ο αρχηγός. Και όλοι οι κοστουμαρισμένοι επίσημοι. Δεν πειράζει, ας βρέχονταν λίγο - δεν είναι από ζάχαρη. Ας βρέχονταν και πολύ. Το πλήρωμα του ΠΝ21 βράχηκε πολύ περισσότερο πριν 16 χρόνια. Και ας μην γίνονταν οι διελεύσεις των ελικοπτέρων αν δεν το επέτρεπε ο καιρός. Αλλά ας ήταν η παρουσία των επισήμων εκεί, στο ύπαιθρο, στο μνημείο, στην κακοκαιρία, η δική τους μικρή θυσία σε ένδειξη αναγνώρισης της ύψιστης θυσίας των πεσόντων.

Όχι για τους πεσόντες - δεν περιμένουν εκείνοι την αναγνώριση από τέτοιες τελετές: βρίσκονται ήδη στο πάνθεον των ηρώων. Τη χρειάζεται όμως η κοινωνία μας αυτή την επίδειξη τιμής: για να διατηρήσει ζωντανές τις αξίες που έβγαλαν Ήρωες σαν τον Αντιπλοίαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, τον Αντιπλοίαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο, τον Σημαιοφόρο Έκτορα Γιαλοψό. Είναι όρος επιβίωσης.

Δεν ξεχνώ

2012-02-01T13:45:00.004+02:00

"He [Pagkalos] added, however, that he expected the strong winds would quickly destroy the flag, and that Greece would not replace it."

Warren Christofer, YΠΕΞ των ΗΠΑ σε τηλεγράφημα προς την Αμερικανική πρεσβεία των Αθηνών (Ίμια-Τα απόρρητα τηλεγραφήματα των Αμερικανών-Αθ.Έλλις,Μ.Ιγνατίου Εκδόσεις Λιβάνη)

ΗΠΑ: Διακλαδικό Υγειονομικό υπό μία σκέπη

2012-02-01T13:42:00.001+02:00

Ο Βοηθός Υπουργού Άμυνας για θέματα Υγείας, μίλησε κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου Στρατιωτικού Συστήματος Υγείας, στην Ουάσινγκτον, ενώπιον 4.000 συνέδρων.

Ανέφερε ότι με βάση τις μελέτες που διεξήγαγαν οι ειδικοί του Υπουργείου Άμυνας, η συνένωση των υγειονομικών υπηρεσιών των κλάδων υπό μία διοικητική σκέπη, δεν θα απέφερε μεγάλη εξοικονόμηση κονδυλίων. Θα μπορούσε όμως, να δημιουργήσει ένα πιο αποδοτικό σύστημα, το οποίο θα εξυπηρετούσε τους ασθενείς καλύτερα και κατ’ επέκταση θα μείωνε το κόστος των υπηρεσιών.

Όπως διευκρίνησε, ακόμα κι αν εξαφάνιζαν όλες τις διοικήσεις στο Υγειονομικό, αυτό δεν θα εξοικονομούσε τεράστια κονδύλια στα ταμεία του κράτους. Ωστόσο, η μεγάλη ευκαιρία για τον έλεγχο των δαπανών στο Υγειονομικό θα έρθει από την βελτιστοποίηση και την υψηλή αποδοτικότητα του συστήματος προμηθειών και φροντίδας των ασθενών και αυτό θα έρθει από την ενοποίηση των υγειονομικών υπηρεσιών των Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων.

Από την άλλη πλευρά, το προσωπικό των Υγειονομικών των Κλάδων φοβάται μήπως χαθεί το ιδιαίτερο πνεύμα που έχει αναπτύξει ο κάθε Κλάδος, επηρεάζοντας τις υπηρεσίες.

Αυτό που είχαν προτείνει οι βουλευτές και τελικά απορρίφθηκε, ήταν η δημιουργία μιας ενιαίας Διοίκησης, διοικούμενη από στρατηγό τεσσάρων αστέρων, με τρεις υποδιοικήσεις. Μία που θα επέβλεπε τις εγκαταστάσεις, η δεύτερη θα ήταν αρμόδια για την εκπαίδευση, την έρευνα και ανάπτυξη και την επιμόρφωση, και η τελευταία θα επέβλεπε το πρόγραμμα Tricare (παροχής υπηρεσιών Υγείας από πολιτικά νοσοκομεία στο στρατιωτικό προσωπικό και τις οικογένειές τους).

http://www.defence-point.gr/news/?p=35656

Η Ινδία επέλεξε το Rafale ως νέο της μαχητικό

2012-01-31T16:05:00.009+02:00

Σε μια εξέλιξη κρίσιμη για το μέλλον της γαλλικής αεροναυπηγικής βιομηχανίας, η Ινδία επέλεξε το Rafale της Dassault ως το νέο μαχητικό της αεροσκάφος. Το γιγαντιαίο συμβόλαιο, συνολικής αξίας 10,4 δις δολλαρίων, αφορά 126 μαχητικά αεροσκάφη που θα παραδοθούν μέσα στα 10 επόμενα χρόνια.

Πρόκειται για μία στρατηγικής σημασίας επιτυχία για την Dassault, η οποία προσπαθούσε επί πολλά χρόνια να επιτύχει μια πώληση του Rafale στο εξωτερικό. Το μέγεθος του ινδικού συμβολαίου, και μάλιστα σε μια εποχή "ισχνών αγελάδων" για την αεροναυπηγική βιομηχανία, δίνει σημαντική ώθηση στο Rafale, του οποίου το μέλλον φαινόταν σε κίνδυνο μετά από δηλώσεις του γάλλου υπουργού Άμυνας Gerard Longuet, ότι αν δεν επιτευχθούν πωλήσεις στο εξωτερικό η γραμμή παραγωγής θα κλείσει.

Στο διαγωνισμό της Ινδίας για την προμήθεια του νέου μέσου μαχητικού αεροσκάφους πολλαπλών ρόλων (medium multi-role combat aircraft - MMRCA), έναν από τους μεγαλύτερους που έγιναν ποτέ διεθνώς, έλαβαν μέρος έξι αεροσκάφη: το ρωσικό MiG- 35, τα αμερικανικά F-16 και F-18 Hornet, το σουηδικό Gripen, το πολυεθνικό EuroFighter Typhoon και το γαλλικό Rafale. Από αυτά, το Eurofighter Typhoon και το Rafale επιλέχθηκαν για το τελικό στάδιο επιλογής, καθώς τα υπόλοιπα αεροσκάφη κρίθηκαν ότι δεν ανταποκρίνονταν στις τεχνικές προδιαγραφές.

Στις Νοεμβρίου 2011 το ινδικό υπουργείο Άμυνας άνοιξε το τελικό στάδιο προσφορών για τους δύο "τελικούς μονομάχους", με σκοπό την επιλογή του φθηνότερου προμηθευτή (L1 - lowest bidder). Στο διάστημα αυτό κορυφώθηκαν και οι παρασκηνιακές διεργασίες, με την υποψηφιότητα του Eurofighter να υποστηρίζεται πολιτικά από τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Μ. Βρετανία, και την υποψηφιότητα του Rafale να υποστηρίζεται από τη Γαλλία.

Σημαντικό μέρος της διαδικασίας επιλογής του φθηνότερου προμηθευτή αφορούσε τον καθορισμό του κόστους κύκλου ζωής κάθε αεροσκάφους, συμπεριλαμβανομένου του κόστους του οπλισμού του. Η διαδικασία αυτή ολοκληρώθηκε, και όλες οι πηγές από την Ινδία αναφέρουν ότι η πλάστιγγα έγειρε υπέρ του Rafale, και το συμβόλαιο θα υπογραφεί εντός του επόμενου οικονομικού έτους. Κάποιες λεπτομέρειες, όπως το κόστος του οπλισμού και τα δικαιώματα εγχώριας παραγωγής είναι ακόμα υπό διαπραγμάτευση.

108 από τα 126 αεροσκάφη θα κατασκευαστούν επιτόπια, από την κρατική αεροπορική βιομηχανία της Ινδίας Hindustan Aeronautics Ltd., με μεταφορά τεχνογνωσίας από την Dassault, ενώ τα πρώτα 18 αεροσκάφη θα κατασκευαστούν στη Γαλλία.

Ως προς τους παράγοντες που έγειραν την πλάστιγγα υπέρ του Rafale, μπορούν να πιθανολογηθούν οι εξής:

1. Η γενικότερη στρατηγική της Ινδίας για ανεξαρτησία από μοναδικούς προμηθευτές: ήδη διαθέτει πολλά ρωσικά αεροσκάφη (146 Su-30MKI, 68 MIG-29, 125 MIG-21), και προφανώς η επιλογή αμερικανικού αεροσκάφους αποκλείστηκε για τον ίδιο λόγο, οπότε απέμενε μόνο η ευρωπαϊκή επιλογή.
2. Τα ανταλλάγματα που προσφέρθηκαν από γαλλικής πλευράς σε επίπεδο μεταφοράς τεχνογνωσίας - πιθανώς ο κρισιμότερος λόγος.
3. Το γεγονός ότι το Rafale έχει ήδη χρησιμοποιηθεί επιχειρησιακά σε αποστολές αέρος εδάφους, τόσο στο Αφγανιστάν, όσο και στην πρόσφατη αεροπορική εκστρατεία του ΝΑΤΟ κατά του Καντάφι στη Λιβύη.
4. Οι εξαιρετικές εντυπώσεις της ινδικής αεροπορίας από τον προκάτοχο του Rafale, το Mirage 2000. Στη σύγκρουση του Kargil το 1999 τα ινδικά Mirage 2000 απέδωσαν εξαιρετικά, με υψηλό βαθμό διαθεσιμότητας παρά τις δύσκολες συνθήκες των Ιμαλαϊων και με καλή απόδοση σε αποστολές βομβαρδισμού.
5. Τέλος, δεν αποκλείεται στην απόφαση να έπαιξε κάποιο ρόλο η δυνατότητα χρήσης από αεροπλανοφόρα. Η Ινδία αρχίζει να δίνει έμφαση στη ναυτική αεροπορία, αυξάνοντας τον αριθμό των αεροπλανοφόρων της από 1 σε 3. Σε αυτό το πλαίσιο, το γεγονός ότι το Rafale διαθέτει ήδη επιχειρησιακή ναυτική έκδοση, ενώ η αντίστοιχη έκδοση του Eurofighter είναι "στα χαρτιά", ίσως έπαιξε κάποιο ρόλο.

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μια εξέλιξη καθοριστικής σημασίας για την ευρωπαϊκή αεροναυπηγική βιομηχανία, καθώς θα επιτρέψει στη Dassault να χρηματοδοτήσει με άνεση την περαιτέρω ανάπτυξη του Rafale (π.χ. του κινητήρα), μειώνοντας το κόστος μονάδας. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν αποκλείεται το αεροσκάφος να καταστεί ελκυστικό και για άλλες χώρες. Ακόμα και για την Ελλάδα, αν αλλάξουν οι οικονομικές συνθήκες...

Ίμια, 31 Ιανουαρίου 1996

2012-01-31T06:45:00.007+02:00

Μόνο φτερά των αετών βρίσκεις μετά τις μπόρες,
γιατί εκείνα τα πουλιά πετούνε τέτοιες ώρες.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Ας μείνει η ιερή μνήμη.

Αντιπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης
Αντιπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος
Σημαιοφόρος Έκτορας Γιαλοψός

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

Δομή Δυνάμεων ΕΣ - Οι Ειδικές Δυνάμεις, Μέρος Γ΄

2012-01-30T13:19:00.020+02:00

γράφει ο Βελισάριος

13η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων – Οι Αμφίβιοι Καταδρομείς

Η σύλληψη της ύπαρξης μιας μονάδας για τη διεξαγωγή αμφιβίων επιχειρήσεων στο χώρο το Αιγαίου είναι απολύτως ορθή, αλλά είναι αμφίβολο αν το δόγμα της εν λόγω μονάδας έχει προσαρμοστεί επαρκώς τόσο στις επιχειρησιακές όσο και στις πολιτικές απαιτήσεις του θεάτρου επιχειρήσεων. Βασική φιλοσοφία της Διοίκησης είναι η διασπορά των μοιρών στα μεγάλα νησιά, εξοπλισμένων με ελαφρά πλωτά (ελαστικές λέμβους σταθερής γάστρας), οι οποίες είναι σε θέση να διασπαρούν στο περιβάλλον γύρω από τα νησιά και να έχουν τον αντίπαλο σε αμφιβολία σχετικά με τη φίλια διάταξη. Μπορούν επίσης να διεισδύσουν με πολύ χαμηλό οπτικό και ακουστικό ίχνος σε εχθρικές περιοχές και να αποβιβάζουν τους επιβαίνοντες καταδρομείς ώστε αυτοί – τουλάχιστον θεωρητικά – να προβούν σε καταδρομικές ενέργειες. Επιπλέον, μια συγκεκριμένη μοίρα, η Ζ’, δεν έχει προκαθορισμένη περιοχή ευθύνης αλλά προετοιμάζεται για δράση σε όλο το χώρο του Αιγαίου, δηλαδή όπου θα έχει εντοπιστεί η εχθρική απειλή ή ενέργεια.

Η παραπάνω φιλοσοφία δημιουργεί σοβαρούς περιορισμούς σε ότι αφορά τις δυνατότητές της και το ρόλο της στο Αιγαίο. Η βασική αδυναμία της μονάδας προέρχεται από τον διπλό ρόλο που έχει, συνειδητά ή μη, αναλάβει, καθώς η παρουσία της ανταποκρίνεται σε δύο διαφορετικές επιχειρησιακές ανάγκες στο Ανατολικό Αιγαίο. Στο Ανατολικό Αιγαίο υπάρχουν:

■ H επιχειρησιακή ανάγκη για κυριαρχία στον θαλάσσιο αρχιπελαγικό χώρο και στο πυκνό σύμπλεγμα μικρών νησιών, νησίδων και βραχονησίδων που αποτελούν μέρος της ελληνικής επικράτειας και χώρο σημασίας τόσο στρατιωτικής όσο και πολιτικής. Ένας τέτοιος χώρος δε μπορεί να οργανωθεί αμυντικά με την λογική των διεσπαρμένων φρουρών. Αυτά μπορεί να υπάρχουν, σε κάποιο βαθμό μόνον, περισσότερο για λόγους επίδειξης κρατικής κυριαρχίας και λιγότερο για λόγους στρατιωτικής σκοπιμότητας. Ένας τέτοιος χώρος απαιτεί την ύπαρξη στρατιωτικής παρουσίας προσαρμοσμένης στο ιδιαίτερο αυτό επιχειρησιακό περιβάλλον, με σκοπό την κυριαρχία σε αυτόν.
■ Η επιχειρησιακή ανάγκη για τη δυνατότητα των Ελληνικών Ενόπλων δυνάμεων να καταφέρουν πλήγματα σε στρατιωτικούς στόχους του αντιπάλου στην μικρασιατική ακτή. Η μικρασιατική ακτή είναι ο χώρος εξόρμησης των επιθετικών επιχειρήσεων της Τουρκίας. Καμία αντίληψη για την άμυνα του Αιγαίου δεν είναι επιχειρησιακώς επαρκής, ούτε επαρκώς αποτρεπτική αν δεν περιλαμβάνει ενέργειες που θα αποδιοργανώνουν σοβαρά την τουρκική επιθετική προσπάθεια. Θα ήταν σοβαρό λάθος να αφεθεί η τουρκική επιθετική προσπάθεια να εκδιπλωθεί ανενόχλητη. Αν το μεγάλο τουρκικό γεωγραφικό πλεονέκτημα στο Ανατολικό Αιγαίο είναι η άμεση γειτνίαση της ακτής με τα νησιά που επιτρέπει άμεση πρόσβαση δια θαλάσσης στα νησιά, χωρίς την ανάγκη μεγάλου αποβατικού στόλου και της έκθεσής του στα ανοικτά, η ελληνική στρατιωτική σκέψη οφείλει να αναδείξει την άλλη όψη του νομίσματος: η εγγύτητα της ακτής στα νησιά θέτει την ευρύτερη περιοχή οργάνωσης της επίθεσης εντός του βεληνεκούς ελληνικών επιθετικών ενεργειών. Αν για την άμυνα της Κύπρου η Μερσίνα είναι υπερβολικά μακριά, για την άμυνα της Χίου η Ερυθραία είναι – εκτός από επικίνδυνα κοντά – και ελκυστικά κοντά.

Κάθε μια από τις δύο προηγούμενες επιχειρησιακές απαιτήσεις εξυπηρετείται από διαφορετικών ειδών μονάδες, ή πάντως απαιτεί διαφορετικές επιχειρησιακές ικανότητες. Η 13η ΔΕΕ πάσχει και κατά τις δύο επιχειρησιακές ικανότητες. Πάσχει κατά τη δυνατότητα να διενεργήσει επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον της μικρασιατικής ακτής, και κυρίως κατά της περιοχής εξαπόλυσης της τουρκικής αποβάσεως (που θα πρέπει να αναμένεται ότι θα φρουρείται εντατικά και θα έχει κορεστεί από στρατό. Η 13η ΔΕΕ πάσχει επίσης από την αδυναμία της να κινηθεί μαζικά σε όλο το μήκος του Αιγαίου για να επιβάλει στρατιωτική κυριαρχία στο περιβάλλον αυτό με τα μέσα που το συγκεκριμένο ιδιαίτερο περιβάλλον απαιτεί.

Η δεύτερη αδυναμία προκύπτει από το είδος των πλωτών μέσων που η μονάδα χρησιμοποιεί. Η κριτική αυτή δεν αφορά την ποιότητα της ελληνικής σχεδίασης και κατασκευής λέμβου Magna 960, αλλά την κατηγορία πλωτών που έχει επιλεγεί. Κατ΄ εξοχήν στην περίπτωση της 13ης ΔΕΕ, η κατηγορία του χρησιμοποιούμενου πλωτού μέσου δεν επιβάλει απλώς περιορισμούς ή δίνει επιπλέον δυνατότητες, αλλά αλλάζει ριζικά τον χαρακτήρα της μονάδας και το ρόλο της στο Αιγαίο. Η επιλογή που έχουν αντίστοιχοι σχηματισμοί με πεδίο δράσης αρχιπελαγικά περιβάλλοντα ή ό,τι γενικότερα αποκαλείται “παράκτιος πόλεμος” είναι διαφορετική. Τόσο οι σκανδιναβικές χώρες, οι κατ’ εξοχήν εξειδικευμένες και έμπειρες σε περιβάλλον αυτής της μορφής, όσο άλλοι οργανισμοί που ενεργούν σε παρόμοιο περιβάλλον, έχουν από χρόνια στραφεί στη χρήση μικρών πλοίων-σκαφών εφόδου. Πρόκειται για την κατηγορία σκαφών που οι χαρακτηριστικότεροι εκπρόσωποι είναι σήμερα το σουηδικό CB-90, και το φιλλανδικό Jurmo, αλλά που περιλαμβάνει ένα μεγάλο φάσμα τύπων σκαφών. Τα βασικά χαρακτηριστικά των σκαφών αυτών είναι το μικρό τους εκτόπισμα, η υψηλή τους ταχύτητα, η καλή τους συμπεριφορά στη θάλασσα, η δυνατότητά τους να μεταφέρουν υπό προστασία περί τους είκοσι άνδρες, και η δυνατότητά τους να φέρουν σημαντικό οπλισμό και αισθητήρες.

Η διαφορά που δημιουργείται από την παρουσία ή απουσία τέτοιων σκαφών μπορεί να αναλυθεί στα εξής επί μέρους επιχειρησιακά χαρακτηριστικά της μονάδας:

Δυνατότητα παρουσίας στην περιοχή μάχης ή έντασης

Οι λέμβοι σταθερής γάστρας από τη φύση τους είναι σχεδιασμένες για τη διεξαγωγή καταδρομικών επιχειρήσεων, δηλαδή για την κρυφή και αθόρυβη μεταφορά καταδρομέων σε ελάχιστα ή καθόλου επιτηρούμενη και φυλασσόμενη περιοχή του εχθρού. Εφ’ όσον οι λέμβοι γίνουν αντιληπτές κατά τη διάρκεια του πλοός, το μεταφερόμενο τμήμα είναι εξαιρετικά ευάλωτο σε σχεδόν οποιαδήποτε εχθρική ενέργεια, με μηδενική προστασία και δυνατότητα αντίδρασης. Αυτό είναι αποδεκτός κίνδυνος σε μία καταδρομική επιχείρηση που στηρίζεται ουσιωδώς στον αιφνιδιασμό, δεν είναι όμως αποδεκτή κατάσταση για μία μονάδα που θέλει να συγκεντρώνεται σε περιβάλλον που είναι ήδη επιτηρούμενο από τον εχθρό, και πιθανότατα με σημαντική εχθρική παρουσία. Αντίθετα, τα σκάφη εφόδου επιτρέπουν όχι μόνον την εμφανή παρουσία αλλά και σημαντική προστασία, ενώ με απολύτως εφικτές οικονομικά και τεχνικά διαμορφώσεις εξοπλισμού έχουν εξαιρετική δυνατότητα αυτοπροστασίας και επιθέσεως. Επιπλέον, τα μεγαλύτερα σκάφη εφόδου έχουν τη δυνατότητα να φέρουν αισθητήρες που παρέχουν ικανοποιητικά επίγνωση τακτικής κατάστασης. Ιδιαίτερα η δυνατότητα σταθεροποιημένων οργάνων υπερύθρων δίνει κρίσιμες δυνατότητες παρατήρησης τόσο της θάλασσας όσο και του εδάφους.

Οι παραπάνω διαφορές σημαίνουν ότι η μονάδα εξοπλισμένη με τέτοια σκάφη θα μπορεί να επιδιώκει ανοιχτά την παρουσία της και την κυριαρχία της σε ένα μικρονησιακό περιβάλλον. Στην αντίθετη περίπτωση (όπως τώρα) η μονάδα θα επιδιώκει απλώς να μη γίνει αντιληπτή και να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο, και μάλιστα όχι εκεί που αυτός αναπτύσσει τη δραστηριότητά του, αλλά κάπου στην ευρύτερη περιοχή. Η δυνατότητα για αποτροπή και επιδίωξη κυριαρχίας που παρέχουν τα σκάφη εφόδου δεν είναι απλώς χρήσιμη επιχειρησιακά. Είναι κρίσιμη πολιτικά. Για την ακρίβεια, στο περιβάλλον του Αιγαίου και με τις συγκεκριμένες πολιτικές συνθήκες που επικρατούν τα τελευταία είκοσι χρόνια, αυτή είναι μια κορυφαία προτεραιότητα. Για να το πούμε λίγο σχηματικά: 30 σκάφη εφόδου στο Αιγαίο θα ήταν απείρως πιο σημαντικά από 30 άρματα στον Έβρο

Δυνατότητα συγκέντρωσης

Στην παρούσα κατάσταση η δυνατότητα θαλάσσιας μεταφοράς υπόκειται σε σημαντικούς περιορισμούς καιρικών συνθηκών, ταχύτητας και εμβέλειας. Οι ελαστικές λέμβοι σταθερής γάστρας μπορούν να είναι ταχύτατες, αλλά η καταπόνηση στον προσωπικό που επιφέρει η ταχύτητα δεν επιτρέπει την διατήρησή της για σημαντικό χρονικό διάστημα. Η έκθεση στις καιρικές συνθήκες είναι επίσης παράγοντας που επιφέρει ανεπίτρεπτη καταπόνηση στο προσωπικό, ακόμη και σχετικά ασθενής κακοκαιρία δεν επιτρέπει τον πλού (τουλάχιστον όχι επιχειρησιακά χρήσιμο). Δεν αναφερόμαστε σε “κακουχίες” που κάποιοι περισσότερο “σκληραγωγημένοι” άντρες θα μπορούσαν να αντέξουν, ούτε για ενόχληση που μπορεί να αγνοηθεί. Μιλάμε για συνθήκες απαγορευτικές για τον ανθρώπινο οργανισμό και, στην περίπτωση των καιρικών συνθηκών, και για τα σκάφη.

Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι δυνατότητα της μονάδας να ενεργήσει ως μονάδα δεν υφίσταται. Οι μοίρες (με εξαίρεση την Ζ’) είναι “δεμένες” σε περιοχές ευθύνης, και, ακόμη κι αν διαφανεί με σαφήνεια η περιοχή την οποία ο εχθρός απειλεί, μόνον η τοπική μοίρα και στοιχεία της Ζ’ΜΑΚ θα αντιμετωπίσουν τις εχθρικές δυνάμεις. Καμία δυνατότητα συγκεντρωτικής δράσης της 13ης ΔΕΕ δεν υφίσταται, παρ’ όλο που αυτό είναι ουσιώδες χαρακτηριστικό των δυνάμεων αυτού του είδους: η άμεση συγκέντρωση όλης της μονάδας εκεί που εκδηλώνεται η εχθρική απειλή. Η αδυναμία της 13ης ΔΕΕ να ενεργήσει σαν επίλεκτη αμφίβια δύναμη συγκεντρωτικά, εκεί που εντοπίζεται η εχθρική πρόθεση και δραστηριότητα είναι κρίσιμη, στρατηγικής σημασίας αδυναμία της άμυνας του Αιγαίου, η οποία πρέπει να έχει απόλυτη προτεραιότητα στην αντιμετώπισή της. Για να το πούμε πιο απλά: η βασική μας αδυναμία στο Αιγαίο είναι ότι υπάρχουν δεκάδες διάσπαρτοι και απομονωμένοι στόχοι, τους οποίους αδυνατούμε να υπερασπιστούμε (και μάλιστα: να προστατεύσουμε εκ των προτέρων) αποτελεσματικά. Αυτό είναι, ως ένα βαθμό, αναπόφευκτο, αλλά η προσπάθεια της ΑΣΔΕΝ θα πρέπει να είναι όχι μόνον η – αναπόφευκτη – ενίσχυση των καίριων στόχων αλλά και η δυνατότητα άμεσης συγκέντρωσης δυνάμεων στο σημείο ενδιαφέροντος. Η βασική αρχή της οικονομίας δυνάμεων στο Αιγαίο τείνει να ατονήσει. Με δεδομένο τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του θεάτρου επιχειρήσεων, αυτό είναι κατανοητό, αλλά η δική μας προσπάθεια πρέπει να κατατείνει συνεχώς προς τα εκεί: την άρση αυτής της αδυναμίας.

Δυνατότητα υποστήριξης των χερσαίων τμημάτων

Η δυνατότητα προσβολής στόχων σε νησίδες από πλευράς πλωτών, είτε για υποστήριξη των ομάδων που θα επιβιβαστούν, είτε στο πλαίσιο του γενικού σχεδίου δράσης τους, είναι εξαιρετικά περιορισμένες έως ανύπαρκτες. Τα πλωτά είναι εξοπλισμένα με πενηντάρια για να υποστηρίξουν το καταδρομικό τμήμα σε περίπτωση που αυτό γίνει αντιληπτό κατά τη φάση της αποβίβασης ή της απαγκίστρωσης. Όμως, αυτή η δυνατότητα προσβολής και υποστήριξης με βαρέα όπλα πεζικού (με βαριά πολυβόλα, βομβιδοβόλα, όλμους ή πυραύλους) είναι κρίσιμη για την επικράτηση σε ένα τέτοιο επιχειρησιακό περιβάλλον – άσχετα με το πόσο καλά είναι εκπαιδευμένοι και εξοπλισμένοι οι αμφίβιοι καταδρομείς που θα αποτελούν τα τμήματα κρούσεως. Και δυνατότητα παροχής πυρών υποστήριξης από τις ελαστικές λέμβους είναι απλούστατα ανεπαρκής. Κανένα αμφίβιο τμήμα δε θα μπορέσει να καταβάλει τη φρουρά ενός νησιού, νησίδας ή βραχονησίδας στην οποία ο εχθρός θα έχει εγκατασταθεί αμυντικά με τη βοήθεια αιφνιδιασμού και κάνοντας χρήση ελαφρού οπλισμού Στο επιχειρησιακό περιβάλλον των μικρών νησιών του Αιγαίου και σε περίοδο εντάσεως ή πολέμου, οι δυνατότητες αιφνιδιασμού θα είναι πολύ περιορισμένες, και ο αντίπαλος θα είναι επίλεκτα και εμπειροπόλεμα τμήματα .

Τρία σημεία ενδιαφέροντος

Η αναφορά στην 13η ΔΕΕ περιλαμβάνει μία πρόταση που φαίνεται να ακυρώνει το χαρακτήρα της 13ης ΔΕΕ ως δυνάμεως καταδρομών και να τους μετατρέπει σε τακτική δύναμη, δεδομένου ότι αναφέρεται “μαζική παρουσία των σκαφών”, “υποστήριξη με βαρέα όπλα” και “δυνατότητα εμφανούς παρουσίας” των σκαφών εφόδου. Τίποτα τέτοιο δεν ισχύει. Μαζική παρουσία σκαφών δε σημαίνει ότι αυτά θα ενεργούν σε “πυκνή τάξη”. Προφανώς, η ανάπτυξή τους στο χώρο των επιχειρήσεων θα γίνεται σε πολύ μικρές ομάδες που θα επιδιώκουν να παραμένουν αθέατες μέχρι, ενδεχομένως, να εντοπιστούν. Πέραν της φύσης του χερσαίου αγώνα σε νησίδες, που παραμένει ο ίδιος και με τις ίδιες υψηλές απαιτήσεις για τους καταδρομείς, και η δράση των πλωτών μέσων οφείλει να είναι στην ουσία της ανορθόδοξη. Απλώς, συνολικά ο αριθμός των σκαφών (με τον οπλισμό υποστήριξης και τους αμφίβιους καταδρομείς που θα μεταφέρουν) θα είναι τέτοιος που να εξασφαλίζει τοπική υπεροχή, και μάλιστα αποφασιστική. Η υποστήριξη με βαρέα όπλα (όλμους, κατ’ ελάχιστον) δεν είναι ασύμβατη με καταδρομικές ενέργειες ή με τη δράση των καταδρομέων. Και η δυνατότητα εμφανούς παρουσίας των σκαφών δε σημαίνει ότι αυτά την επιδιώκουν. Σημαίνει, όμως, ότι στην (πολύ πιθανή) περίπτωση που αυτά γίνουν αντιληπτά κατά την ανάπτυξή τους στην περιοχή ενδιαφέροντος, αυτά δεν είναι ανυπεράσπιστα αλλά μπορούν να εμπλακούν και να καταβάλουν τις πιθανότερες υφιστάμενες απειλές. Ο υψηλός βαθμός ανεξαρτησίας των επιχειρησιακών μονάδων, καθώς και η φύση του χερσαίου αγώνα όποτε αυτός προκύπτει απαιτεί καταδρομείς υψηλής ποιότητας κι επιπέδου.

Ένα δεύτερο σημείο ενδιαφέροντος θα μπορούσε να αφορά την απαιτούμενη ακτίνα δράσης των σκαφών αυτών. Πράγματι, οι αποστάσεις που πρέπει να διανύονται προκειμένου τα σκάφη αυτά να δρουν μαζικά, είτε εξορμούν από πιο κεντρικά νησιά του Αιγαίου, είτε παραμένουν διασκορπισμένα στα κύρια νησιά, είναι πολύ μεγαλύτερες από την ακτίνα δράσης των σκαφών – ακόμη και του Mark V, με την αισθητά μεγαλύτερη ακτίνα δράσης από τα υπόλοιπα. Όμως τα σκάφη αυτά θα ενεργήσουν εντός ενός Αρχιπελάγους που η ελληνική πλευρά κατέχει η ίδια. Η κατοχή του Αρχιπελάγους της δίνει το δικαίωμα να το οργανώσει σαν αμυντικό χώρο, κι όχι απλώς να ανησυχεί για τον διασπασμένο του χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει ότι είναι εύκολο να έχει εκ των προτέρων ετοιμαστεί ένα σύστημα σημείων ανεφοδιασμού των σκαφών σε μεγάλη έκταση στο Αιγαίο, και αυτό χωρίς ιδιαίτερη νέα δαπάνη ή επένδυση. Είναι μάλλον απλός ο σχεδιασμός του ανεφοδιασμού των σκαφών σε πάμπολλα σημεία στο Αιγαίο στα οποία υπάρχει στρατιωτική (ή και απλή κρατική) παρουσία.

Τέλος, ένα τρίτο σημείο ενδιαφέροντος – και πολύ πιο σημαντικό από τα δύο προηγούμενα – είναι η μορφή της σχέσης με το ΠΝ που μία τέτοια εξέλιξη θα απαιτούσε ή θα επέφερε. Οι λέμβοι σταθερής γάστρας μπορεί να μην ενδιέφεραν ιδιαίτερα το ΠΝ και να ήταν εύκολο να τις αγνοεί, κατ’ ουσίαν, επιχειρησιακά, όμως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν με τα σκάφη εφόδου, τα οποία είναι, στην ουσία, μικρά πλοία. Και, φυσικά, το θέμα πέραν του επιχειρησιακού στοιχείου, έχει και το καθαρά τεχνικό. Η διακυβέρνηση και η συντήρηση τέτοιων σκαφών είναι μάλλον καθαρά ναυτικό αντικείμενο, και θα ήταν αντιπαραγωγικό να εκπαιδευτούν άνδρες του ΕΣ στο αντικείμενο αυτό. Ας σημειωθεί ότι περισσότερες χώρες που έχουν αμφίβιες δυνάμεις, είτε είναι “τακτικού” χαρακτήρα, είτε “καταδρομικού”, οι δυνάμεις αυτές ανήκουν στο οικείο ναυτικό (και όχι στον οργανισμό του στρατού ξηράς) γεγονός που παρέχει απλή κι ασφαλή οργανωτική λύση στο πρόβλημα του χειρισμού των πλοίων.

Συμπερασματικά

Συμπερασματικά, η ύπαρξη μιας μεγάλης μονάδας αμφιβίων καταδρομών είναι επιτακτική για την άμυνα του Αρχιπελάγους. Όμως ο χαρακτήρας της οφείλει να τροποποιηθεί σημαντικά σε σχέση με το σημερινό χαρακτήρα της 13ης ΔΕΕ που διαδραματίζει το ρόλο αυτό σήμερα. Στην παρούσα κατάσταση, η 13η ΔΕΕ είναι η διοικητική συσσωμάτωση κατ’ ουσίας ανεξάρτητων μικρών μονάδων που σε περίπτωση επιχειρήσεων θα τεθούν υπό τη διοίκηση της οικείας ΑΔΤΕ για να ενισχύσουν την άμυνα του κάθε μεγάλου νησιού και να καλύψουν με τη δράση τους το μικρονησιακό περιβάλλον γύρω από αυτό. Θεωρητικά μπορούν να προβούν και σε επιθετικές ενέργειες στη μικρασιατική ακτή, αλλά η δυνατότητα αυτή θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με σχετική επιφύλαξη, τόσο ως προς τη ρεαλιστική δυνατότητα ανάληψης τέτοιας δράσης όσο (και κυρίως) ως προς την επιχειρησιακή της αποτελεσματικότητα. Ρεαλιστικός εδώ σημαίνει ότι ένας ρόλος ή μία αποστολή που σχεδιάζεται θεωρητικά εν καιρώ ειρήνης, όταν ο σχεδιασμός, ο εξοπλισμός κι εκπαίδευση δεν είναι ρεαλιστικά και αξιόπιστα, , όταν θα προκύψει η περίσταση για την πραγματική της εκτέλεση, δε θα εκτελεστεί και θα εγκαταλειφτεί, είτε ευθέως είτε προσχηματικά.

Εάν υιοθετηθεί το προτεινόμενο σχήμα, τότε από πλευράς δυνάμεων η 13η ΔΕΕ θα μετατραπεί πάλι σε 13ο ΣΑΚ, με την πραγματική σύμπτυξη των ΕΤΕΘ σε δύο ή, ενδεχομένως, τρεις μοίρες, και με ταυτόχρονη απόσπαση της Ζ΄ΜΑΚ από αυτήν. Το ΣΑΚ θα πρέπει να έχει το ρόλο των λυκόσκυλων του Αιγαίου, και να επιδεικνύει και να επιβάλει αξιόπιστα την ελληνική κυριαρχία στο περιβάλλον αυτό που τα τελευταία 20 χρόνια έχει αποκτήσει ιδιαίτερα μεγάλη πολιτική σημασία, πέραν της στρατιωτικής του. Οι δυνάμεις της μονάδας μπορούν να εδρεύσουν σε ένα ή, προτιμότερο, σε δύο στρατόπεδα, στο Ανατολικό Αιγαίο (ή λίγο δυτικότερα, ώστε να είναι ασφαλέστερα τα σκάφη κατά την ανάπτυξή τους στους χώρους επιχειρήσεων) και εν καιρώ ειρήνης μόνον περιοδική ανάπτυξη θα έχουν αποσπάσματα στις περιοχές ενδιαφέροντος.

Η Ζ΄ΜΑΚ, μαζί με το ΕΤΑ θα πρέπει, ενοποιούμενες, να αποτελέσουν τον πυρήνα μιας ενιαίας μονάδας (πραγματικών) ειδικών δυνάμεων, με προσανατολισμό τη διενέργεια αναγνώρισης και κρούσης και με απευθείας υπαγωγή στον Αρχιστράτηγο. Περί αυτού, σε ιδιαίτερο, ξεχωριστό απόσπασμα. Η μονάδα αυτή θα είναι ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνη για να αποδιοργανώσει την τουρκική προσπάθεια αυστηρά επιλεγμένα πλήγματα στη Μικρασιατική ακτή ή και στα ενδότερα.

Η διενέργεια καταδρομικών επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας έναντι της Μικρασιατικής ακτής οφείλει να είναι δευτερεύων στόχος του ΣΑΚ, γιατί πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι η γενική περιοχή της εξαπόλυσης της τουρκικής επιχειρήσεως θα είναι ιδιαίτερα καλά προστατευμένη και κορεσμένη από στρατεύματα . Μόνον αν εμφανιστεί συγκεκριμένη ευκαιρία θα πρέπει να αναλαμβάνεται τέτοια αποστολή, και όχι αυτό να αποτελεί μέρος του βασικού σχεδιασμού.

Αντίθετα, ως δευτερεύουσα αποστολή του ΣΑΚ θα πρέπει να εξεταστεί η υποβοήθηση της αρχικής φάσης αποβατικής επιχειρήσεως εκ μέρους των Πεζοναυτών. Ο επιχειρησιακός χαρακτήρας του ΣΑΚ συμπίπτει εν πολλοίς με τις απαιτήσεις κατά την αρχική φάση μιας τέτοιας ενέργειας στο Αιγαίο, και ο μόνος περιορισμός είναι η διαθεσιμότητα του ΣΑΚ με δεδομένες την κύρια αποστολή του. Αν κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά ο εξοπλισμός των Πεζοναυτών με τον τύπο αυτό και την αντίστοιχη εκπαίδευση.

Ακροτελεύτια Παρατήρηση

Το σημείωμα για τους αμφίβιους καταδρομείς είναι το μοναδικό από όλα αυτής της σειράς, το οποίο αποδίδει τόση σημασία στον εξοπλισμό της μονάδας, έστω κι αν η σημασία αφορά μία γενική κατηγορία σκάφους. Η κατηγορία αυτή εξοπλισμού δεν είναι κάτι καινοφανές, είναι ουσιώδες χαρακτηριστικό του αγώνα σε αρχιπελαγικό περιβάλλον, και ως εκ τούτου θα όφειλε να αποτελεί πάγια απαίτηση των Εν. Δυνάμεων. Ταυτόχρονα, είναι μια σχετικά απλή κατασκευή ενός βιομηχανικού κλάδου στον οποίο η Ελλάδα έχει κάποιες αξιώσεις, ακόμη και στη χειρότερη κατάστασή της. Ο αμυντικός σχεδιασμός της χώρας (αν υπάρξει ποτέ κάτι τέτοιο) θα όφειλε να εντάξει μια τέτοια απαίτηση στο εθνικό κατασκευαστικό πρόγραμμα. Ο σχεδιασμός και η κατασκευή ενός τέτοιου σκάφους δεν είναι εκτός των δυνατοτήτων της ελληνικής ναυπηγικής βιομηχανίας. Αλλά αυτό είναι ένα ευρύτερο θέμα…

Πηγή

"Λάστιχο" για άλλη μια φορά η αβλαβής διέλευση...

2012-01-30T12:23:00.004+02:00

Για άλλη μια φορά, τουρκικό πολεμικό σκάφος διήλθε από τα ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο, εκμεταλλευόμενο (στα όριά του) τον θεσμό της "αβλαβούς διέλευσης" που προβλέπει η Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας (την οποία σημειωτέον δεν έχει υπογράψει η Τουρκία).

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ, η τουρκική κορβέτα “BΑNDIRMA”, προερχόμενη από Ανατολική Μεσόγειο, κινούμενη αρχικά μεταξύ Ν. Κάσου και Ν. Κρήτης και στη συνέχεια Βόρεια Κρήτης σε διεθνή ύδατα, εισήλθε την 29 Ιανουαρίου (20:15) σε Ελληνικά Xωρικά Ύδατα μεταξύ Ν. Μήλου και Ν. Φολέγανδρου. Στη συνέχεια με Βόρεια πορεία κινήθηκε μεταξύ Ν. Σίφνου και Ν. Αντίπαρου και εξήλθε την 30 Ιανουαρίου (01:15) μεταξύ Ν. Τήνου και Ν. Μυκόνου κατευθυνόμενη στο λιμάνι της Σμύρνης. Πλοία και μέσα του Πολεμικού Ναυτικού παρακολουθούσαν το τουρκικό πλοίο, καθόλη τη διάρκεια του πλου του.

Η "Bandirma" (F 502) είναι μία από τις έξι κορβέτες της κλάσης D'Estienne d'Orves που απέκτησε μεταχειρισμένες η Τουρκία από τη Γαλλία μεταξύ 2001 και 2002 (αρχική ναυπήγηση 1973 ως 1977). Έχουν εκτόπισμα 1.100 τόνων, μέγιστη ταχύτητα 24 κόμβων και κυρίως ανθυποβρυχιακό ρόλο, για τον οποίο είναι εξοπλισμένες με τετραπλούς τορπιλοσωλήνες και εκτοξευτή ανθυποβρυχιακών ρουκετών των 375 χιλ. Κατά στόχων επιφανείας διαθέτουν Κ/Β τύπου Exocet, ένα πυροβόλο των 100 χιλ., 2 πυροβόλα των 20 χιλ. και 4 πολυβόλα των 12,7 χιλ.

Οι κορβέτες αυτού του τύπου είχαν απασχολήσει την επικαιρότητα το 2009, όταν η Bodrum (F 501), παραβιάζοντας τα ελληνικά χωρικά ύδατα στην περιοχή του Καστελλόριζου, είχε προσκρούσει σε ύφαλο, αφήνοντας εκεί το θόλο του σόναρ της (βλ. "Βράχο βράχο τον καημό μου")...

Σύμβαση των Η.Ε. για το δίκαιο της θάλασσας

2012-01-30T04:47:00.005+02:00

Του Ουράνιου Ιωαννίδη

Η τόσο σημαντική για την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελληνική Δημοκρατία απόφαση του ΔΕΚ δεν προβλήθηκε όσο άξιζε από τα ΜΜΕ

Η προ ολίγων ημερών ληφθείσα απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, σύμφωνα με την οποία η σύμβαση του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας, την οποία ειρήσθω εν παρόδω δεν έχει αποδεχθεί και δεν έχει υπογράψει η Τουρκία και κατ’ επέκταση αρνείται να εφαρμόζει, έχει ήδη καταστεί μέρος του Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Η απόφαση λήφθηκε μετά από προσφυγή πολίτη της Ολλανδίας εναντίον πετραλαϊκής εταιρείας της Ολλανδίας.

Η τόσο σημαντική για την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελληνική Δημοκρατία απόφαση του ΔΕΚ δεν προβλήθηκε όσο άξιζε από τα ΜΜΕ και δεν σχολιάστηκε όπως και όσο έπρεπε και δεν προοιωνίζεται ότι θα αξιοποιηθεί όπως πρέπει από την Κύπρο και την Ελλάδα.

Η απόφαση αυτή του ΔΕΚ υιοθετεί πλήρως τη Σύμβαση των Η.Ε. για το δίκαιο της θάλασσας. Τούτο οδηγεί στο αβίαστο συμπέρασμα ότι η Τουρκία που μέχρι τώρα αρνείται να επικυρώσει τη σύμβαση του ΟΗΕ, θέλοντας και μη είναι υποχρεωμένη, ως χώρα υποψήφια για την ένταξη στην Ε.Ε., να εφαρμόσει τις πρόνοιες της σύμβασης, που είναι ήδη, ως εκ της δικαστικής αποφάσεως, μέρος του Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Η απόφαση στερεί από την Τουρκία κάθε επιχείρημα απειλής εναντίον των χωρών που εφαρμόζουν τη σύμβαση. Αφαιρεί το δικαίωμα της Τουρκίας να απειλεί και να παρενοχλεί την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας.

Η σύμβαση του ΟΗΕ και η απόφαση του ΔΕΚ αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των κρατών εντός της αποκλειστικής οικονομικής τους ζώνης.

Το ότι η σύμβαση προβλέπει ρητώς ότι “το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας για τους σκοπούς της εξερευνήσεως και της εκμεταλλεύσεως των φυσικών πόρων της” και ότι “τα δικαιώματα αυτά είναι αποκλειστικά”, αποκλείοντας όποιον άλλο να παρεμβαίνει σ’ αυτά, δίνει νέα διάσταση στις εδαφικές πραγματικότητες, ιδιαίτερα μικρών νησιωτικών κρατών, όπως η Κύπρος, που επεκτείνονται μέχρις εκεί που αρχίζει η ΑΟΖ του γειτονικού ή των γειτονικών κρατών.

Τούτο το γεγονός που κατανόησαν και εφαρμόζουν τα γειτονικά κράτη της Κύπρου όπως το Ισραήλ, ο Λίβανος, η Αίγυπτος, η Συρία, μέχρι τώρα δεν το κατανοεί και δεν το εφαρμόζει η Τουρκία που η επέκτασή της περιορίζεται στον Κόλπο της Λατάκιας. Και δυστυχώς παρά και τις προτροπές του κυρίου Μαρκεζίνη, ούτε η Ελλάδα στέργει να αξιοποιήσει τη σύμβαση του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας και μονομερώς να ανακηρύξει την ΑΟΖ στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, ώστε να ξεκαθαρίσει οριστικά και αμετάκλητα ότι ο υποθαλάσσιος πλούτος είναι δικός της και δεν τον μοιράζεται με την Τουρκία.

Η σύμβαση του ΟΗΕ και η ένταξή της από το ΔΕΚ ως μέρος του Ευρωπαϊκού Δικαίου, δίνει τούτο το δικαίωμα και στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

Στην Κυπριακή Δημοκρατία να ανακηρύξει μονομερώς και στον Βορρά την ΑΟΖ της και στην Ελλάδα να αγνοήσει τις αγεωγράφητες γεωγραφικές αιτιάσεις της Τουρκίας για το Καστελόριζο και να ανακηρύξει τη δική της ΑΟΖ στο Αιγαίο και να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Κυπριακή Δημοκρατία.

Όμως δικαίωμα που δεν ασκείται, παύει να είναι δικαίωμα. Και αν δεν ανακηρυχθεί μονομερώς η ΑΟΖ της Κύπρου στον Βορρά και της Ελλάδας στο Αιγαίο θα είναι δικαίωμα ανύπαρκτο ή μη δικαίωμα, όπως προ του casus belli της Τουρκίας έπαψε να είναι δικαίωμα η επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης της Ελλάδας στα δώδεκα μίλια.

Αναμένεται επιτέλους να ασκηθούν τα κυριαρχικά δικαιώματα και να μη γίνονται διαπραγματεύσιμα, πριν πάψουν να είναι δικαιώματα και οι μεσολαβητές να βρίσκουν μέσες λύσεις. Γιατί έτσι χάνονται τα κράτη και τα έθνη. Ιδιαίτερα τα μικρά, που -όταν δεν ασκούν την κυριαρχία τους- γίνονται πιο μικρά.

Σημερινή

Ποιος φοβάται τις εκλογές;

2012-01-29T20:49:00.001+02:00

Του Βασίλειου Μαρκεζίνη, Ακαδημαϊκού

Ο τίτλος αυτού του άρθρου αντικατοπτρίζει ένα από τα παράδοξα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη Ελλάδα. Πράγματι, καθώς η χώρα μας ετοιμάζεται να λάβει μια σειρά από μέτρα απίστευτης σκληρότητας, τα οποία επιπλέον θα την εγκλωβίσουν επί πολλά χρόνια,η άρχουσα ελίτ του πολιτικού μας κόσμου, μαζί με τα άλλα οικονομικά κατεστημένα που κακοκυβερνούν τη χώρα μας εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία –ή και περισσότερο, σύμφωνα με ορισμένους σχολιαστές–, προσπαθούν καθημερινά να αναβάλουν τη διεξαγωγή των εκλογών. Το γεγονός ότι αυτές οι οδυνηρές αποφάσεις μπορούν να ληφθούν, και θα ληφθούν, από βουλευτές και πολιτικά κόμματα που, στην πειοψηφία τους ξεκάθαρα δεν αντιπροσωπεύουν τη βούληση του ελληνικού λαού διόλου δεν εμποδίζει αυτή την κατηγορία ανθρώπων, ειδικά από τον χώρο του Τύπου, να θεωρεί ότι είναι δικαίωμά της να διορίζει η ίδια την κυβέρνηση της χώρας. Η τελευταία φορά που εφαρμόστηκε αυτή η πρακτική, οδηγώντας τη χώρα σε καταστροφικά αποτελέσματα, ήταν το 1965, αν και ορισμένοι πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να επαναληφθεί σήμερα ένα τέτοιο εχείρημα.Πώς εξηγείται όμως η σημερινή απροθυμία να ανατεθεί η λήψη αποφάσεων σε μια Βουλή εκλεγμένη από τον λαό; Τα διάφορα τμήματα της κοινωνίας δίνουν διαφορετικές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα.

***

Η πρώτη ομάδα που εναντιώνεται στη διεξαγωγή εκλογών περιλαμβάνει πολιτικούς όλων των πολιτικών αποχρώσεων (εξαιρουμένης της Αριστεράς) οι οποίοι ξέρουν καλά πως δεν πρόκειται να επανεκλεγούν. Από αριθμητική άποψη, η ομάδα αυτή δεν είναι μεγάλη∙φροντίζει, όμως, μέσω των ΜΜΕ, να κάνει πολύ θόρυβο. Στην ομάδα αυτή οφείλουμε να προσθέσουμε τα ΜΜΕ και ορισμένα άλλα τμήματα των κατεστημένων που κυβερνούν την Ελλάδα.Διότι όλοι τους επιδιώκουν να διατηρηθεί πάση θυσία η πολύ βολική σχέση που έχουν με τον ετοιμοθάνατο πολιτικό κόσμο, τουλάχιστον μέχρι να διαμορφώσουν ένα νέο, πειθήνιο υποκατάστατό του.

Πολλά από τα μέλη αυτής της ομάδας θεωρούν «κατάλληλο»τον κ. Παπαδήμο, προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο τους. Δυστυχώς, όμως, μέχρι τώρα, το μόνο που έχει καταφέρει ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι να μην «ενοχλήσει» ιδιαίτερα τον λαό, και όχι να δώσει δείγματα γνήσιου ηγέτη. Επί του παρόντος, λοιπόν, ο στηρίζων Τύπος ενισχύει αυτή την τεχνητή εικόνα!

Εντούτοις, αν και αυτά τα «άχρωμα» χαρακτηριστικά είναι ελκυστικά σε περιόδους πολιτικής νηνεμίας, είναι εντελώς ακατάλληλα για περιόδους μεγάλων κρίσεων,στις οποίες ο πραγματικός ηγέτης οφείλει να εμπνέει και να βοηθάει τον πολιορκημένο λαό του. Έτσι, οι εν λόγω παρασκηνιακοί παράγοντες θεωρούν ότι μπορούν να διαμορφώσουν μια κάποια ομάδα γύρω από τον τεχνοκράτη πρωθυπουργό, αποτελούμενη, φέρ’ ειπείν, από ένα ετερόκλητο σύνολο γνωστών,σχετικά γνωστών και παντελώς άγνωστων φιλελευθεριζόντων πανεπιστημιακών, «αυθεντιών» του ΕΛΙΑΜΕΠ, οπαδών του Σχεδίου Ανάν και«ασυνήθιστων» εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Οι άνθρωποι όμως που χρειάζεται πραγματικά η χώρα μας–οι επιτυχημένοι επιχειρηματίες– δεν έχουν ακόμη περιληφθεί στους υποστηρικτές της νέας ομάδας, κίνησης, ή κομματικής παράταξης η οποία –ελπίζουν– θα θέσει τελικά εκτός μάχης τον «ενοχλητικό κύριο Σαμαρά», τον οποίο, προφανώς, δεν μπορεί να ελέγξει!

***

Η δεύτερη ομάδα ατόμων που φαίνεται να διαφωνεί με τη διεξαγωγή εκλογών αποτελείται από απλούς πολίτες, τα βάσανα των οποίων πολλαπλασιάζονταικαθημερινά κατά τρόπο απαράδεκτο. «Τι μπορεί ακόμη να μας συμβεί εάν γίνουν εκλογές;», αναρωτιούνται οι αδικημένοι, οι ταλαιπωρημένοι, οι υποφέροντες. Και κάποιοι τούς φοβίζουν: «Προσέξτε, θα επιστρέψουμε στη δραχμή!»

Πράγματι, η πολυσυζητημένη αυτή επιστροφή θα αποτελούσε μια εξέλιξη γεμάτη κινδύνους και δυσκολίες. Ποιος όμως έχει θελήσει να παρουσιάσει στον λαό μια διεξοδική συγκριτική μελέτη για το πόσο διαφορετική, ή ανεπιθύμητη, θα ήταν μια τέτοια κίνηση σε σχέση με τη σχεδιαζόμενη υποδούλωσή μας για τα επόμενα δέκα,δεκαπέντε χρόνια, μόνο και μόνο για να μείνουμε στο ευρώ;

Και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: όσοι υποστηρίζουν την παραμονή μας στο ευρώ πιστεύουν ειλικρινά ότι είναι όντως εφικτή αυτή η παραμονή; Μήπως θα ήταν πιο ρεαλιστικό, αντί να ρωτάμε αν θέλουμε εμείςνα βγούμε από το ευρώ, να διερωτηθούμε επί πόσο ακόμη καιρό θα θέλουν οι Ευρωπαίοι να μας κρατούν στο ευρώ;

Πού οφείλεται λοιπόν η διάχυτη, μελαγχολική αδιαφορία προς μιαν απόφαση τόσο ζωτική σημασίας όσο είναι η διεξαγωγή εκλογών;

Κατά την άποψή μου, ο βασικός λόγος σχετίζεται με την εξουθένωση, την πλήρη απάθεια, στην οποία έχει βυθίσει τον λαό η διετία της κυβέρνησης Παπανδρέου. Μια μέρα, οι κοινωνιολόγοι και οι πολιτικοί επιστήμονες πρέπεινα εξετάσουν τον αδίστακτο και μελετημένα ψυχοφθόρο τρόπο με τον οποίο η τελευταία κυβέρνηση υπονόμευσε το πνεύμα και την αυτοπεποίθηση του μέσου Έλληνα πολίτη, προκειμένου να εξασφαλίσει την παθητική του στάση απέναντι σε μια σειρά άδικων αποφάσεων, οι οποίες επιβλήθηκαν από το εξωτερικό και εφαρμόστηκαν ανεπιτυχώς από διχασμένους και συνεχώς διαπληκτιζόμενους πολιτικούς που σήμερα εμφανίζονται ως ανανεωμένοι δελφίνοι! Ακόμη και ο προκάτοχος του κ. Παπανδρέου ετοιμάζεται να μας εξηγήσει πού έσφαλε ο διάδοχός του, στοχεύοντας Κύριος οίδε σε τι όφελος για τον εαυτό του.

Οι σοβαροί παρατηρητές πρέπει επίσης να σκεφτούν πολύ προσεκτικά κατά πόσον η συνεχής καθοδική πορεία στην οποία εξώθησαν τη χώρα μας η Τρόικα και οι εγχώριοι οπαδοί της μπορεί να κρατήσει για πάντα ή μήπως πλησιάζει η στιγμή που θα ξεσπάσει στους δρόμους ένας πραγματικός και –πολύ φοβάμαι–αιματηρός και εκτεταμένος ξεσηκωμός.

Μπορεί να προειδοποιούμε για αυτό το ενδεχόμενο∙ μπορεί να προβλέπουμε και να ανησυχούμε για τα φοβερά επακόλουθα που θα είχε κάτι τέτοιο∙ ποιος όμως μπορεί, με το χέρι στην καρδιά, να ισχυριστεί ότι ο εξαθλιωμένος λαός δεν θα έχει δίκιο εάν, πολύ σύντομα,επιτρέψει στη φτώχεια του να υπερισχύσει της λογικής του;

Τα ΜΜΕ που ασκούν πιέσεις προκειμένου η κυβέρνηση να περάσει στα χέρια των ευνοουμένων τους σπανίως συζητούν πόσο ακόμη μπορεί να διαρκέσει η επισφαλής ηρεμία της σημερινής κατάστασης. Ας το ξανασκεφτούν όμως:Ποιος είναι ικανοποιημένος από την κατάσταση αυτήν;Το συνεχώς αυξανόμενοπλήθος των ανέργων; Ο αυξανόμενος αριθμός των ζητιάνων στους δρόμους; Η αγορά που έχει στεγνώσει από ρευστό και βλέπει τα εμπορικά καταστήματα να κλείνουν το ένα μετά το άλλο; Τα μόνιμα θύματα, οι συνταξιούχοι; Οι πολίτες που συναλλάσσονται με μιαν αποθαρρυμένη και, ενίοτε, εντελώς απρόθυμη γραφειοκρατία; Ή μήπως, τέλος, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, που πρόκειται σύντομα και αυτοί να βιώσουν τη βαναυσότητα που κατά κανόνα συνοδεύει τις απαιτήσεις του κυρίου Τόμσεν;

***

Όλα αυτά μάς επαναφέρουν στις διαρκώς επαναλαμβανόμενες απειλές για το μέλλον μας στην Ευρώπη, το ευρώ κ.ο.κ. Έχω θίξει αυτό το θέμα τόσο στην αρχή αυτού του άρθρου όσο και σε διάφορα άλλα κείμενά μου. Θα ήθελα ωστόσο να κλείσω θέτοντας τα ακόλουθα ζητήματα.

Κάθε ευφυής ή πονηρός δημοσιογράφος είναι πράγματι σε θέση να διατυπώσει επιχειρήματα τα οποία ο μέσος ή και ο καλλιεργημένος αναγνώστης ενδέχεται να αποδεχτεί ανεξέταστα. Και πράγματι, η δημοσιογραφική προπαγάνδα που «προβάλλει» συγκεκριμένους πολιτικούς ή διανοουμένους μπορεί να λειτουργήσει επί ένα διάστημα. Οι άνθρωποι, όμως, που κρατούν τη δημοσιογραφική πένα και σχεδιάζουν περίτεχνα τη δημόσια εικόνα αυτών των ατόμων δεν μπορούν άραγε να συνειδητοποιήσουν ότι η δημοσιότητα δεν αρκεί αφ’ εαυτής για να «πουληθεί» ένα προϊόν; Δεν καταλαβαίνουν άραγε ότι το κοινό έχει ήδη αγοράσει «προϊόντα» που έχουν αποδειχθεί δυσλειτουργικά– για να μην πω: άχρηστα ή επικίνδυνα;

Δεν είναι, λοιπόν, καιρός να πούμε στους Έλληνες τι ακριβώς είναι αυτό που εμποδίζει τις διαπραγματεύσεις για το PSI;Δεν είναι καιρός να τους προειδοποιήσουμε ότι δεν πρέπει να θέσουν τους πόρους τους –σημερινούς και μελλοντικούς– στη δικαιοδοσία ξένων δικαστηρίων; Δεν πρέπει να τους πούμε ότι αυτές οι εσπευσμένες κινήσεις επιβάλλονται από τους ξένους «φίλους» μας, οι οποίοι προσπαθούν να υψώσουν προστατευτικά «αναχώματα» γύρω τους, προτού τους πνίξει και αυτούς η ελληνική πλημμύρα; Κι ακόμη: δεν οφείλουμε άραγε να πούμε στους Έλληνες ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσουμε τους κερδοσκόπους είναι να είμαστε εξίσου επινοητικοί,ευκίνητοι, απρόβλεπτοι και ανεξάρτητοι με αυτούς; Ας δοκιμάσουμε κάτι νέο, ας προσπαθήσουμε να δείξουμε ανεξαρτησία και φαντασία, και ίσως τότε δούμε τους κερδοσκόπους να μας αφήνουν ήσυχους, για να στραφούν σε νέους στόχους.

Άμεση απαλλαγή από τους κερδοσκόπους και την Τρόικα:αυτός θα έπρεπε να είναι ο στόχος μας! Είναι ανέφικτος; Ναι, αλλά μόνον αν δεν σκεφτόμαστε πρωτότυπα και παραμένουμε προσηλωμένοι σε πολιτικές και προκαταλήψεις του παρελθόντος.

Θεωρώ ότι κανείς δεν μπορεί να αντικρούσει αυτό το επιχείρημα, ακριβώς διότι ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουμε δοκιμάσει έναν εναλλακτικό τρόπο σκέψης!

http://antibaro.gr/node/3695

Εξασφάλιση «οδοιπορικών» - «εκτός έδρας» για το 2012 και αναμονή πυρομαχικών 120 mm από το ΓΕΣ

2012-01-27T10:44:00.002+02:00

Του Σάββα Δ. Βλάσση*

Με την δύσκολη οικονομική συγκυρία που έχει οδηγήσει στις γνωστές δραστικές μειώσεις των αποδοχών των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, φυσικό είναι το ΓΕΣ να θέτει ως πρώτη μέριμνα την εξασφάλιση των προϋποθέσεων εκείνων ώστε να μην επιδεινωθεί περαιτέρω η κατάσταση για το προσωπικό. Στο πλαίσιο αυτό, ο Α/ΓΕΣ εξασφάλισε ήδη το μεγαλύτερο μέρος των πιστώσεων που προορίζονται για την καταβολή των εξόδων «οδοιπορικών», «εκτός έδρας» κ.λπ. Από τα 108 εκατ. ευρώ που απαιτούνται το 2012 για την συγκεκριμένη κατηγορία δαπανών, το ΓΕΣ έχει εξασφαλίσει ήδη τα 98 εκατ. ευρώ κι ευελπιστεί ότι τα υπόλοιπα 10 θα εξευρεθούν ευχερώς στο μέλλον.

Αναφορικώς με τις εξελίξεις στα ζητήματα εξοπλισμού, το ΓΕΣ αναμένει εντός των αμέσως επομένων ημερών την παραλαβή των πυρομαχικών αρμάτων 120 mm που εξασφαλίσθηκαν από τα αποθέματα του Στρατού των ΗΠΑ στο Ιράκ. Η δεύτερη προμήθεια πυρομαχικών 120 mm από τον Ολλανδικό Στρατό έχει δρομολογηθεί επίσης, με την πληρωμή των δαπανών κόστους και μεταφοράς. Η συγκεκριμένη παρτίδα πυρομαχικών αναμένεται να παραληφθεί μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου και με αυτό τον τρόπο να επιλυθεί προσωρινώς το μείζον πρόβλημα ελλείψεως πυρομαχικών για τα άρματα μάχης Leopard 2 HEL και Leopard 2A4.

*Ο Σάββας Δ. Βλάσσης είναι εκδότης του περιοδικού ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ