"Καταπέλτης 2011" στη Λέσβο

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Την υψηλή ετοιμότητά τους απέδειξαν οι μονάδες της 98 ΑΔΤΕ στην άσκηση "Καταπέλτης 2011" που διεξήχθη στη Λέσβο. Ενδιαφέρουσες παρουσίες από πλευράς πυροβολικού τα παραληφθέντα Μ109 αλλά και τα αντιαεροπορικά OSA και ASRAD (φωτογραφίες: Γιάννης Νικήτας)











Διαβάστε περισσότερα...

Για "παρερμηνεία" των δηλώσεών του μίλησε ο Μ. Αρίντς

Για «παρερμηνεία» των δηλώσεών του έκανε λόγο ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς μετά την αντίδραση που προκάλεσαν όσα ανέφερε σχετικά με το περιεχόμενο της πρόσφατης τηλεφωνικής συνομιλίας των πρωθυπουργών της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου και της Τουρκίας Τ. Ερντογάν.

Είχε προηγηθεί η διάψευση από τον Ελληνα κυβερνητικό εκπρόσωπο Ηλ. Μόσιαλο του ισχυρισμού του Αρίντς, ότι ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου φέρεται να είπε στον Ταγίπ Ερντογάν, κατά την τηλεφωνική επικοινωνία τους, ότι «μπορείτε κι εσείς να κάνετε έρευνες αρκεί να μην προκληθεί ένταση».

«Ορισμένες εκφράσεις μου στη συνέντευξη που παραχώρησα νωρίτερα, βλέπω ότι έχουν οδηγήσει σε παρερμηνείες», ανέφερε ο Αρίντς, σημειώνοντας μάλιστα ότι έχει διαβάσει «προσεκτικά» τη σχετική δήλωση του Έλληνα κυβερνητικού εκπροσώπου.

«Σκοπός μου ήταν να αναφερθώ στη στάση της Τουρκίας, να δείξω σε πόσο καλό και φιλικό κλίμα έγινε η συνομιλία και να υπογραμμίσω αυτά που ανέφερε ο πρωθυπουργός μας στον πρωθυπουργό της Ελλάδας», υποστήριξε.

«Φυσικά και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας παρουσίασε κατά τη συνομιλία τις δικές του θέσεις» πρόσθεσε.

«Λαμβανομένου υπόψη του επιπέδου στο οποίο βρίσκονται σήμερα οι σχέσεις μας με την Ελλάδα, αλλά και των αμοιβαία φιλικών αισθημάτων που τρέφουν αμφότερες οι χώρες, έχει προφανή σημασία, να μην δίνεται αφορμή για τέτοιες παρερμηνείες», κατέληξε.

www.naftemporiki.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Αποδέχθηκε τις τουρκικές έρευνες ο Γ. Παπανδρέου κατά τον Μ. Αρίντς - Διαψεύδει η κυβέρνηση...

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Κατηγορηματικά διέψευσε ο υπουργός Επικρατείας Ηλίας Μόσιαλος τις δηλώσεις του Αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς, σύμφωνα με τις οποίες, ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου κατά την τηλεφωνική συνομιλία του με τον Ταγίπ Ερντογάν, αποδέχθηκε τη διεξαγωγή ερευνών από την Τουρκία εντός της κυπριακής ΑΟΖ.

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Παπανδρέου είχε τηλεφωνήσει στον κ. Ερντογάν το απόγευμα της 23ης Σεπτεμβρίου, λίγες ώρες πριν η Τουρκία ανακοινώσει ότι το "Πίρι Ρέις" ετοιμάζεται να αρχίσει έρευνες. Σύμφωμα με τον Μ. Αρίντς, ο Γ. Παπανδρέου κατά την τηλεφωνική συνομιλία είπε στον Ταγίπ Ερντογάν, αναφερόμενος στις επαπειλούμενες έρευνες από τουρκικής πλευράς: "μπορείτε κι εσείς να κάνετε έρευνες αρκεί να μην προκληθεί ένταση".

Αναφερόμενος επίσης στη δήλωση Αρίντς ότι οι δύο πρωθυπουργοί συμφώνησαν να πραγματοποιηθεί στην Τουρκία, η συνεδρίαση του Ελληνοτουρκικού Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας τον προσεχή Νοέμβριο, ο κ. Μόσιαλος τόνισε ότι η κοινή συνεδρίαση θα γίνει όταν υφίστανται οι κατάλληλες προυποθέσεις.

Εμείς να δεχθούμε τη διάψευση, άλλωστε είναι υποχρέωσή μας να πιστεύουμε τον πρωθυπουργό της χώρας και όχι τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης... Όμως και αν ακόμα δεν ειπώθηκαν όσα ισχυρίζεται ο κ. Αρίντς, τα ίδια δείχνει εμπράκτως η ελληνική στάση:
Από την προηγούμενη Παρασκευή 23/9, Ελλάδα και Κύπρος ανέχονται τη διεξαγωγή ερευνών από το "Πίρι Ρέις" εντός της κυπριακής ΑΟΖ, δηλαδή την έμπρακτη αμφισβήτησή της και την άσκηση τουρκικής κυριαρχίας επ' αυτής. Όχι μόνο δεν έχει επιδιωχθεί η εκδίωξή του με στρατιωτικά μέσα, αλλά ούτε καν έχει καταγγελθεί διεθνώς η πειρατική τουρκική συμπεριφορά! Αντ' αυτού, ο κ. Παπανδρέου διάλεξε την ώρα του βιασμού της διεθνούς νομιμότητας για να προτείνει στον κ. Ερντογάν την αναβίωση του "Ελληνοτουρκικού Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας"! Και ας μην πει ο κ. Μόσιαλος ότι ο Ερντογάν πρότεινε τη συνεδρίαση αυτή, γιατί θα γελάσουν και οι πέτρες...

Στοιχεία από www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Διαβάστε περισσότερα...

Έγκριση της παραχώρησης 400 Μ1Α1 Abrams στον ΕΣ

Σύμφωνα με πληροφορία που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού «Ελληνική Άμυνα & Τεχνολογία»,εγκρίθηκε πρόσφατα από τις αρμόδιες αρχές των ΗΠΑ η παραχώρηση των 400 αρμάτων μάχης Μ1Α1 Abrams στον ΕΣ και η σχετική Επιστολή Προσφοράς και Αποδοχής (LOA) αναμένεται σύντομα.

Εάν τελικώς ολοκληρωθεί η προμήθεια αυτή (και παρά τις επιμέρους τεχνικές δυσκολίες που παρουσιάζει η εισαγωγή του συγκεκριμένου τύπου) θα πρόκειται για κρίσιμη ανατροπή της ελληνοτουρκικής ισορροπίας δυνάμεων στο όπλο των τεθωρακισμένων, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά, υπέρ της Ελλάδας. Θα σημαίνει επίσης ότι οι ΗΠΑ αποφάσισαν, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, να ρίξουν το βάρος τους στην εξοπλιστική πλάστιγγα υπέρ της Ελλάδας, γεγονός ενδεικτικό μιας ευρύτερης γεωπολιτικής μεταστροφής.

Το ίδιο δημοσίευμα αναφέρει ότι
εστάλη στις αρμόδιες αρχές των ΗΠΑ ερώτημα «Τιμής και Διαθεσιμότητας» (“Ρ&Α”) για 20 Αμφίβια Οχήματα Εφόδου AAV7A1 με αναβάθμιση χαμηλού κόστους. Πρόκειται για το πρώτο βήμα κάλυψης μιας επιχειρησιακής απαίτησης για 75-100 οχήματα συνολικά.

(Πηγή: www.hellenicdefence.gr)

Διαβάστε περισσότερα...

Κύπρος: Ο ανεκδιήγητος ειδικός σύμβουλος του ΟΗΕ ξαναχτυπά…

Αφού απέτυχαν να καταστήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία ως χώρα μειωμένης κυριαρχίας μέσω του Σχεδίου Ανάν, εξαιτίας της οργανωμένης αντίστασης που προέβαλε ο αείμνηστος πρόεδρος της νήσου Τάσσος Παπαδόπουλος, ο «διεθνής παράγοντας ξαναχτυπά» με στόχο να βάλει από την πίσω πόρτα την Τουρκία στο παιχνίδι της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).

Αιχμή του δόρατος μια δήλωση του ειδικού συμβούλου του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αλεξάντερ Ντάουνερ, η οποία σε πρώτη φάση κατόρθωσε να συσπειρώσει τις πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο εναντίον του εμπνευστή της, ο οποίος πλέον δηλώνει ότι οι δηλώσεις του παρερμηνεύτηκαν…

Η επίμαχη δήλωση ήταν ότι «ο διεθνής οργανισμός είναι έτοιμος να αναλάβει μεσολαβητικό ρόλο για το θέμα των υδρογονανθράκων, αν του ζητηθεί από τις δύο πλευρές»! Το να μεσολαβήσει ο ΟΗΕ σημαίνει να φέρει τα δυο μέρη σε κάποιου είδους συζήτηση. Έλα όμως που σε μια τέτοια συζήτηση το αντικείμενό της θα είναι τα κυριαρχικά δικαιώματα του ενός μέρους! Από μόνη της μια τέτοια μεσολάβηση θα δικαίωνε με… τη βούλα των Ηνωμένων Εθνών τον καταφανώς παράνομο, νομιμοποιώντας τον σε ένα βαθμό, αν μη τι άλλο, το να φωνασκεί και να απειλεί!

Η κυβέρνηση διά του εκπροσώπου της, Στέφανου Στεφάνου, απέρριψε τη δήλωση Ντάουνερ τονίζοντας ότι το θέμα των υδρογονανθράκων δεν έχει καμία σχέση με τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό και ότι η αξιοποίηση των όποιων φυσικών πόρων είναι κυριαρχικό δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ευτυχώς, όπως διαβάσαμε στην κυπριακή εφημερίδα «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» η στάση των κομμάτων στο νησί δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνειών και φαίνεται σε πρώτη φάση ότι οι πολιτικές δυνάμεις κατόρθωσαν να βάλουν στη θέση του τον Αυστραλό που έχει ενοχλήσει με τη συμπεριφορά και τις πρωτοβουλίες του ουκ ολίγους…

Απαράδεκτο, λοιπόν, χαρακτήρισε ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Νίκος Αναστασιάδης, το σκεπτικό Ντάουνερ ότι τα Ηνωμένα Έθνη θα μπορούσαν να αναλάβουν μεσολαβητικό ρόλο στο θέμα των υδρογονανθράκων, αν ζητηθεί από τις δύο πλευρές στην Κύπρο. Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ, είπε ο κ. Αναστασιάδης, πρέπει να επικεντρωθεί στο έργο για το οποίο έχει εντολή και όχι να δημιουργεί εντυπώσεις και αμφιβολίες, σε σχέση με ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών.

Είπε, ακόμη, πως παρότι είναι προσεκτικός όταν μιλά για απεσταλμένους των Ηνωμένων Εθνών, οφείλει στη συγκεκριμένη περίπτωση να τονίσει ότι «κλονίζεται η εμπιστοσύνη του λαού, όταν ακούει τέτοιες εισηγήσεις και παρεμβάσεις που δημιουργούν αμφιβολίες γύρω από τον σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Τόνισε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να λάβει μέτρα για αποτροπή τετελεσμένων προσφεύγοντας στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ενώ ζήτησε την άμεση σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου για ενημέρωση των διαδραματισθέντων και για το τι μέλλει γενέσθαι.

Η ΕΔΕΚ καταγγέλλει ως απαράδεκτες και προκλητικές τις δηλώσεις του Αλεξάντερ Ντάουνερ. Ο εκπρόσωπος Τύπου του κινήματος Δημήτρης Παπαδάκης, δήλωσε ότι πρόκειται για αφόρητη πρόκληση, επισημαίνοντας ότι «η συμπεριφορά του κ. Ντάουνερ δεν μπορεί πλέον να γίνει αποδεκτή».

www.defence-point.gr

Διαβάστε περισσότερα...

"Χαλύβδινος Θώρακας" ως μήνυμα προς την απέναντι πλευρά...

Σαφές μήνυμα προς τους γνωστούς αποδέκτες υπήρξε η άσκηση "Χαλύβδινος Θώρακας" που διεξήχθη στη ζώνη ευθύνης του Δ΄ ΣΣ παρουσία του Α/ΓΕΕΘΑ πτεράρχου Ιωάννη Γιάγκου και του Α/ΓΕΣ αντιστρατήγου Φραγκούλη Φράγκου, καθώς η 23η ΤΘΤ παρουσίασε σε πλήρη επιχειρησιακή αξιοποίηση τα Leopard 2 Hel.

Ακολουθούν φωτογραφίες από την άσκηση:











Διαβάστε περισσότερα...

ملي پرمختیایي تګلارې (Αστυνομικό Δελτίο)

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Χτύπησε και πάλι η συμμορία των κουκουλοφόρων με τα καλάσνικοφ ,οι οποίοι έχουν γίνει πλέον ο φόβος και ο τρόμος για τους πολίτες και ο μεγάλος πονοκέφαλος για τους αστυνομικούς.

Οι τρεις κακοποιοί που εισβάλουν σε σπίτια, χτύπησαν και πάλι, αυτή την φορά στην Γλυφάδα, σε διαμέρισμα που βρισκόταν ένα ζευγάρι με τα δύο ανήλικα παιδιά του ηλικίας 2 ετών.Οι δράστες αφού πρώτα έκλεψαν χρήματα και κοσμήματα, κακοποίησαν σεξουαλικά την νεαρή γυναίκα μπροστά στα μάτια του συζύγου της.

Οι αστυνομικοί θεωρούν θέμα τιμής την σύλληψή τους, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι έχουν στην κατοχή τους, βίντεο από κλειστό κύκλωμα και φαίνεται καθαρά ένας από τους δράστες από εισβολή σε σπίτι.

Μέχρι τώρα οι ίδιοι κακοποιοί έχουν χτυπήσεις τουλάχιστον 10 φορές σε περιοχές όπως, το πανόραμα της Βούλας,όπου κράτησαν όμηρο μία γυναίκα και τον επιχειρηματία σύζυγό της τον μετέφεραν από τράπεζα σε τράπεζα για να βγάζει χρήματα από ΑΤΜ ,το Παλαιό Φάληρο που εισέβαλαν στο διαμέρισμα γνωστού διακοσμητή, όπου βρισκαταν με τις δύο του κόρες, Παλαιό Ψυχικό και σε τουλάχιστόν άλλες 8 περιοχές της Αττικής. Από τις μαρτυρίες των θυμάτων οι δράστες είναι οι ίδιοι σε όλες τις περιπτώσεις και μιλούν μόνο οι δύο σπαστά Ελληνικά και έχουν στην κατοχή τους από ένα καλάσνικοφ.

www.skai.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Πρώτη ξεκάθαρη κοινοτική δήλωση υπέρ των κυπριακών ερευνών

H Κύπρος, ως κράτος-μέλος της ΕΕ, έχει το δικαίωμα να συνάπτει συμφωνίες με τρίτες χώρες, για εξορύξεις υδρογονανθράκων εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνης (ΑΟΖ). Αυτό ανέφερε ο αρμόδιος για την διεύρυνση της Ε.Ε. Επίτροπος Στέφαν Φούλε κατά τη συζήτηση για τις εντάσεις Κύπρου-Τουρκίας στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, στην πρώτη σαφή τοποθέτηση ανώτατου κοινοτικού αξιωματούχου υπέρ του δικαιώματος της Λευκωσίας για την εκμετάλλευση της ΑΟΖ της.

Μιλώντας και για λογαριασμό της παριστάμενης Υπατης Εκπροσώπου για την Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας, Κάθριν Αστον, ο κ. Φούλε εξέφρασε τη βαθειά του ανησυχία για την κλιμάκωση των εντάσεων από την πλευρά της Τουρκίας και αφού υπογράμμισε ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση αναγνωρίζει, ως κράτος, μόνον την Κυπριακή Δημοκρατία (σ.σ. και όχι το ψευδοκράτος όπως επιμένει να πράττει η Αγκυρα συνάπτοντας μάλιστα συμφωνία οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας) κατέστησε απολύτως σαφές ότι η ΕΕ δεν μπορεί να δεχθεί να χρησιμοποιούνται απειλές, μεταξύ γειτόνων.

«Καταδικάζουμε κάθε δήλωση που έρχεται σε αντίθεση με τη φιλική διευθέτηση τέτοιων διαφορών και διακηρύσσουμε ότι η Κύπρος, ως κράτος-μέλος της ΕΕ, έχει το δικαίωμα να συνάπτει συμφωνίες με τρίτες χώρες, για εξορύξεις υδρογονανθράκων εντός της ΑΟΖ της», ξεκαθάρισε ο κ. Φούλε και κατέληξε διαμηνύοντας στην Τουρκία ότι «θα πρέπει και εκείνη να εργαστεί, για τον σκοπό της ειρήνης και της συνεργασίας στην περιοχή και έχει πολύ περισσότερα να κερδίσει από τη συνεργασία με την ΕΕ, παρά με τη δημιουργία εντάσεων».

Στην αρχή της συζήτησης στο ΕΚ, η Κάθριν Αστον σημείωσε πως είναι προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ενωσης να κατευνάσει τις εντάσεις και να πείσει την Τουρκία να προσυπογράψει τους στόχους, που θα την οδηγήσουν στην πλήρη ένταξη της στην ΕΕ. Παράλληλα απέδωσε την κλιμάκωση των τουρκικών εντάσεων στην εντατικοποίηση των δραστηριοτήτων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Υπενθυμίζεται ότι σε πρόσφατη δήλωσή της για το θέμα, η Υπατη Εκπρόσωπος είχε ζητήσει αυτοσυγκράτηση και από τις δύο πλευρές χωρίς να πάρει θέση ενώ ανάλογη ήταν και η τοποθέτηση εκπροσώπου του κ. Φούλε. Επείγουσα ερώτηση για το περιεχόμενο των δηλώσεων της κ. Αστον είχε καταθέσει στην Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. Ν. Σαλαβράκος καταλογίζοντάς της ότι εξισώνει θύμα και θύτη.

«Κατά του συνόλου της Ε.Ε. οι απειλές κατά της Κύπρου»

Από την πλευρά τους, πολλοί ευρωβουλευτές, αφού εξέφρασαν την ανησυχία τους για την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ της Τουρκίας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, καταδίκασαν τις απειλές της Αγκυράς, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι οποιαδήποτε απειλή εναντίον ενός κράτους μέλους αποτελεί απειλή κατά του συνόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Επισημαίνοντας την αυξανόμενη σημασία της Τουρκίας ως παίκτη στην ευρύτερη περιοχή και υπογραμμίζοντας την ανάγκη για σχέσεις καλής γειτονίας, ορισμένα μέλη της Ευρωβουλής παρατήρησαν πως η Τουρκία, μια υποψήφια προς ένταξη χώρα στην ΕΕ, πρέπει επιτέλους να αποδεχτεί το γεγονός ότι η Κύπρος είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πολλοί, τέλος, ήταν αυτοί που υπογράμμισαν πως η Δημοκρατία της Κύπρου έχει το δικαίωμα να πραγματοποιήσει έρευνες για τους φυσικούς της πόρους στην αποκλειστική οικονομική της ζώνη, ενώ κάποιοι σημείωσαν ότι αμφότερες οι κοινότητες της νήσου θα πρέπει να επωφεληθούν από τυχόν εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου.

Αρκετοί ευρωβουλευτές επεσήμαναν ότι η κλιμάκωση των εντάσεων έρχεται σε ένα κρίσιμο σημείο για τις διαπραγματεύσεις του Κυπριακού, ενώ κάποιοι εξέφρασαν την αντίθεση τους στην έκκληση για αυτοσυγκράτηση και από τις δύο πλευρές, υποστηρίζοντας ότι αυτό θα πρέπει να ισχύσει μόνο για την Τουρκία. Αλλοι συνάδελφοί τους χαρακτήρισαν αδικαιολόγητη την τουρκική αντίδραση στην ανακοίνωση της κυπριακής κυβέρνησης για την διενέργεια ερευνών στην ΑΟΖ και όλοι εξέφρασαν την ελπίδα για ταχεία επίλυση του ζητήματος

www.naftemporiki.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Επίσκεψη του SACEUR Τζέημς Σταυρίδη σε Ισραήλ και Άγκυρα

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011


Ο διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη (SACEUR), ναύαρχος Τζέημς Σταυρίδης, έφθασε αργά χθες στην Άγκυρα, όπου σήμερα θα έχει συνομιλίες με τον Α/ΓΕΕΘΑ, τον υπουργό Άμυνας και τον πρωθυπουργό Ερντογάν. Πριν την Τουρκία, ο αμερικανός ναύαρχος, που έχει ελληνικές ρίζες, είχε επισκεφθεί το Ισραήλ.

Επισήμως η επίσκεψη χαρακτηρίζεται ως "ρουτίνας" και προγραμματισμένη, αλλά είναι δύσκολο να μη συνδεθεί με την αυξημένη ένταση που παρατηρείται στην Αν. Μεσόγειο μεταξύ Τουρκίας, Ισραήλ και Κύπρου (η Ελλάδα δε φαίνεται να υπολογίζεται πια από κανέναν ως στρατηγικός παίκτης). Θεωρείται πιθανό ότι ο ναύαρχος Σταυρίδης μεταφέρει την "ανησυχία" της Ουάσιγκτον για την ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ και παραινέσεις για κατέβασμα των τόνων.

Ένα άλλο θέμα που αναμένεται να συζητήσει ο ναύαρχος Σταυρίδης με τους Τούρκους αξιωματούχους είναι το ζήτημα της αντιπυραυλικής άμυνας του ΝΑΤΟ, που εγκρίθηκε ω σχέδιο πέρυσι και καλύπτει την Ευρώπη από απειλές βαλιστικών πυραύλων, προερχόμενων κυρίως από τη Μ. Ανατολή και ειδικότερα από το Ιράν. Πρόσφατα η Τουρκία συμφώνησε να φιλοξενήσει στο έδαφός της (στη νοτιοανατολική Τουρκία κοντά στη Μαλάτυα) ένα ραντάρ που θα αποτελέσει τμήμα του συστήματος.

Διαβάστε περισσότερα...

Έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ πραγματοποιεί το Πίρι Ρέις - Αιδήμων σιωπή από Αθήνα και Λευκωσία...

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

(*)
Η τουρκική πρόκληση για την κυπριακή κυριαρχία εκδηλώθηκε τελικά σε όλη της την έκταση σήμερα το απόγευμα, καθώς το "Πίρι Ρέις" ξεκίνησε έρευνες σε περιοχή εντός της κυπριακής ΑΟΖ, υπό την προστασία τουρκικών πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών. Σύμφωνα με τον Χουσεΐν Αβνί Μπενλί, διευθυντή του Ινστιτούτου Θαλάσσιων Επιστημών, του Πανεπιστημίου 9ης Ιουλίου της Σμύρνης, στο οποίο ανήκει το "Πιρί Ρεΐς", το πλοίο άρχισε έρευνες στις 4.30 το απόγευμα.

Ο κ. Μπενλί δεν αναφέρθηκε σε συγκεκριμένη περιοχή, αλλά είπε ότι υπάρχει επικοινωνία με το πλοίο, τονίζοντας "δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Ήδη τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη και οι φρεγάτες παρακολουθούν από κοντά τις εργασίες του πλοίου", είπε ο κ. Μπενλί.

Ας σημειωθεί ότι οι αμφιβολίες που εκφράζονται από διάφορες (ιδίως φιλοκυβερνητικές) πλευρές σε σχέση με τις τεχνικές δυνατότητες έρευνας του "Πίρι Ρέις", είναι απολύτως εκτός θέματος. Το ζήτημα δεν είναι τι αποτέλεσμα θα βγάλει η Άγκυρα με τις έρευνες που διεξάγει εντός της κυπριακής ΑΟΖ: το ζήτημα είναι ότι τις διεξάγει, τελεία. Και μάλιστα τις διεξάγει με αναγγελίες και επιδεικτική συνοδεία στόλου, δηλαδή αμφισβητεί με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο τα κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα και ασκεί δική της de facto κυριαρχία στην επίμαχη περιοχή.

Η αντίδραση της ελλαδικής και της κυπριακής ηγεσίας σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, θλιβερή. Ο μεν κυβερνητικός εκπρόσωπος της Κύπρου κ. Στεφάνου ερωτηθείς επί του θέματος είπε ότι "δε σχολιάζει πληροφορίες" (ενώ πρόκειται για επίσημες τουρκικές αναγγελίες), ο δε πρωθυπουργός της Ελλάδας τηλεφώνησε στον Ερντογάν για να του ζητήσει τη μείωση της έντασης... Και σα να μην έφτανε αυτό, την ώρα που λάμβανε χώρα η μείζων τουρκική πρόκληση, ο κ. Παπανδρέου ζήτησε από τον κ. Ερντογάν να προγραμματιστεί το "παγωμένο" εδώ και καιρό κοινό υπουργικό συμβούλιο Ελλάδας - Τουρκίας! Συγχωρήστε μας το συνειρμό, αλλά η εικόνα θυμίζει θύμα βιασμού που ρωτάει το βιαστή αν θα τη στεφανώσει...

Η δεινή προσβολή της κυπριακής κυριαρχίας επιτείνεται από τις πολεμοχαρείς δηλώσεις της τουρκικής πλευράς. «Δεν έχουμε ανάγκη, ούτε και πρόθεση να κάνουμε πόλεμο με κανέναν. Ελπίζω ότι η απέναντι πλευρά δεν θα έχει το θράσος να αναγκάσει την Τουρκία να κάνει χρήση βίας» δήλωσε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπ. Αρίντς, μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο Euronews.

Ο Μπ. Αρίντς ρωτήθηκε για τις έρευνες στη Μεσόγειο και σημείωσε: «Δεν στέλνουμε τα πολεμικά μας πλοία, για να πολεμήσουμε. Αυτά ανέλαβαν καθήκον προστασίας και θα αντισταθούν, εάν υπάρξει οποιαδήποτε κίνηση, που θα παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Κι αυτό είναι ένα από τα μέσα, που έχουμε να χρησιμοποιήσουμε, για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας. Συνεπώς, δεν έχουμε ανάγκη, ούτε και πρόθεση να κάνουμε πόλεμο με κανέναν. Ελπίζω ότι η απέναντι πλευρά δεν θα έχει το θράσος να αναγκάσει την Τουρκία να κάνει χρήση βίας».

Ο κ. Αρίντς επανέλαβε τη θέση που έχει εκφραστεί κατά καιρούς από επίσημα τουρκικά χείλη ότι η ΕΕ «έκανε λάθος δεχόμενη την "Ελληνοκυπριακή Διοίκηση Νότιας Κύπρου" -όπως αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία- σαν να εκπροσωπεί όλο το νησί» και τόνισε πως «η ΕΕ πρέπει να βιαστεί για να διορθώσει ένα λάθος της».

«Εάν η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση ανακοινώνει ότι προχωρά στις δραστηριότητες αυτές, στο όνομα ολόκληρου του Νησιού, τότε η ΕΕ θα πρέπει να δώσει ένα τέλος σε αυτό. Πρέπει να πει στους Ελληνοκύπριους ότι δεν έχουν τέτοιο δικαίωμα» πρόσθεσε ο κ. Αρίντς και απαντώντας σε ερώτηση για το τι θα συμβεί όταν η Κυπριακή Δημοκρατία θα αναλάβει την προεδρία της ΕΕ, στο δεύτερο μισό του 2012, δήλωσε: «Οι συνομιλίες - με την ΕΕ - δεν θα συνεχιστούν, σε καμία περίπτωση. Επειδή γνωρίζουμε τα εμπόδια και τις ενστάσεις που θα παρουσιάσει η ελληνοκυπριακή πλευρά, όταν θα αναλάβει την προεδρία, τους λέμε: εσείς πρώτα φροντίστε να ενωθείτε, να φτάσετε στο σημείο να εκπροσωπείτε ολόκληρη την Κύπρο και μετά θα καθίσουμε μαζί σας στο ίδιο τραπέζι».

Από ελληνικής πλευράς, ακόμα καμία απάντηση. Και στα ελληνικά ΜΜΕ, ακόμα και σε εκείνα που δίνουν έμφαση στα εθνικά θέματα, χαμηλοί τόνοι και μούδιασμα. Στο ίδιο έργο θεατές...


(*Φωτογραφία: Λευκό φτερό, σύμβολο δειλίας)

Διαβάστε περισσότερα...

Πορεία προς το οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ βάζει το Πίρι Ρέις - Τηλεφωνική επικοινωνία Παπανδρέου - Ερντογάν

Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Piri Reis» που βρισκόταν το πρωί της Δευτέρας σε απόσταση 30 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της Τίμης, έχει χαράξει πορεία προς το «οικόπεδο 12» της κυπριακής ΑΟΖ. Σε περίπτωση που συνεχίσει έτσι, το τουρκικό σκάφος θα διέλθει σε απόσταση 5 ναυτικών μιλίων από την πλατφόρμα νωρίς το βράδυ.

Σύμφωνα με την κυπριακή εφημερίδα Φιλελεύθερος, από τα μεσάνυκτα της Κυριακής ενώ κατευθυνόταν προς τον κόλπο της Μερσίνας -όπου ήταν και ο «επίσημος» προορισμός του σύμφωνα με τις προβλεπόμενες ναυτικές καταχωρήσεις-, πήρε νότια πορεία και ακολουθώντας πορεία ανάλογη της διαμόρφωσης των ακτών της Κύπρου. Διατηρώντας την απόσταση των 30 ναυτικών μιλιών, πέρασε από το ύψος του Ακρωτηρίου Ακάμα, της Κισσόνεργας, της Πέγειας και της Πάφου και εισήλθε εντός των καταχωρημένων «οικοπέδων» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από νωρίς τη Δευτέρα, συνεχίζει από το ύψος της Τίμης με νοτιοανατολική κατεύθυνση κινούμενο με ταχύτητα 8 - 8,5 ναυτικών μιλίων, ευρισκόμενο σε διεθνή ύδατα.

Για την ώρα η ταχύτητά του (8 - 8,5 κόμβοι) δείχνει ότι δεν διεξάγει έρευνες, αλλά από τουρκικής πλευράς ανακοινώθηκε ότι αναμένεται να αρχίσει έρευνες, μόλις φτάσει στην περιοχή προορισμού του. Συγκεκριμένα το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή μετέδωσε ότι η Τουρκία πρόκειται να ξεκινήσει σήμερα τις έρευνες για φυσικό αέριο στην ανατολική Μεσόγειο και ο επικεφαλής του ινστιτούτου ερευνών, Αβνί Μπενλί δήλωσε: «Το πλοίο πρόκειται να φτάσει γύρω στο μεσημέρι στην περιοχή όπου θα αρχίσει η εξερεύνηση. Η ομάδα θα αρχίσει τις σεισμολογικές έρευνές της το απόγευμα, αφού φτάσει στην περιοχή με τις αναφερθείσες γεωγραφικές συντεταγμένες» Ο Μπενλί δεν διευκρίνισε τον ακριβή προορισμό του Piri Reis, αλλά από την πορεία του συνάγεται ότι η θέση του το απόγευμα θα βρίσκεται σαφώς εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Η τυχόν διεξαγωγή ερευνών στο σημείο αυτό θα αποτελούσε καταπάτηση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και ευθεία πρόκληση, τόσο προς αυτήν όσο και προς την Ελλάδα.

Εν όψει αυτού του σκηνικού, ανακοινώθηκε ότι ο Γ. Παπανδρέου επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, "προκειμένου να πέσουν οι τόνοι στο θέμα των ερευνών στην Ανατολική Μεσόγειο". Το μόνο που έχουμε να σχολιάσουμε είναι ότι αυτός που πρώτος σηκώνει το τηλέφωνο, χωρίς να έχει στρατιωτική παρουσία επιτόπου, μιλάει εξ ορισμού από θέση αδυναμίας... Φοβόμαστε ότι η πολιτική παιδεία του πρωθυπουργού της "πολυπολιτισμικότητας" και της φιλίας των λαών τον εμποδίζει να καταλάβει, έστω τώρα, την έννοια της αποτροπής. Μακάρι να διαψευστούμε. Κυριακή κοντή γιορτή.

(με στοιχεία από www.in.gr)

Διαβάστε περισσότερα...

Νέα κλιμάκωση από την Τουρκία - ανοικτά της Πάφου το Πίρι Ρέις

Νέα κλιμάκωση παρατηρείται στο τετράγωνο Ελλάδας - Κύπρου - Τουρκίας - Ισραήλ, καθώς από το πρωί το ερευνητικό σκάφος "Πιρι Ρέις" βρίσκεται στα ανοικτά της Κύπρου, δυτικά της Πάφου και μάλιστα συνοδευόμενο από τουρκικά πολεμικά. Η τουρκική πρόκληση φαίνεται καλά σχεδιασμένη, με στόχο να απομονώσει την Κύπρο από το Ισραήλ και να την θέσει προ διλήμματος.

Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος κινείται εκτός των χωρικών υδάτων της Κύπρου, αλλά σαφώς εντός της κυπριακής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ (στο χάρτη εμφανίζονται με άσπρα όρια). Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι η θαλάσσια περιοχή όπου κινείται το "Πϊρι Ρέις" βρίσκεται εκτός της περιοχής ερευνών που είχε αρχικά αναγγελθεί (κίτρινο χρώμα στο χάρτη) και στην οποία κινούνται τα νορβηγικά ερευνητικά σκάφη (τα κίτρινα στίγματα βορειοανατολικά της Κύπρου). Δηλαδή, εφ' όσον το "Πίρι Ρέις" προβεί σε σεισμικές έρευνες (κάτι που δεν επιβεβαιώνεται μέχρι στιγμής) αυτό που θα δηλώνεται από τουρκικής πλευράς είναι ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ΑΟΖ στην Κυπριακή Δημοκρατία σε εκείνο το σημείο, το οποίο θεωρεί ότι περιλαμβάνεται στην τουρκική ΑΟΖ (απεικονίζεται στο χάρτη με κόκκινη σκίαση η αντίληψη της Τουρκίας για την τουρκική ΑΟΖ)



Είναι προφανές ότι η Τουρκία τραβάει ακόμη περισσότερο το σκοινί. Είναι επίσης σαφές ότι η Τουρκία, αντιλαμβανόμενη τις στρατιωτικές, νομικές και διπλωματικές δυσκολίες μιας εχθρικής ενέργειας κατά της πλατφόρμας "Όμηρος" νοτιότερα, επιχειρεί να απομονώσει την Κύπρο από το Ισραήλ και ταυτόχρονα να μεταφέρει το βάρος μιας σύγκρουσης στην ελληνοκυπριακή πλευρά: αν το "Πίρι Ρέις" προβεί σε σεισμικές έρευνες, η Κυπριακή Δημοκρατία θα βρεθεί στο δίλημμα αν θα ανεχθεί αυτή την παραβίαση της κυριαρχίας της (που συνιστά εγγραφή υποθηκών για την Τουρκία) ή αν θα την εμποδίσει ενόπλως, σε ένα γεωγραφικό σημείο που βρίσκεται (αντίθετα με το οικόπεδο "Αφροδίτη") εκτός ισραηλινών συμφερόντων.

Ως συνήθως, οι Τούρκοι επέλεξαν προσεκτικά την επόμενη κίνησή τους. Αν την ολοκληρώσουν, εναπόκειται στην Κυ[πριακή Δημοκρατία πλευρά να απαντήσει. Και πρέπει να είναι βέβαιη ότι η Ελλάδα θα σταθεί στο πλάι της, σε οποιαδήποτε περίπτωση...

Διαβάστε περισσότερα...

Ανακήρυξη ΑΟΖ τώρα με προϋποθέσεις. Είναι μονόδρομος.'Αρθρο-άποψη

του Μελέτη Μελετόπουλου, Διδάκτορος Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

Η ανακήρυξη της νόμιμης και προβλεπόμενης από τις διεθνείς συνθήκες ελληνικής ΑΟΖ είναι μονόδρομος, όχι μόνον διότι αποτελεί αυτονόητο δικαίωμα της χώρας και η μη ενεργοποίησή του συνιστά μείζονα εθνική ολιγωρία. Αλλά και διότι προς την ίδια κατεύθυνση πιέζει σήμερα η Δύση (ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ισραήλ και ισχυροί ενεργειακοί κολοσσοί).

Η έκρηξη της Φουκουσίμα κατέστησε αναπόφευκτη την επιστροφή στις παραδοσιακές μορφές ενέργειας. Ταυτόχρονα η ανάφλεξη στην Βόρεια Αφρική-Μέση Ανατολή προκάλεσε τεράστια προβλήματα στις παραδοσιακές ζώνες εξόρυξης πετρελαίου. Έτσι η ανακάλυψη των τεραστίων κοιτασμάτων φυσικού αερίου-πετρελαίου νοτίως των Ιονίων νήσων, της Κρήτης και της Κύπρου τα θέτει στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Ο έλεγχος των κοιτασμάτων που βρίσκονται στην ζώνη αυτή (Λεβιάθαν, Ηρόδοτος, Λεβαντίνη κλπ.) αποτελεί όπλο στον αγώνα γιά την παγκόσμια κυριαρχία. Η Δύση θέλει πάση θυσία να κατοχυρωθούν τα κοιτάσματα στην ελληνική κυριαρχία, και μέσω αυτής στον δυτικό έλεγχο, διότι θεωρεί ότι την Τουρκία επισφαλή και αβέβαιη σύμμαχο, ιδίως μετά την ρήξη της με το Ισραήλ.

Όμως η ανακήρυξη της ΑΟΖ από την Ελλάδα υπό τις παρούσες συνθήκες και από το σημερινό πολιτικό σύστημα πρέπει να αποκλεισθεί κατηγορηματικά. Εξηγώ γιατί.

Σύμφωνα με πληροφορίες της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, στην ελληνική κυβέρνηση έχει αρμοδίως επιδοθεί τουρκικό veto σε περίπτωση ανακήρυξης ΑΟΖ. Φυσικά η στάση της Τουρκίας δεν ερείδεται σε υπαρκτά και ισχύοντα δικαιώματά της, αλλά στην απειλή χρήσης βίας. Πίσω από αυτά κρύβεται βεβαίως η φιλοδοξία της Τουρκίας να αποκτήσει τον γεωστρατηγικό έλεγχο των ενεργειοφόρων κοιτασμάτων και η ηγεμονική της φαντασίωση, που κατά την γνώμη πολλών σοβαρών διεθνών αναλυτών την οδηγεί ήδη σε αυτοκαταστροφικές επιλογές.

Οπωσδήποτε, το τουρκικό veto σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση που θα ανακηρύξει ΑΟΖ θα αντιμετωπίσει ένταση μεγάλης κλίμακας και πιθανώς θερμό επεισόδιο στις επίμαχες περιοχές. Στόχος της Τουρκίας θα είναι να θέσει σε καθεστώς αμφισβήτησης (γκριζοποίηση) τις ενεργειοφόρες ζώνες και μετά να προχωρήσει σε διαδικασία διαπραγμάτευσης ή επιδιαιτησίας, από την οποία μπορεί να αποκομίσει-όπως εκτιμά-οφέλη.
Μία κρίση αυτής της εκτάσεως δεν μπορεί να διαχειρισθεί το σημερινό πολιτικό σύστημα. Η δομή του, η φιλοσοφία του, η οντολογία του, τα αντανακλαστικά του αποκλείουν μία ψύχραιμη, σταθερή μέχρι τέλους, ευφυή και αποφασιστική διαχείριση παρόμοιας κρίσης. (Έχω εξηγήσει και αναλύσει τους βαθύτερους λόγους στο τελευταίο βιβλίο μου ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2010). Επομένως ως πρώτη προϋπόθεση ανακήρυξης ΑΟΖ τίθεται εκ των ών ουκ άνευ η ανάδειξη νέας ηγεσίας της χώρας, που να μην προκύπτει από τα κομματικά φυτώρια ,τα πελατειακά δίκτυα και τις πολιτικές δυναστείες. Κάτι που δεν αποκλείεται υπό τις παρούσες συνθήκες. Αλλά δεν επεκτείνομαι, διότι εκφεύγει των ορίων αυτού του άρθρου.

Δεύτερη προϋπόθεση: η συστηματική διπλωματική προετοιμασία. Προκειμένου να προχωρήσει σε ανακήρυξη της οικείας ΑΟΖ, το ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών πρέπει προηγουμένως να έχει μελετήσει εξονυχιστικά το πλαίσιο διεθνούς δικαίου και τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Να έχει συγκροτήσει ομάδα με Έλληνες και διεθνείς εμπειρογνώμονες που θα συμβουλεύει σε κάθε βήμα την ελληνική κυβέρνηση. Να έχει συγκροτήσει εκ παραλλήλου ομάδα επικοινωνιακής διαχείρισης. Να έχει ενημερώσει, συννενοηθεί και συμφωνήσει για την ακολουθητέα διαδικασία με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Το κυριώτερο: να έχει συνάψει και υπογράψει τις σχετικές συμβάσεις με τις ευρωπαϊκές, αμερικανικές και ισραηλινές εταιρείες που θα αναλάβουν την μελέτη εξόρυξη και εκμετάλλευση των κοιτασμάτων. Τέλος, να έχει έρθει σε κάποιου είδους συνεννόηση με την Ρωσσία, στην οποία θα μπορούσε επί παραδείγματι να αναθέσει ένα μέρος της διύλισης ή της μεταφοράς του αργού πετρελαίου ή του φυσικού αερίου, σε κοινοπραξία με δυτικές εταιρείες, ώστε να μην υπάρξει σοβαρή ρωσσική αντίπραξη.

Εδώ προσθέτω και το εξής: θα ήταν δυνατόν να επιχειρηθεί κάποια συμφωνία με την Τουρκία που δεν θα κατοχύρωνε μεν δικαιώματα κυριαρχίας ή χρήσης επί της ελληνικής ΑΟΖ ούτε θα νομιμοποιούσε οποιεσδήποτε τουρκικές απαιτήσεις συνιδιοκτησίας, αλλά θα προέβλεπε με προσεκτική διατύπωση κάποια συμμετοχή της Τουρκίας στα έσοδα έναντι εκχώρησης λιμενικών διευκολύνσεων από τουρκικής πλευράς στις εταιρείες εξόρυξης. Μία τέτοια πρόβλεψη θα δημιουργούσε κλίμα συνεργασίας και καταλλαγής στην περιοχή. Είναι βέβαια σοβαρά αμφίβολο εάν μία τέτοια συμφωνία θα γινόταν αποδεκτή από την αλαζονική, μαξιμαλιστική τουρκική πολιτική. Πάντως μία τέτοια πρόταση θα μετέθετε την ευθύνη της ασυνεννοησίας στην τουρκική πλευρά.

Τρίτη προϋπόθεση: η συστηματική στρατιωτική προετοιμασία. Οπωςδήποτε η διπλωματική προεργασία θα πρέπει να έχει επιτύχει κάποια συμφωνία με τις ενδιαφερόμενες συμμαχικές δυνάμεις γιά κοινή αντιμετώπιση ενδεχόμενης θερμής τουρκικής αντίδρασης. Η ξένη συνδρομή, όμως, όπως διδάσκει η ιστορία, είναι πάντοτε αμφίβολη, διότι εξαρτάται από την κοινή γνώμη της ξένης χώρας και από άλλους μη προβλέψιμους και αστάθμητους παράγοντες. Επομένως παραμένει σημαντική η κατά μόνας στρατιωτική προετοιμασία, η οποία πρέπει να περιλαμβάνει μέτρα όπως εκκαθάριση της εφεδρείας, επανεκπαίδευση των εφέδρων, άσκηση γενικής επιστράτευσης σε εθνική κλίμακα, άμεση αύξηση της θητείας και στους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων, ώστε να αυξηθεί ο όγκος του στρατεύματος και να επανδρωθούν οι παραμεθόριες μονάδες, οργάνωση εξειδικευμένου σώματος εσωτερικής ασφάλειας με σκοπό να αντιμετωπίσει πιθανή αναταραχή προερχόμενη από αποσταθεροποιητικούς μηχανισμούς, που θα λειτουργήσουν ως μηχανισμός αντιπερισπασμού από το εξωτερικό πρόβλημα, συγκρότηση πολιτοφυλακών σε όλους τους μεθοριακούς νομούς και στα νησιά, κατάρτιση σοβαρού σχεδίου διαχείρισης κρίσης, με εναλλακτικά σενάρια και αντίστοιχους τρόπους αντίδρασης. Αυτά όλα απαιτούν τουλάχιστον εξάμηνη προετοιμασία.

Η σύναψη συμμαχιών, η προετοιμασία της διεθνούς και της ελληνικής κοινής γνώμης, η άψογη νομική και τεχνική υποστήριξη, η σημαντική αύξηση της στρατιωτικής ισχύος θα λειτουργήσουν αποτρεπτικά γιά την περίπτωση θερμής τουρκικής αντίδρασης και θα αποθαρρύνουν επίδειξη δυνάμεως και τυχοδιωκτικές ενέργειες από την τουρκική πλευρά.
Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, θεωρώ την άμεση ανακήρυξη ΑΟΖ από μία ελληνική κυβέρνηση άωρη και ανεύθυνη ενέργεια, που θα επιφέρει αποτελέσματα αντίθετα από τα προσδοκώμενα.

www.antibaro.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Χ. Ροζάκης: Νομικό παράδοξο η τουρκική στάση για τις έρευνες στην ΑΟΖ


Νομικό παράδοξο χαρακτηρίζει τη στάση της Τουρκίας στο θέμα των ερευνών για υδρογονάνθρακες στην Κυπριακή ΑΟΖ ο καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου και αντιπρόεδρος του ΕΔΑΔ, Χρίστος Ροζάκης.


Σε συνέντευξη του στην εφημερίδα «Αλήθεια» επισημαίνει ότι η συμφωνία για καθορισμό υφαλοκρηπίδας Τουρκίας - «ΤΔΒΚ» δεν έχει υπόσταση. Παρατηρεί όμως ότι η Άγκυρα αντιμετωπίζει το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου ως «κράτος» για έρευνες βορειοδυτικά της Κύπρου και από την άλλη το αντιμετωπίζει ως κοινότητα αναφορικά με τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων στην εκμετάλλευση των όποιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στο τεμάχιο 12 της κυπριακής AOZ.

Ο Κύριος Ροζάκης θεωρεί ότι η Τουρκία θέλει να παρεμβληθεί μεταξύ της ΑΟΖ Κύπρου-Ελλάδος και πιστεύει ότι θα κάνει έρευνες και στα ανοικτά της Πάφου για να διεκδικήσει το μείζων στην περιοχή. Οι διαφορές τονίζει είναι μεγάλες και αγεφύρωτες και μπορούν να γεφυρωθούν στα διεθνή δικαστήρια.

Σε ερώτηση για το Καστελόριζο απάντησε ότι εφόσον διαθέτει αναμφίβολα υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ αυτή επεκτείνεται στο σημείο που αρχίζει η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα της Κύπρου.

Η Τουρκία αντιλαμβάνεται ότι πρόθεση Ελλάδας και Κύπρου είναι ενδεχομένως να οριοθετήσουν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα γι'αυτό, επισημαίνει, προσπαθεί να δείξει ότι είναι παρούσα στην περιοχή.

Στο ερώτημα, κατά πόσον η Κυπριακή Δημοκρατία θα μπορούσε να κατανείμει αναλογικά τα όποια οικονομικά οφέλη προκύψουν από το φυσικό αέριο πριν από την λύση του κυπριακού, η απάντηση του καθηγητή είναι κατηγορηματική : «Αυτό θα γίνει μόνο αν μιλούμε για μια συνολική λύση, όπου οι τουρκοκύπριοι θα είναι μέρος του ενωμένου κράτους».

Στην ίδια συνέντευξη ο καθηγητής Χρίστος Ροζάκης τονίζει ότι :» Στο οικόπεδο 12 η Τουρκία δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει ο,τιδήποτε, γιατί δεν υπάρχει καμία συνέχεια των ακτών της με τις θαλάσσιες περιοχές στην επίμαχη περιοχή».

www.kathimerini.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Άδεια πόντισης καλωδίων νοτίως του Καστελλορίζου από την Τουρκία; Μερικά ερωτήματα για το CS Ile de Brehat...

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Φαίνεται ότι στις τουρκικές ενέργειες που ανεβάζουν σταδιακά την ένταση (ανακοίνωση ερευνών σε περιοχή που επικαλύπτει ελληνική υφαλοκρηπίδα, "συμφωνία" οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας με το ψευδοκράτος, έξοδος Πίρι Ρέις κλπ.) προστέθηκε άλλη μία, που ενδεχομένως πέρασε απαρατήρητη ως τώρα.

Τα γεγονότα έχουν ως εξής: Σύμφωνα με τουρκική οδηγία προς ναυτιλλομένους (NAVTEX), από 20 Σεπτεμβρίου το πλοίο "Ile de Brehat" θα προβεί σε πόντιση καλωδίων στο επίμαχο σημείο νοτίως του Καστελλορίζου, όπου η ελληνική ΑΟΖ (εφ' όσον οριοθετηθεί) εφάπτεται με την αιγυπτιακή και την κυπριακή. Κατά την τουρκική ερμηνεία που δεν συμπεριλαμβάνει το Καστελλόριζο στην οριοθέτηση, στο συγκεκριμένο σημείο η ΑΟΖ όπως και η υφαλοκρηπίδα (εφ' όσον οριοθετηθούν) είναι τουρκικές. Η τουρκική NAVTEX ρητώς ισχυρίζεται ότι τα σημεία όπου θα γίνουν οι ποντίσεις βρίσκονται στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, ενώ τοποθετώντας τα στο χάρτη προκύπτει ότι βρίσκονται σε ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ:


Χάρτης 1: τα στίγματα που δίνονται από την τουρκική NAVTEX ως τουρκική υφαλοκρηπίδα. Με λευκές γραμμές διακρίνονται τα ορθά όρια των ΑΟΖ Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας

Το CS Ile de Brehat , γαλλικής σημαίας και συμφερόντων, ποντίζει καλώδιο οπτικής ίνας που θα συνδέει το Τελ Αβίβ με το Μπάρι της Ιταλίας. Πρόκειται για το δεύτερο μέρος της αποστολής που ξεκίνησε τον προηγούμενο Μάρτιο με την αποστολή του ιταλικού πλοίου «OGS Explora», που είχε λάβει άδεια από την ελληνική κυβέρνηση να χαρτογραφήσει τη διαδρομή όπου σχεδιαζόταν να γίνει η πόντιση του καλωδίου. Η Άγκυρα είχε στείλει τότε στην περιοχή μια τουρκική κορβέτα η οποία είχε παρενοχλήσει και τελικώς εκδιώξει το ιταλικό ερευνητικό πλοίο με τον ισχυρισμό ότι οι εργασίες γίνονταν σε δήθεν τουρκική υφαλοκρηπίδα. Η ελληνική πλευρά δεν είχε στείλει πλοίο στην περιοχή και είχε περιοριστεί σε διπλωματικό διάβημα προς την Άγκυρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες του τύπου, οι εταιρείες που έχουν ναυλώσει το «Ile de Brehat» έλαβαν άδεια από την ελληνική κυβέρνηση για να ποντίσουν την οπτική ίνα, αναγνωρίζοντας την ελληνική κυριαρχία στην περιοχή που η τουρκική κυβέρνηση είχε επιχειρήσει να αμφισβητήσει πριν από έξι μήνες. Όμως από την τουρκική NAVTEX προκύπτει ότι είτε ζητήθηκε άδεια και από την Τουρκία, είτε η Τουρκία θέλησε να καταγράψει επισήμως τη θέση της ότι η περιοχή πόντισης περιλαμβάνεται σε τουρκική και όχι ελληνική υφαλοκρηπίδα. Το ερώτημα είναι ποια υπήρξε η ελληνική αντίδραση επ' αυτού.

Σημειωτέον ότι χθες 22 Σεπτεμβρίου το Ile de Brehat δεν έδωσε στίγμα στο διεθνές σύστημα αναφοράς AIS, ενώ η πορεία του με βάση τα τελευταία στίγματα που είχε δώσει ως το βράδυ της 21 Σεπτεμβρίου ήταν η ακόλουθη:


Χάρτης 2: Η πορεία του CS Ile der Brehat ως το βράδυ της 21.9. Παρατηρήστε πώς τα στίγματα ταυτίζονται με τα όρια της ΑΟΖ όπως τα αντιλαμβάνεται η Τουρκία (λευκή γραμμή)

Σήμερα το πρωί το πλοίο έδωσε ξανά στίγμα νοτίως της Κρήτης, δηλαδή πάνω στη νοητή ευθεία που συνεχίζει δυτικά της επίμαχης περιοχής. Επομένως είναι εύλογο το συμπέρασμα ότι χθες 22 Σεπτεμβρίου το Ile de Brehat διήλθε χωρίς ελληνική αντίδραση από τα σημεία που αναγγέλθηκαν με την τουρκική NAVTEX, που έχει ως εξής (τονισμένο το επίμαχο σημείο):

TURNHOS - NAVIGATIONAL WARNING NUMBER : 614
NAVTEX - NAVIGATIONAL WARNING NUMBER : 614/11
MEDITERRANEAN SEA

LAYING CABLE OPERATION BY CS ILE DE BREHAT, BETWEEN 20–30 SEP, ALONG THE LINE JOINING THE POSITIONS BELOW IN THE TURKISH CONTINENTAL SHELF.
33 51.00N - 030 22.02E
33 52.82N - 030 19.50E
33 54.07N - 028 47.23E
33 56.33N - 028 35.95E
33 56.03N - 028 00.00E
WIDE BERTH REQUESTED .

Από ελληνικής πλευράς εκδόθηκε η NAVTEX 533/11, που έχει ως εξής:

ZCZC HA42
211145 UTC SEP 11
IRAKLEIO RADIO NAVWARN 533/11
OUR NAVWARN 528/11 MODIFIED
AS FOLLOWS:
SE KRITIKO - IERAPETRA SEA
UNDERWATER CABLE LAYING OPERATIONS
BY C/S ILE DE BREHAT/FOUC
FROM 22 SEP UNTIL FURTHER NOTICE
ALONG LINE JOINING
33-50,07N 029-51,94E
33-51,30N 029-40,00E
33-53,60N 028-58,70E
33-56,00N 028-00,92E
33-59,70N 027-08,36E
33-55,80N 026-08,99E
33-58,00N 025-20,40E
34-10,30N 024-35,30E
WIDE BERTH REQUESTED
NNNN

Το πρώτο που παρατηρεί κανείς σε αυτή την αναγγελία είναι ότι δεν περιέχει καμία απόρριψη του τουρκικού ισχυρισμού περί τουρκικής υφαλοκρηπίδας με τη NAVTEX 614/11, που έχει προηγηθεί. Κρατούμε μία επιφύλαξη καθώς η τροποποιούμενη NAVTEX 528/11, με την οποία θα μπορούσε να έχει απαντηθεί ο τουρκικός ισχυρισμός, έχει εξαφανιστεί από κάθε διαδικτυακό σημείο αναζήτησης (γιατί;), αλλά πάντως από τα ως τώρα στοιχεία δεν προκύπτει ελληνική απάντηση. Επιπλέον, τοποθετώντας τα στίγματα της ελληνικής NAVTEX στο χάρτη βλέπουμε ότι αφορούν όμορη περιοχή και βρίσκονται σε αρμονική συνέχεια με τα τουρκικά, σαν οι δύο χώρες να έχουν μοιραστεί την αρμοδιότητα στην περιοχή!


Χάρτης 3: Η συνολική πορεία του CS Ile de Brehat με βάση τα στίγματα που έχουν δοθεί. (Με κόκκινο τα τουρκικά στίγματα, με γαλάζιο τα ελληνικά).

Τίθενται λοιπόν τα εξής ερωτήματα:
1. Η Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού εντέλει εξέδωσε κάποια NAVTEX που αντικρούει την τουρκική; Γιατί έχει εξαφανιστεί η προηγούμενη NAVTEX 528/11;
2. Αποδέχεται η ελληνική κυβέρνηση ότι τα στίγματα που αναφέρονται στην τουρκική NAVTEX βρίσκονται σε τουρκική υφαλοκρηπίδα;
3. Αν ναι, αυτό δεν αντιβαίνει στην πάγια ελληνική θέση ότι το Καστελλόριζο έχει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ; Η "τουρκική" λωρίδα δεν αποκόπτει την ΑΟΖ της Ελλάδας από τις ΑΟΖ της Κύπρου και του Ισραήλ;
4. Αν όχι, γιατί η ελληνική NAVTEX δεν αντέκρουσε τον ισχυρισμό της τουρκικής ότι τα συγκεκριμένα στίγματα βρίσκονται σε τουρκική υφαλοκρηπίδα;
5. Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών έχει προβεί σε κάποια ενέργεια επί του θέματος;
6. Γιατί συνδυάζονται τόσο αρμονικά τα στίγματα της τουρκικής και της ελληνικής αγγελίας; Υπάρχει κάποια συνεννόηση που δεν τη γνωρίζουμε;
7. Αν δεν υπάρχει συνεννόηση, μήπως η Τουρκία μας επιβάλλει τη θέλησή της ασκώντας de facto κυριαρχία στην επίμαχη περιοχή, κι εμείς (για άλλη μια φορά) σφυράμε αδιάφορα;
8. Μήπως μετά την επιτυχή εκδίωξη του OGS Explora από την τουρκική κορβέτα το Μάρτιο, τώρα με την τουρκική NAVTEX αρχίζει να παγιώνεται η άσκηση κρατικής κυριαρχίας από την Τουρκία στην περιοχή;

Κάθε απάντηση δεκτή...

Διαβάστε περισσότερα...

Επιστολή ακαδημαϊκού κ. Βασιλείου Μαρκεζίνη

Αγαπητό «Εν Κρυπτώ»,

Γράφω απο το Τέξας, ΗΠΑ για να πώ πόσο ενδιαφέρουσα βρήκα την εμπεριστατωμένη απάντηση στην επιστολή μου. Διδάσκω 3-4 ώρες καθημερινά (πέντε ημέρες την εβδομάδα) και παραλλήλως ετοιμάζω δύο νέες εκδόσεις νομικών μου βιβλίων. Ως εκ τούτου, δεν έχω τον καιρό να (ξανά) διαβάσω με την ησυχία μου, να αφομoιώσω τις λεπτομέρειες και ενδεχομένως να εκφράσω απορίες ή και δισταγμούς στο νέο κείμενο. Σε γενικές όμως γραμμές τολμώ να πώ οτι βρήκα το δεύτερο κείμενο πιο κατατοπιστικό αν όχι και πιό πειστικό απο το πρώτο!

Θά ήταν χαρά μια μέρα να γνωρίσω τον συγγραφέα αν το επιτρέπει αυτό η ανωνυμία του και να μάθω περισσότερα για το θέμα των εξοπλιστικών προμηθειών.

Φιλικώτατα,

Βασίλειος Μαρκεζίνης

Απάντηση "Εν Κρυπτώ":
Κύριε καθηγητά,
σας ευχαριστούμε θερμώς για τα καλά λόγια. Ο δημόσιος διάλογος μαζί σας υπήρξε τιμή και πνευματική απόλαυση. Ο συγγραφέας του κειμένου θα το θεωρούσε χαρά και τιμή να σας συναντήσει όταν επιστρέψετε στην Ελλάδα.
Με εκτίμηση,
"Εν Κρυπτώ"

Διαβάστε περισσότερα...

Τα πρώτα τζετ της Αεροπορίας μας


Αξιωματικοί της Ε.Β.Α μαζί με Αμερικανούς και Βρετανούς συναδέλφους τους περιεργάζονται ένα απο τα πρώτα Τ-33Α που μόλις έφθασαν στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας.

Του Ηλία Νταλούμη

21 Σεπτεμβίου 1951. Δύο ασημί σιλουέτες πλησιάζουν το διάδρομο της Αεροπορικής Βάσης Ελευσίνος. Προσεγγίζουν, προσγειώνονται και ταυτόχρονα «απογειώνουν» την Ελληνική Αεροπορία σε μια νέα εποχή. Την εποχή των αεριωθουμένων. Τα πρώτα δύο T-33A Silver Star (s/n 50-435/TR 435 και 50-434/TR 434) πράγματι αποτέλεσαν το εισιτήριο για την είσοδο της Π.Α. στη λέσχη των σύγχρονων αεροποριών της εποχής. Αυτά, μαζί με τα δεκάδες άλλα T-33A και RT-33A (αναγνωριστική έκδοση του αεροσκάφους) θα αποτελούσαν τον εκπαιδευτικό πυρήνα της Π.Α. για την προσαρμογή και του έμψυχου υλικού στην ιδιαίτερα απαιτητική νέα εποχή των F-84, F-86, F-102, F-104, F-5, αλλά και των πιο σύγχρονων F-4, A-7, Mirage F1C.


Tο 1951 είναι γεμάτο από διάφορα και ενδια­φέροντα γεγονότα. Για παράδειγμα, τον Απρίλιο έγιναν δημοτικές εκλογές και οι Αθηναίοι εξέ­λεξαν ως Δήμαρχο τους, με ποσοστό 51.5%, τον Κώστα Κοτζιά, έναν από τους υπουργούς του Ιωάννη Μεταξά. Το Μάιο έγινε κίνημα με σκοπο την εγκαθίδρυση δικτατορίας υπό το Στρατάρχη Αλέξανδρο Παπάγο. Όμως αν και οι κινηματίες είχαν πετύχει τους πρώτους τους σκο­πούς, ο ίδιος ο Παπάγος, που δεν ήταν γνώστης των πράξεων τους, φρόντισε να το καταστείλει αμέσως και μόνος του (Σημ. 1).

Το Σεπτέμβριο έγιναν εκλογές. Πρώτο κόμμα θα βγει, παρά τη λυσσαλέα αντίδραση του Βασιλιά Παύλου και ιδιαιτέρως της Βασίλισσας Φρειδερίκης, ο «Ελληνικός Συναγερμός» του Παπάγου με 35.4%. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο Νικόλαος Πλαστήρας όταν το κόμμα του, η ΕΠΕΚ, συνερ­γάσθηκε με τους Φιλελεύθερους του Σοφοκλή Βενιζέλου. Λίγες ημέρες μετά η Αστυνομία συνέλαβε το Νίκο Μπελογιάννη. Στις 21 Δεκεμ­βρίου η Βουλή ψήφισε το νέο Σύνταγμα, που θα ισχύσει από την Πρωτοχρονιά του 1952 (Σημ.2),χωρίς τους βουλευτές του Συναγερμού που απείχαν.

Την ίδια πάντα χρονιά ο Στρατός έστειλε, το Νοέμβριο, ένα ενισχυμένο τάγμα στην Κορέα.

Το Ναυτικό παρέλαβε, τον Ιούνιο, το καταδρο­μικό «Έλλη» (Σημ. 3).

Τέλος, στην Αεροπορία η «υπόθεση των Αεροπόρων» εξυφαίνεται και δεν έχει ακόμα ξεσπάσει.Κατασκευάζονται εντατι­κά καινούρια αεροδρόμια. Τα πρώτα που ετοι­μάσθηκαν ήταν της Ελευσίνας και της Λάρισας. Το μεγάλο γεγονός για την Αεροπορία θα συμ­βεί στις 21 Σεπτεμβρίου 1951. Την ημέρα εκεί­νη πέρασε στην εποχή των αεριωθουμένων. Όσο όμως εύκολα το λέμε αυτό σήμερα τόσο δύσκολο ήταν το «πέρασμα» πριν 55 χρόνια. Για να μπούμε στο πνεύμα της εποχής ας δούμε τι γράφει ο Αντιπτέραρχος Εμμ. Κελαϊδής, τότε Αρχηγός του ΓΕΑ.
«Τον Απρίλιον 1950 επελέγην και ωρίσθην Αρχηγός του Γεν. Επιτελείου Αεροπορίας. Από εκτίμησιν γενομένην τότε εξήχθησαν τα κάτωθι:

α) Ότι τα ελικοφόρα μαχητικά αεροπλάνα της ΕΒΑ ήσαν πλέον άχρηστον υλικόν.

β) Ότι τα πληρώματα των αεροπλάνων είχον καταπονηθή και κατά σημαντικόν ποσοστόν δεν ήσαν κατάλληλα δια πτήσεις
και ιδία επί αεριω­θουμένων αεροσκαφών,

γ) Ότι τα εν τη χώρα μας αεροδρόμια ήσαν επί­σης ακατάλληλα δια νέους τύπους αεροπλάνων,

δ) Ότι σύστημα ελέγχου και προειδοποιήσεως δεν υπήρχεν εις την Ελλάδα. Και τέλος,

ε) Ότι με την υφισταμένην οργάνωσιν της ΕΒΑ δεν ήτο δυνατόν να εξυπηρετηθούν σύγχρονοι επιχειρησιακοί ανάγκαι.

Ήτοι εξήχθη το συμπέρασμα, ότι σύγχρονος Αεροπορία δεν υπήρχε και ότι έπρεπε να εξυπη­ρετηθούν σύγχροναι επιχειρησιακαί ανάγκαι. (Σημ. 4)

Είχαν περάσει μόλις επτά μήνες από το τέλος του Εμφυλίου και ήταν μάλλον φυσικό η Αεροπορία να είχε καταπονηθεί. Όμως οι εξελίξεις, ιδιαι­τέρα στην Αεροναυπηγική, «έτρεχαν» και οι έλληνες αεροπόροι δεν ήταν διατεθειμένοι να μην τις ακολουθήσουν. Αξίζει να μείνουμε στον Κελαίδή και να δούμε πώς περιγράφει αυτός τα γεγονότα.

«Η εν Ελλάδι Αγγλική Αεροπορική Αποστολή, ήτις διετήρει ακόμη την εποπτείαν επί της εκπαι­δεύσεως, διεφώνει ως προς τον εφοδιασμόν μας, δια συγχρόνων αεροπλάνων (αεριωθουμένων)­.

Επέμενεν εις την διατήρησιν μικράς Αεροπορίας με ελικοφόρα αεροπλάνα και φυσικά Αγγλικής κατασκευής.

Επέμενεν επίσης εις το ότι η εκπαί­δευσης των ιπταμένων και του προσωπικού των άλλων ειδικοτήτων, έδει να συνεχισθή εις Αγγλι­κό Σχολεία, υπό την εποπτείαν των, και όλα αυτά διά να απορροφούν τηνχορηγουμένην Αμερικανικήν βοήθειαν.

Η εν Ελλάδι Αγγλική Αποστολή διά του υπ' αριθ. Del/G/S.3100/Ι/TGH/Dο/5.2.51 εγγράφου της, επί τη προόψει φαίνεται ότι θα ήτο αδύνα­τος ο επανεξοπλισμός της ΕΒΑ δι' αεροπλάνων Τζετ, είχεν υποστηρίξει μετά τον συμμοριτοπόλεμον και μας πρότεινε να προβώμεν εις την παραγγελίαν εγκαίρως αεροπλάνων Σπιτφάιρς XVI δια να καλύψωμεν τας ανάγκας μας.

Εν συνεχεία, κατ' εκτίμησιν του Επιτελείου της, υπελόγιζεν ότι θα χρειασθή η Ελληνική Αερο­πορία 57 αεροσκάφη αμέσως και 32 κατ' έτος, δι' απώλειας.
Το Γεν. Επιτελείον Αεροπορίας, διαφωνήσαν ριζικώς με τηνΑγγλικήν Αποστολήν, ιδιαιτέρως δια τον μη εφοδιασμόν της Ελληνικής Αεροπο­ρίας δια συγχρόνου υλικού, απετάθη εις το τέλος του πρώτου εξαμήνου 1950 δι' υπομνή­ματος εις τον Αρχιστράτηγον και εις την Αμερικανικήν Αποστολήν. Εις το υποβληθέν υπόμνη­μα εζητείτο υπό του ΓΕΑ να εφοδιασθή η ΕΒΑ διό συγχρόνου υλικού και ν' αυξηθή η δύναμίς της.

Η Αμερικανική Αποστολή συνεφώνησε και απήντησεν, ότι θα ενεργήση και νέον υλικόν να δοθή και η δύναμίς της Αεροπορίας ν' αυξηθή, υπό τον όρον, ότι εγκαίρως θα εξηαφαλίζοντο υπό του Επιτελείου όλαι αι προϋποθέσεις, αι οποίαι ήσαν απαραίτητοι δια ν' απορροφηθή και ν' αξιοποιηθή το νέον υλικόν.»
(Σημ.5)



Φωτογραφία μέσω Μιχάλη Σολανάκη

Ήταν αντίθετοι λοιπόν οι Βρετανοί στην ανα­διοργάνωση της Ελληνικής Αεροπορίας. Και αυτό βέβαια δεν είναι ούτε άγνωστο, ούτε ανε­ξήγητο. Ο ίδιος ο Κελαϊδής επισημαίνει το λόγο: «...και όλα αυτά δια να απορροφούν την χορηγουμένηνΑμερικανικήν βοήθειαν». Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι ο, απροκάλυπτος έως χαζός, τρόπος με τον οποίον οι Βρετανοί προ­βάλλουν την άποψη τους. Χωρίς κανένα απολύ­τως επιχείρημα. Γίνεται προφανές ότι το αποικιακό οικοδόμημα της γηραιάς Αλβιόνας δεν είχε αρχίσει να διαλύεται μόνο επειδή υπήρχαν κινήματα ανεξαρτησίας, αλλά και επειδή δεν υπήρχαν πια άνθρωποι ικανοί και έξυπνοι να διοικήσουν. Ο συντάκτης του εγγράφου, που αναφέρει ο Κελαϊδής, θα πρέπει να ήταν ή εντε­λώς ηλίθιος, αφού δεν είχε αντιληφθεί ότι οι Αμερικανοί είχαν «πατήσει πόδι» για τα καλά στην Ελλάδα ή ήταν αντίθετος προς την ως τότε ακολουθούμενη πολιτική από την πατρίδα του και έκανε το παν για να ανατραπεί αυτή (Σημ. 6).

Τώρα ως προς τον ίδιο τον Κελαϊδή θα πρέπει να πούμε ότι γράφοντας μετά από είκοσι δύο χρόνια, προσπαθεί να ωραιοποιήσει τα πράγ­ματα. Η πανίσχυρη τότε αμερικανική αποστολή δεν ήταν δυνατό να συμφωνήσει αμέσως σε ένα τόσο σπουδαίο αίτημα που της υπέβαλε το ΓΕΑ. Άλλωστε τη μεγάλη απόφαση θα την έπαιρναν στην Ουάσιγκτον. Θα πρέπει επομένως να είχαν γίνει πολλές διαβουλεύσεις, πριν ο ίδιος ο Κελαϊ­δής αναλάβει Α/ΓΕΑ και να είχαν επέλθει προ­φορικές συμφωνίες. Το έγγραφο απλώς επισφράγησε και έδωσε επισημότητα στις πράξεις. Φυσικά οι Αμερικανοί είχαν φροντίσει ότι: «θα εξησφαλίζοντο υπό του Επιτελείου όλαι αι προ­ϋποθέσεις, αι οποίαι ήσαν απαραίτητοι διά ν'απορροφηθή και ν' αξιοποιηθή το νέον υλικόν». Οι προϋποθέσεις αυτές ήταν δύο. Αφενός να εκπαιδευθεί εγκαίρως αρκετό προσωπικό, ιπτάμενο και εδάφους και αφετέρου να κατασκευασθούν αεροδρόμια με όλες τις αναγκαίες εγκαταστάσεις.

Στους όρους όμως των Αμερικανών υπήρχε και κάτι που ο Κελαϊδής το περνά ασχολίαστο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια μάλλον μεγάλη παγίδα. Να τι γράφει ο ίδιος: «Ενταύθα θα πρέπει να σημειωθή, ότι η Αμερικανική Αεροπορική Αποστολή εδήλωσεν, ευθύς εξ αρχής, ότι δια την εκπαίδευσιν των νέων χειριστών έπρεπε να υπολογίζωμεν εις τα εκπαδευτικά μας μέσα και ότι μικρός αριθμός μόνον θα εδέχοντο οι Αμερικανοί να μετεκπαιδευθή εις αμερικανικά σχολεία, ίνα χρησιμοποιηθούν ως εκπαιδευταί, δεδομένου ότι η Αμερικανική Αεροπορία είχεν επιβαρυνθή με την εκπαίδευσιν ιπταμένων εξ όλων των χωρών του ΝΑΤΟ και τα σχολεία των ήσαν υπερπλήρη. Η Ελλάς δεν είχεν εισέλθει ακόμη εις το ΝΑΤΟ. Η είσοδος της επισήμως έλαβε χωράν την 18 Φεβρουαρίου 1952.(Σημ. 7)

Και να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ο όρος αυτός είναι παγίδα επειδή με αυτόν οι Αμερικανοί πετύχαιναν να έχουν «και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα γερή». Αν μεν το ΓΕΑ κατάφερνε μέσα σε ένα χρόνο να έχει εκπαιδεύσει αρκετό κόσμο, να έχει φτιάξει τις απαιτούμενες εγκαταστάσεις και να αρχίσει να μετατρέπεται σε μια σύγχρονη αεροπορία, τότε οι Αμερικανοί θα δήλωναν, όπως και έκαναν, ότι όλα αυτά επετεύχθηκαν επειδή βοήθησαν αυτοί. Αν όμως η προσπάθεια αποτύγχανε, τότε θα έριχναν όλες τις ευθύνες στους Έλληνες, εφόσον οι ίδιοι δεν είχαν καμία ανάμειξη. Όσο για την προσπάθεια του Κελαϊδή να σπεύσει να υιοθετήσει την άποψη ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να εκπαιδεύσουν αρκετό προσωπικό της ΕΒΑ, επειδή η Ελλάδα δεν ήταν ακόμα μέλος του ΝΑΤΟ, είναι μάλλον αστεία και ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο πολλοί από τους τότε κρατούντες συμπεριφέρονταν προς τους Αμερικανούς. Αυτό το «επισήμως», που ο ίδιος χρησιμοποιεί, αποδυναμώνει εντελώς τον ισχυρισμό του. Άλλωστε και όταν ακόμη η Ελλάδα έγινε μέλος του ΝΑΤΟ, οι πόρτες των αμερικανικών σχολείων δεν ήταν ποτέ εντελώς ανοικτές για τους Έλληνες. Ένας περιορισμένος μόνο αριθμός αξιωματικών και υπαξιωματικών φοίτησε σε αυτές, όταν προσωπικό από άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, πολύ πιο πλούσιες και πολύ πιο ασήμαντες στρατηγικά από την Ελλάδα, εκπαιδευόταν μαζικά εκεί. Η ενέργεια όμως αυτή των Αμερικανών δείχνει και κάτι άλλο. Παρά τις όποιες αντιθέσεις που υπήρχαν ανάμεσα στη βρετανική και την αμερικανική αποστολή, τα μέλη της δεύτερης πίστευαν όσα τους ψιθύριζαν για τις δυνατότητες των Ελλήνων, τα μέλη της πρώτης. Και βέβαια όσα έλεγαν οι Βρετανοί, όταν πια είχαν χάσει το παιχνίδι, μόνο καλά δεν ήταν. Αγνοούσαν όμως οι ταλαίπωροι ότι «ουδέν κακόν αμιγές καλού».

Δεν έμαθαν ποτέ τους ότι όταν οι Έλληνες στρωθούν στη δουλειά κάνουν θαύματα. Και αυτό δεν είναι καθόλου πλεονασμός. Μέσα σε ένα χρόνο, περίπου, η Ελληνική Αεροπορία ήταν έτοιμη για το μεγάλο άλμα.


















Το T-33A TR-434 στην πίστα της Ελευσίνας φρουρούμενο απο δύο αερονόμους


Ήταν εκεί κατά το μεσημέρι της 21ης Σεπτεμβρίου 1951 όταν στην «Αεροπορικήν Βάσιν Ελευσίνος» προσγειώθηκαν δύο αεριωθούμενα αεροπλάνα με αμερικανούς χειριστές και χωρίς κανένα απολύτως εθνόσημο. Τίποτα από τα δύο δεν ήταν παράξενο. Πολλές φορές, και επί αρκετά χρόνια, θα προσγειώνονταν στην Ελευσίνα και σε άλλα ελληνικά αεροδρόμια, αεροσκάφη χωρίς εθνόσημα και με αμερικανούς χειριστές. Το παράξενο, για τον μη γνώστη, ήταν ότι αρκετοί έλληνες αξιωματικοί της Αεροπορίας περίμεναν να προσγειωθούν αυτά τα δύο αεροπλάνα. Ο λόγος ήταν απλός. Τα αεροπλάνα αυτά επρόκειτο να γίνουν Ελληνικά. Σύμφωνα με την τότε κρατούσα ορολογία στην USAF τα αεροπλάνα αυτά ήταν Lockheed Τ-33Α-1-LΟ Shooting Star (Σημ. 8) με αριθμούς σειράς (Σημ. 9) 50-434/TR-434 και 50-435/TR-435 και, όπως συνηθιζόταν τότε, δεν ήταν βαμμένα αλλά είχαν το φυσικό χρώμα του γυαλισμένου αλουμινίου. Ήταν τα πρώτα αεριωθούμενα αεροσκάφη που αποκτούσε η Ελληνική Αεροπορία.

Ας δούμε όμως πια ήταν αυτά τα αεροπλάνα. Αν και ένα από τα στελέχη της Lockheed είχε προτείνει την κατασκευή και μιας διθέσιας έκδοσης του Ρ-80 Shooting Star, όταν αυτό ακόμα ήταν στα περίφημα «Skunk Works», κανένας από τη Lockheed αλλά και την USAAF(Σημ.10) δεν έδωσε προσοχή στα λόγια του. Χρειάσθηκε να φθάσουμε στο 1947 όταν παρατηρήθηκε ένας υψηλός δείκτης ατυχημάτων με Ρ-80. Τότε αντιλήφθηκαν ότι οι χειριστές που πετούσαν με ελικοφόρα μαχητικά ή εκπαιδευτικά, Ρ-51 Mustang και Τ-6 Texan, αντιμετώπιζαν προβλήματα με τα αεριωθούμενα.

Η συμπεριφορά των τελευταίων ήταν τόσο διαφορετική που έκανε αναγκαία την ύπαρξη ενός ειδικού εκπαιδευτικού.

Το Μάιο λοιπόν του 1947 οι άνθρωποι της Lockheed υιοθετώντας την ευκολότερη λύση σκέφθηκαν να προχωρήσουν στην κατασκευή μιας διθέσιας έκδοσης του Ρ-80C. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς η USAF έδωσε τη συγκατάθεση της για την ανάπτυξη αυτού του αεροπλάνου. Προκειμένου να βρουν χώρο για το δεύτερο χειριστή, που θα καθόταν πίσω από τον άλλο, πρόσθεσαν στην άτρακτο δύο τμήματα. Ένα μπροστά, μήκους 98 εκατοστών από την πτέρυγα και ένα μικρότερο πίσω, με μήκος 30,5 εκατοστών. Προκειμένου να διατηρήσουν την ευστάθεια σε όσο το δυνατόν υψηλότερο επίπεδο, μείωσαν τον εσωτερικό οπλισμό του αεροπλάνου, αφήνοντας δυο μόνο πολυβόλα Colt-Browning των 0.50 ιντσών στο ρύγχος.

Το ΤΡ-80C όπως το είχαν ονομάσει, πρωτοπέταξε στις 22 Μαρτίου του 1948. Τα εξαιρετικά πτητικά του χαρακτηριστικά έγιναν φανερά αμέσως και έτσι η USAF έδωσε, τον επόμενο Ιούνιο, μία παραγγελία για 20 τέτοια αεροπλάνα. Δεν άργησαν όμως να ενδιαφερθούν και το U.S.Navy και το U.S. Marine Corps που φρόντισαν και αυτά να παραγγείλουν αυτό το νέο θαυμάσιο εκπαιδευτικό. Δύο μήνες μόλις αργότερα, τον Αύγουστο, παραδόθηκε στη USAF το πρώτο ΤΡ-80C Shooting Star.

Η κωδική ονομασία άλλαξε, το Μάϊο του 1949 σε Τ-33Α, όταν είχαν ήδη παραδοθεί 128 ΤΡ-80C. Το πρώτο αεροπλάνο είχε κινητήρα Allison J33-Α-23 που έδινε ώση 4.600 λιβρών. Αυτά που ακολούθησαν είχαν τη βελτιωμένη έκδοση Α-25 με ώση 5.200 λιβρών. Πάντως στα περισσότερα από αυτά μετά από λίγο καιρό τοποθετήθηκε ο J33-Α-35 που έδινε μέγιστη ώση 5.400 λιβρών.

Η γραμμή παραγωγής του Τ-33 έμεινε ανοικτή ως τον Αύγουστο του 1959 και παραδόθηκαν στην USAF, που είχε αναλάβει την παρακολούθηση του προγράμματος, συνολικά 5.691 αεροσκάφη. Οι καλές επιδόσεις αποτέλεσαν κίνητρο για να δημιουργηθούν και διάφορες παραλλαγές/εκδόσεις του Τ-33. Έτσι κατά καιρούς εμφανίσθηκαν τα ΑΤ-33Α, DΤ-33Α, ΝΤ-33Α, QΤ-33Α και βέβαια η γνωστότερη από όλες RΤ-33Α. Το ΑΤ-33Α ήταν ένα κοινό Τ-33Α αλλά με ενισχυμένες πτέρυγες.

Αυτό του έδινε την δυνατότητα ανάρτησης φορτίων έως 2.000 λίβρες ή 907 κιλά για να καταλαβαίνουμε καλύτερα. Σε οπλισμό αυτό μεταφράζεται σε δύο βόμβες των 1.000 λιβρών ή οκτώ, ανά τέσσερις σε κάθε ημιπτέρυγα, ρουκέτες ΗΑVR των 5 ιντσών. Με τέτοια αεροπλάνα εφοδιάσθηκαν οι αεροπορίες των χωρών της Λατινικής Αμερικής όπου πάντα αντιμετώπιζαν αντάρτικα κινήματα και οικονομικά προβλήματα. Κάποιες μάλιστα από αυτές τις αεροπορίες έχουν ακόμα στη δύναμη τους ΑΤ-33Α. Οι τρεις επόμενες εκδόσεις χρησιμοποιήθηκαν μόνο από τις ΗΠΑ.Το DΤ-33Α ήταν μια έκδοση που προοριζόταν για να κατευθύνει από τον αέρα, αεροπλάνα-στόχους. Τα ΝΤ-33Α εκτελούσαν πειραματικές και ερευνητικές πτήσεις για τη USAF και τη ΝΑSA. Τα QΤ-33Α ήταν τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα-στόχοι. Θεωρήσαμε το RΤ-33Α ως τη γνωστότερη παραλλαγή του βασι­κού T -33.

Αυτό έγινε όχι γιατί ήταν η πολυπλη­θέστερη, μόνον 85 κατασκευάσθηκαν, αλλά επειδή το αεροπλάνο αυτό πέταξε για πάνω από τέσσερα χρόνια και με τα ελληνικά χρώματα. Το RΤ-33Α ήταν μονοθέσιο και δεν έφερε κανένα απολύτως οπλισμό. Δύο ήταν οι κύριες διαφο­ρές, που διακρίνονταν και εξωτερικά, από το Τ-33Α. Το κάτω μέρος του ρύγχους ήταν κάπως γωνιώδες με επίπεδες επιφάνειες. Εκεί υπήρχαν δύο φωτομηχανές. Μία για κατακόρυφες λήψεις και μία για πλευρικές. Λίγο πιο πάνω αναφέρα­με ότι ήταν μονοθέσιο. Αυτή ήταν η δεύτερη δια­φορά. Αν και το RΤ-33Α διατηρούσε τη μεγάλη καλύπτρα του Τ-33Α, πίσω θάλαμος διακυβέρ­νησης δεν υπήρχε. Τον υπάρχοντα χώρο κατα­λάμβαναν ηλεκτρονικός εξοπλισμός και άλλα μηχανήματα καταγραφής.Στο U.S Νavy και στο U.S. Marine Corps το Τ-33 το έλεγαν στην αρχή ΤΟ-2. Αυτό ίσχυσε για τα πρώτα 28 αεροπλάνα. Τα υπόλοιπα 671 παρα­δόθηκαν ως ΤV-2. Η διαφορά έγκειται στο ότι στην ονοματολογία του U.S Νavy η Lockheed αναφερόταν με το κωδικό γράμμα Ο που αργό­τερα έγινε V. Αυτό κράτησε ως το 1962 οπότε με την κατάρτιση του κοινού ονοματολογίου τα είπαν Τ-33Β. Κάποια από αυτά τροποποιήθηκαν και ονομάσθηκαν DΤ-33Β(ΤV-2D) και DΤ-33C(ΤV-2ΚD).Οι ρόλοι που ανέλαβαν ήταν αντίστοιχοι με αυτούς των DΤ-33Α. Αξίζει να σημειωθεί ότι ως το 1957, οπότε εμφανίσθηκε το Cessna Τ-37, το Τ-33 ήταν το μόνο αεριω­θούμενο εκπαιδευτικό της USAF. Εκτός όμως από τη γραμμή παραγωγής που υπήρχε στη Lockheed μια άλλη ξεκίνησε στον Καναδά. Η Canadair άρχισε από το 1952 να κατασκευάζει

Τ-33 με την ονομασία Canadair CL-30 Silver Star.Η κυρία διαφορά του καναδι­κού Silver Star από το αμερικανικό Τ-33 ήταν ο κινητήρας. Η Canadair είχε επιλέξει να εφοδιά­σει τα αεροπλάνα της όχι με Allison, αλλά με τους Nene RN thw Rolls Royce, που απέδιδαν μέγιστη ώση 5.100 λιβρών. Από την Canadair τελικά κατασκευάσθηκαν, ως το 1959 που όλοκληρώθηκε η παραγωγή, συνολικά 656 Canadair Τ-33ΑΝ Silver Star ΜkII και ΜkIΙΙ

Τελικά και εδώ επικράτησε ο κωδικός Τ-33 και όχι CL-30 που έμεινε ως καθαρά εργοσταοιακός της Canadair. Αν τώρα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί λείπει το ΜκΙ, να πούμε ότι αυτό το χαρα­κτηριστικό δόθηκε στα Τ-33 που πήρε η Καναδι­κή Αεροπορία από τη γραμμή παραγωγής της Lockheed .

Μια τρίτη γραμμή παραγωγής δημιουργήθηκε στην Ιαπωνία. Εκεί κατασκευάσθηκαν, από το 1956 ως το 1959, 210 αεροπλάνα με το όνο­μα Kawasaki (Lockheed) Τ-33Α .

Οι παραδόσεις Τ-33Α συνεχίσθηκαν στην Ελλη­νική Αεροπορία. Όλα τα αεροσκάφη εντάχθη­καν στην «Εκπαιδευτική Μοίρα Αεριωθουμέ­νων» που έδρευε στην Ελευσίνα. Στην αρχή οι ρυθμοί εκπαίδευσης ήταν εξαιρετικά εντατικοί. Η Ελληνική Αεροπορία απέδειξε, για μια ακόμα φορά, ότι είχε μεγάλες δυνατότητες. Δυνατότη­τες που αδυνατούσαν, και μάλλον εξακολου­θούν να αδυνατούν, να αντιληφθούν οι διάφο­ροι «αναλυτές» πέραν του Ατλαντικού. Το 1954 η 348 Μοίρα Τακτικής Αναγνώρισης θα παρα­λάβει RΤ-33Α, που θα τα κρατήσει ως το 1958. Στη δεκαετία του '50 και του '60 οι παραδόσεις θα συνεχισθούν.

Η Αεροπορία θα εφοδιασθεί όχι μόνο με αεροπλάνα που προέρχονται από τη γραμμή παραγωγής της Lockheed αλλά και της Canadair. Οι διαφορετικοί κινητήρες δε θα δημιουργήσουν πρόβλημα στους μηχανικούς. Τη δεκαετία του 1970 με την είσοδο των Alpha Jet στη Luftwaffe, στην Αεροπορία θα παραδοθούν και άλλα Τ-33Α που υπηρέτησαν στη Δ. Γερμανία, καθώς και μερικά απο την Ολλανδική Αεροπορία.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Οι κινηματίες είχαν καταλάβει το ΓΕΣ που τότε στε­γαζόταν, το μεγαλύτερο μέρος του, στο κτίριο της Βου­λής. Μόλις ο Παπάγος έμαθε για το κίνημα, ξημερώ­ματα της 31 ης Μαϊου, πήγε από το σπίτι του στην Εκά­λη στο ΓΕΣ. Η δήλωση του προς τους κινηματίες ότι ήταν αντίθετος προς τις ενέργειες τους, ήταν αρκετή για να διαλυθούν. 'Ενα χρόνο αργότερα επτά αξιωματικοί που είχαν συλληφθεί ως πρωταίτιοι, αμνηστεύθηκαν και αποστρατεύθηκαν. Αργότερα γύρισαν στο Στρατό.

2. Το Σύνταγμα αυτό ίσχυσε ως τις 21 Απριλίου 1967 οπότε και καταλύθηκε με τη δικτατορία. Ολόκληρο δεν ίσχυσε ποτέ ξανά αφού τόοο κατά τη δικτατορία όσο και κατά τη μεταπολίτευση ως την εφαρμογή του Συντάγματος του 1975, υπήρχαν άρθρα του σε αναστολή.

3.Το πρώην ιταλικό «Eugenio di Savoia» που είχε παραχωρηθεί ένα χρόνο πριν ως πολεμική αποζημίωση από την Ιταλία και δεν ήταν και τόσο καινούριο.
Η ναυπήγη­ση του είχε ολοκληρωθεί το 1935.

4. Εμμανουήλ Κελαϊδή, Αντιπτέραρχου, Επιτίμου Αρχη­γού του Γεν. Επιτελείου Αεροπορίας ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΝ Η συμμετοχή της εις τους εθνικούς αγώνας 1924-1954. Αθήναι 1972. Σελ.190

5. Κελαϊδής οα.σελ. 193-194.

6. Να μην ξεχνάμε ότι τότε ήταν σε πλήρη εξέλιξη η υπό­θεση Guy Burges-Donald McLean, Kim Philby. Πρόκει­ται για τη γνωστή υπόθεση κατασκοπίας που έδειξε τη σαθρή υποδομή όχι μόνο της ΜΙ6 και του Foreign Office αλλά και την τεράστια κρίση που περνούσε τότε η Μ. Βρετανία. Μια κρίση που κράτησε ως τα χρόνια μας αφού ο τέταρτος της παρέας τους, ο Antony Blunt, δεν αποκαλύφθηκε παρά μόνο το 1979, όταν ήταν Sir και έφορος των καλλιτεχνικών συλλογών του βρετανι­κού θρόνου!

7. Κελαίδής ο.α. σελ.195.

8. Την ονομασία «Silver Star» το Τ-33 την απέκτησε αργότερα όταν είχε πια αποσυρθεί το F-80 Shooting Star.

9. Ο όρος «αριθμός σειράς» αντιστοιχεί στον αγγλικό«serial number». Στα ελληνικά η ορθότερη απόδοση του είναι «αριθμός καταχώρησης» ή «αύξοντος αριθμός»Αυτό επειδή το «serial number» είναι ο αύξοντας αριθ­μός με τον οποίο καταχωρείται ένα αεροπλάνο στα μητρώα της αεροπορίας που έχει δώσει την παραγγελία και παρακολουθεί την κατασκευή του. Ο αριθμός αυτός δεν έχει, εκτός από πολύ λίγες εξαιρέσεις, καμία σχέση με τον αριθμό παραγωγής του αεροσκάφους που δίνε­ται από τον κατασκευαστή.

10.U.S.A.A.F= United States Army Air Force .Ως γνω­στόν οι ΗΠΑ απέκτησαν ανεξάρτητη αεροπορία μόλις το 1947.Ως τότε αυτή υπαγόταν στο στρατό.
Με τη δημιουργία του νέου αυτού κλάδου, από το παλιό λογό­τυπο έφυγε ένα "A".

Οι πεσόντες με Τ-33Α


Υπσ/γός Αργύριος Μακρής 9/10/54
Υπσ/γός Αθανάσιος Κατωπόδης 9/10/54
Δοκ. Εφ. Χειριστής Εμμανουήλ Αγοραστάκης 23/9/55
Ικ. Στυλιανός Σταυρουλάκης 6/6/58
Ικ. Νικόλαος Βαλαής 16/4/59
Ανθσ/γός Γεώργιος Κοντομυτάκης 15/9/62
Ανθσ/γός Ευάγγελος Γιαννάκης 15/9/62
Ανθσ/γός Σωτήριος Νταρακλίτσας 23/1/63
Ανθσ/γός Γεράσιμος Καρναμπατίδης 23/1/63
Υπσ/γός Ιωάννης Σούρας 4/7/63
Υπσ/γός Παύλος Πανούσης 4/7/63
Υπσ/γός Στυλιανός Παπαδάκης 21/1/66
Ανθσ/γός Σπυρίδων Παπαγεωργίου 21/1/66
Ικ. Λουκάς Λύγκος 10/1/69
Υπσ/γός Θεόδωρος Κουργιαντάκης 13/5/74
Ικ. Αλέξιος Καλεύρας 13/5/74
Ικ. Ιωάννης Καλαράς 20/12/74
Ανσ/χος Αθανάσιος Μπουρολιάς 29/5/79
Ανθ/στής Αντώνιος Συφάκης 29/5/79
Σ/γός Νικόλαος Παπαγεωργίου 18/12/81
Ανθσ/γός Δημήτριος Μαρδίκης 8/4/85
Επσ/γός Ιωάννης Γαλανός 7/3/89
Επσ/γός Ιωάννης Τότσας 7/3/89

http://koti.welho.com/msolanak/t33history.html






Σημ. Εν Κρυπτώ: Οι Έλληνες Αεροπόροι μετέτρεψαν σε ελάχιστο χρονικό διάστημα την Αεροπορία μας σε μια σύγχρονη για την εποχή ΝΑΤΟϊκή δύναμη χύνοντας ποτάμια ιδρώτα αλλά και αίματος. Ήταν η περίφημη περίοδος εκσυγχρονισμού και αναπτύξεως που έθεσε τις βάσεις για την αποτρεπτική δύναμη που σήμερα σέβονται εχθροί και φίλοι. Μια άγνωστη όμως πτυχή της ΕΒΑ αλλά και της νεότερης Ελληνικής ιστορίας ήταν οι αποστολές των φωτοαναγνωριστικών RT-33A αρχικά και των RF-84F αργότερα, πάνω από χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας αλλά και της Αλβανίας. Χωρίς διακριτικά, μόνοι άοπλοι και άφοβοι, οι Έλληνες Αεροπόροι έφεραν σε πέρας τις άκρως απόρρητες αποστολές που τους ανατίθεντο με υποδειγματικό τρόπο.

Πολεμιστές ενός Ψυχρού Πολέμου που μαινόταν και στα βόρεια σύνορά μας, ειδικά στην Βόρειο Ήπειρο αλλά και στα Σκόπια και την Βουλγαρία, με διείσδυση κατασκόπων με κάθε μέσο, ειδικά στα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της ΕΥΠ. Με άγνωστες απώλειες ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους στο καθήκον προς την πατρίδα και που οι δικοί τους δεν έμαθαν ποτέ πώς χάθηκαν εν ώρα υπηρεσίας αλλά σε "ατύχημα".

Εξήντα χρόνια μετά η προσφορά τους παραμένει διαβαθμισμένη.

Διαβάστε περισσότερα...

Κλιμάκωση τουρκικής επιθετικότητας, αλλά και ελληνικής ετοιμότητας

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011


Κλιμάκωση της έντασης παρατηρείται στο Αιγαίο και στην Κύπρο, καθώς η Τουρκία σταδιακά οξύνει τους τόνους των δηλώσεων και ενισχύει τη στρατιωτική της παρουσία στις περιοχές ενδιαφέροντος.

Μετά την εξαγγελία ερευνών σε περιοχές που περιλαμβάνουν ελληνική υφαλοκρηπίδα και τη "συμφωνία" οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας με το ψευδοκράτος, το τουρκικό υπουργίο Ενέργειας ανήγγειλε για αύριο την έξοδο του γνωστού "Πϊρι Ρέις" για έρευνες. Για την ώρα βέβαια τα νορβηγικά σκάφη στα οποία έχει δώσει άδειες ερευνών η Άγκυρα κινούνται μακράν της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, αλλά προφανώς αυτό μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή. Επίσης στο δικτυακό τόπο της εφημερίδας "Χουριέτ" δημοσιεύθηκε η είδηση ότι τρία τουρκικά υποβρύχια απέπλευσαν από το ναύσταθμο του Γκιολτσούκ, ενώ και άλλα πολεμικά "αναχωρούν σταδιακά".

Παρ' ότι η πιθανότερη ερμηνεία των τουρκικών κινήσεων είναι η απόπειρα εκφοβισμού Ελλάδας και Κύπρου ώστε να σταματήσει η γεώτρηση στο κοίτασμα "Αφροδίτη", ουδείς μπορεί να γνωρίζει πόσο είναι διατεθειμένη η Άγκυρα να "τραβήξει το σκοινί". Ο ελληνικός λαός έχει στραμμένη την προσοχή του, ευλόγως, στις οικονομικές εξελίξεις και στη βάναυση μείωση του εισοδήματός του - καλό είναι όμως όλοι να γνωρίζουν, ότι τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες μπορεί ο,τιδήποτε να συμβεί στο ελληνοτουρκικό μέτωπο.

Πάντως από ελληνικής πλευράς, παρ' ότι τηρούνται επίμονα χαμηλοί τόνοι, υπάρχει σαφώς αυξημένη ετοιμότητα και το τελευταίο 24ωρο υπήρξε και μετακίνηση δυνάμεων του ΠΝ και του ΣΞ στις περιοχές ενδιαφέροντος, σημάδι ότι κάτω από την επιφανειακή ηρεμία λαμβάνονται τα κατάλληλα μέτρα. Είναι κρίσιμο να αντιληφθεί η Τουρκία ότι η ψυχραιμία δε σημαίνει και δειλία, και ότι η Ελλάδα, παρά τις υποχωρήσεις του παρελθόντος και την κακή οικονομική κατάσταση, είναι αποφασισμμένη να υπερασπιστεί την κυριαρχία της με κάθε μέσο.

Διαβάστε περισσότερα...

Παράνομη η "συμφωνία" οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας μεταξύ Τουρκίας και ψευδοκράτους

Παράνομη χαρακτήρισαν ο υπουργός Εξωτερικών, Σταύρος Λαμπρινίδης, και ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρης Χριστόφιας, τη λεγόμενη "συμφωνία" για την υφαλοκρηπίδα μεταξύ Τουρκίας και κατοχικού καθεστώτος, στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου.

Και ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών Γρηγόρης Δελαβέκουρας χαρακτήρισε, σε ανακοίνωσή του, άκυρη και άνευ περιεχομένου την εν λόγω «συμφωνία», τονίζοντας ότι «η ενέργεια αυτή της Τουρκίας είναι αντίθετη στο Διεθνές Δίκαιο και στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Σε δηλώσεις μετά τη συνάντησή του με τον κ. Λαμπρινίδη στη Νέα Υόρκη ο κ. Χριστόφιας τόνισε ότι «η Τουρκία παρανομεί πάνω στην παρανομία» και κάλεσε την Υπογράμμισε παράλληλα ότι «οι Τουρκοκύπριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτε, αντίθετα, έχουν να κερδίσουν πολλά, διότι τα θέματα της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της κεντρικής κυβέρνησης. Και η κεντρική κυβέρνηση μέσα από τον προϋπολογισμό θα διανέμει προς τις δύο κοινότητες, στις δύο συνιστώσες πολιτείες, τα έσοδα απ΄ αυτήν την εκμετάλλευση».

Από την πλευρά του ο κ. Λαμπρινίδης επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι με τον πρόεδρο Χριστόφια συζήτησε τη λεγόμενη "συμφωνία" υφαλοκρηπίδας μεταξύ Τουρκίας και κατεχομένων, υποστηρίζοντας ότι «είναι μία πράξη παντελώς παράνομη, άνευ ουσίας, άνευ καμίας ισχύος, που αποδεικνύει, αν μη τι άλλο, πόσο απομακρύνεται συνεχώς η Τουρκία από το διεθνές δίκαιο και από το ρόλο που θα έπρεπε να παίζει στην περιοχή. Όχι ένα ρόλο χωροφύλακα - και μάλιστα χωροφύλακα που παραβιάζει το νόμο- αλλά μίας χώρας σταθερότητας, ιδιαίτερα σε μία περιοχή, όπως της δικής μας, με πάρα πολλές εστίες προβλημάτων».

«Η πράξη αυτή είναι καταδικαστέα και ο Πρόεδρος Χριστόφιας έχει την αμέριστη στήριξή μας για τη λύση του Κυπριακού, που είναι ο μόνος τρόπος, η μόνη διέξοδος για να λυθούν όλα αυτά τα προβλήματα, σύμφωνα με τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών», πρόσθεσε ο κ. Λαμπρινίδης.

«Η ταύτιση των απόψεων (Αθήνας και Λευκωσίας) θεωρείται δεδομένη» και «πρέπει να θεωρείται δεδομένη» δήλωσε ο κ. Χριστόφιας, επισημαίνοντας ότι «η Ελλάδα είναι το μεγαλύτερο στήριγμά μας. Αυτή είναι η πραγματικότητα στις δύσκολες συνθήκες και για την Ελλάδα και για την Κύπρο».

Καταλήγοντας, ο πρόεδρος Χριστόφιας εξέφρασε την ελπίδα ότι «το συντομότερο δυνατό θα βρούμε λύση». «Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας εγγυώμαι ότι και πριν τη λύση -εάν δεν θελήσει η Τουρκία να δείξει καλή θέληση- εάν θα έχουμε εισοδήματα, θα δούμε με ποιόν τρόπο θα τα χρησιμοποιήσουμε για το καλό και των δύο κοινοτήτων. Αυτό πρέπει να είναι καθαρό», ξεκαθάρισε.

Ερογλου: «Κλειδί» για μετέπειτα συμφωνίες

Η «συμφωνία» για τον καθορισμό των «χωρικών υδάτων» είναι το «κλειδί» για μετέπειτα συμφωνίες, υποστήριξε από την πλευρά του ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ντερβίς Ερογλου. Ανέφερε μάλιστα ότι θα εγκριθεί τάχιστα από τη «Βουλή».

Ο Ερογλου υπογράμμισε ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα στον υποθαλάσσιο πλούτο που βρίσκεται γύρω από την Κύπρο, ενώ επισήμανε ότι για το θέμα αυτό είχαν προειδοποιήσει και στο παρελθόν την ελληνοκυπριακή πλευρά.

Πρόσθεσε ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά συνεχίζει τις προσπάθειές της για λύση στο Κυπριακό. Όμως, όπως είπε, δεν βλέπει την ίδια συμπεριφορά από τους Ελληνοκύπριους.

Ισχυρίστηκε ότι μετά την έκρηξη στη ναυτική βάση στο Μαρί η θέση του Δημήτρη Χριστόφια έγινε ακόμα πιο δύσκολη, σημειώνοντας ότι η υποστήριξη προς το πρόσωπό του έχει μειωθεί σε ποσοστά 15-20%, κάτι που τον αναγκάζει σε «ψευτοηρωισμούς».

Ο Έρογλου συναντήθηκε στα κεντρικά γραφεία του ΟΗΕ με τον Αλβανό πρόεδρο Σαλί Μπερίσα, τον Εμίρη του Κατάρ, Σείχη Χαμάντ Μπιν Χαλίφε Ελ Τάνι και τον υπουργό Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν.




Τερματισμό των γεωτρήσεων ζητεί και πάλι η Τουρκία

Τον τερματισμό των γεωτρήσεων ζητεί εκ νέου από την Κυπριακή Δημοκρατία η Τουρκία.

Σε ανακοίνωσή του το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών καλεί την Κύπρο «να μην ξοδεύει την ενέργειά της για να προκαλεί ένταση με τρόπο που θα ζημιώσει τη διαδικασία της επίλυσης, αλλά να επιδείξει βούληση υπέρ της ειρήνης και του συμβιβασμού και να τερματίσει τις γεωτρήσεις, είναι το ζητούμενο από την Ελληνοκυπριακή πλευρά».

Σημειώνει μάλιστα ότι «έτσι, θα καταστεί δυνατός ένας συμβιβασμός που θα μετατρέψει την ανατολική Μεσόγειο σε χώρο ειρήνης, σταθερότητας και συνεργασίας και η δίκαιη κατανομή του φυσικού πλούτου της Κύπρου στους δύο λαούς που είναι οι κοινοί ιδιοκτήτες του Νησιού».

Το τουρκικό υπουργείο υπογραμμίζει ακόμη ότι η "συμφωνία" περί "υφαλοκρηπίδας" μεταξύ της Τουρκίας και των κατεχόμενων «λαμβάνει μεταξύ άλλων υπόψη τα νόμιμα, ίσα και αδιαίρετα δικαιώματα που έχουν οι Τουρκοκύπριοι, όπως ακριβώς και οι Ελληνοκύπριοι, επί του συνόλου της υφαλοκρηπίδας του Νησιού».

Αναφέρει τέλος ότι το επόμενο βήμα θα είναι η παροχή αδειών για έρευνες πετρελαίου και φυσικού αερίου προς την Ανώνυμη Εταιρεία Πετρελαίων Τουρκίας εκ μέρους των κατεχόμενων.

www.naftemporiki.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Αλλαγές στο τουρκικό σύστημα λογιστικής υποστήριξης

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Τη μεταβίβαση των αρμοδιοτήτων για την προμήθεια ανταλλακτικών, πυρομαχικών και αναλωσίμων στη γενική γραμματεία αμυντικών βιομηχανιών (SSM) αποφάσισε η τουρκική κυβέρνηση.

Στην πράξη πρόκειται για «αποστρατικοποίηση» της διαδικασίας, η οποία από τα τέλη Αυγούστου έχει αναληφθεί από τη μία νέα γενική διεύθυνση της SSM, που προστέθηκε τις τρεις υπάρχουσες. Επικεφαλής της νέας γενικής διεύθυνσης ορίστηκε ο Faruk Ozlu, ένας έμπειρος τεχνοκράτης. Με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία η νέα γενική διεύθυνση θα διαχειρίζεται περί τα 2 δις δολάρια ΗΠΑ σε ετήσια βάση, ποσό που αντιστοιχεί στις προμήθειες ανταλλακτικών, πυρομαχικών, αναλωσίμων και εφοδίων των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Περιλαμβάνεται επίσης και η εκποίηση υλικού που για οποιοδήποτε λόγο αποσύρεται από την υπηρεσία. Οργανωτικά η νέα διεύθυνση θα περιλαμβάνει πέντε τμήματα και η ενεργοποίηση της εκτιμάται ότι θα οδηγήσει στην αύξηση του προσωπικού της SSM κατά αρκετές εκατοντάδες άτομα.

Σημειώνεται ότι σήμερα η SSM απασχολεί περί τα 400 υψηλής εξειδίκευσης άτομα αποκλειστικά για τη διαχείριση, υλοποίηση και παρακολούθηση χερσαίων, αεροπορικών και ναυτικών εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η ανάληψη δε των προμηθειών του συστήματος λογιστικής υποστήριξης θα αυξήσει κατά 50% το ποσά που σήμερα διαχειρίζεται η SSM για εξοπλιστικά προγράμματα και ανέρχονται σε περίπου 4 δις δολάρια ΗΠΑ ετησίως.

Σύμφωνα με μελέτες η υιοθέτηση ενός κεντρικού συστήματος προμηθειών για όλο το φάσμα των προϊόντων – υπηρεσιών που χρειάζονται οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις όχι μόνο θα αυξήσει σημαντικά την ταχύτητα υλοποίησης των προγραμμάτων αλλά και θα επιφέρει οικονομίες της τάξης του 1 δις δολαρίων κατ’ έτος, ποσό που σχεδιάζεται να διατεθεί για την οικονομική υποστήριξη νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων ή για την κάλυψη των αναγκών σε άλλους τομείς.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του τουρκικού αμυντικού προϋπολογισμού το 2011 θα δαπανηθούν συνολικά 17 δις δολάρια ΗΠΑ, ποσό που αντιστοιχεί στο 1,9% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας. Εξ αυτών πάνω από 4 δις δολάρια αφορούν τις εξοπλιστικές δαπάνες.

http://www.defence-point.gr/news/?p=20369

Διαβάστε περισσότερα...

Ισχυρή έκρηξη στην Άγκυρα

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Ισχυρή έκρηξη συγκλόνισε νωρίτερα το πρωί, το κέντρο της Άγκυρας προκαλώντας τον τραυματισμό 27 ατόμων κατά το κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο, 15 ατόμων, σύμφωνα με κυβερνητικές δηλώσεις, ενώ μερικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι σκοτώθηκαν δύο άνθρωποι. Ένα βαν, εξερράγη κοντά στο πρωθυπουργικό γραφείο.

Η έκρηξη προκλήθηκε από εκρηκτικό μηχανισμό που ήταν κρυμμένος σ' ένα αυτοκίνητο, ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς, σύμφωνα με τα τηλεοπτικά δίκτυα. Να σημειωθεί ότι τόσο ο Τ. Ερντογάν όσο και ο Α. Γκιουλ, απουσιάζουν από την πόλη, ο πρώτος βρίσκεται στις ΗΠΑ ενώ ο δεύτερος πραγματοποιεί επίσκεψη στη Γερμανία.

Η έκρηξη σημειώθηκε στην κεντρική περιφέρεια Κιζιλάι, κοντά σε μια αστυνομική ακαδημία. Άλλα τηλεοπτικά δίκτυα ανέφεραν πως μια γυναίκα συνελήφθη κοντά στον τόπο της έκρηξης ενώ φώναζε συνθήματα.

Τηλεοπτικές εικόνες έδειξαν μερικά σταθμευμένα αυτοκίνητα να έχουν πιάσει φωτιά. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, από την έκρηξη έχουν σημειωθεί ζημιές σε γύρω κτήρια.

Καμία οργάνωση δεν έχει αναλάβει μέχρι αυτή την ώρα την ευθύνη για την επίθεση. Ο κυβερνήτης της Άγκυρας Αλααντίν Γιουκσέλ αρνήθηκε να μιλήσει για επίθεση, υπογραμμίζοντας ότι οι έρευνες συνεχίζονται. "Ερευνούμε όλα τα ενδεχόμενα", δήλωσε προς τους δημοσιογράφους

www.ert.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Μια οφειλόμενη απάντηση στον κ. Βασίλειο Μαρκεζίνη: Μέρος Δεύτερο

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Ισραηλινά άρματα μάχης Centurion περνούν την διώρυγα του Σουέζ

Ευχαριστούμε τον ακαδημαϊκό κ. Βασίλειο Μαρκεζίνη για την εκτενή απάντησή του. Ασχέτως διαφωνιών, μας τιμά ο διάλογος μαζί του. Θα προσπαθήσουμε να δομήσουμε την ανταπάντησή μας σε αντιστοιχία με το δικό του κείμενο, για λόγους καλύτερης κατανόησης.

Ας ξεκινήσουμε από το δίπολο «γενικών και ειδικών», που επικαλείται ο κ. Μαρκεζίνης ήδη από τον τίτλο της απάντησής του. Επ’ αυτού κατ’ αρχήν δυο διευκρινίσεις:
1. Παρά την εντύπωση που ίσως δημιούργησε το άρθρο, ο συγγραφέας του δεν είναι «ειδικός», δηλαδή επαγγελματίας στρατιωτικός. Γράφουν και τέτοιοι στο «Εν Κρυπτώ», αλλά ο υποφαινόμενος δεν περιλαμβάνεται σε αυτούς. Χαίρομαι πάντως που οι τεχνικές κρίσεις του άρθρου δεν διαψεύστηκαν από κανέναν και αισθάνομαι εξαιρετική τιμή για τα σχόλια επαγγελματιών όπως ο Αρματιστής, που επιβεβαίωσαν τις εκτιμήσεις του άρθρου.
2. Τούτου δοθέντος, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να γράψουμε ότι απαγορεύεται σε έναν μη ειδικό να εκφράσει γνώμη σε ειδικά θέματα. Γράψαμε ότι, εάν το πράξει (δικαίωμά του!), η γνώμη αυτή κρίνεται με κριτήρια ειδικού, και όχι με τα ελαφρυντικά του μη ειδικού. Σε κάθε περίπτωση, απορούμε πού είδε ο κ. Μαρκεζίνης την "καταληκτική συμβουλή" ότι "ως μη ειδικός στα στρατιωτικά δεν πρέπει να αρθρογραφεί για αυτά τα θέματα". Αυτό που γράψαμε είναι ότι ως άνθρωπος του μέτρου που είναι, θα όφειλε να αποφύγει τις "λιακοπουλικές" λογικές για το ΒΜΡ-3, πράγμα εντελώς διαφορετικό.

Ας πάμε τώρα στο ευρύτερο θέμα της σχέσης πολιτικών και στρατιωτικών που θέτει ο κ. Μαρκεζίνης: «Όποιος στρατιωτικός κυριαρχείται από τεχνοκρατική και μόνο νοοτροπία, ουδέποτε θα αντιληφθεί ότι το αντικείμενο της δουλειάς του είναι, σε τελευταία ανάλυση, μια κατ` εξοχήν πολιτική πράξη». Το θέμα είναι εξόχως σημαντικό και πρακτικό, και για το λόγο αυτό άλλωστε έχει γίνει αντικείμενο εκτενούς μελέτης, π.χ. από τον αείμνηστο Παναγιώτη Κονδύλη σε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του «Θεωρία του Πολέμου» (Παρέκβαση Α: «Πολιτικοί» και «Στρατιωτικοί»). Η εκεί ανάλυση είναι, κατά την άποψή μας, πολύ ουσιωδέστερη, οξυδερκέστερη και διαφωτιστική από την επικρατούσα στη Δύση ανάλυση του Samuel Huntington: «The Soldier and the State: The Theory and Politics of Civil-Military Relations». Για να μείνουμε στην ουσία, συμφωνούμε απολύτως με την επισήμανση για τον βαθύτατα πολιτικό χαρακτήρα του πολέμου, ο οποίος κι επιτάσσει τον έλεγχο των στρατιωτικών πραγμάτων, και μάλιστα των πολεμικών εκεί ακριβώς που αναφαίνεται ο πολιτικός τους χαρακτήρας: στους κανόνες εμπλοκής, στους επιδιωκόμενους πολιτικούς στόχους, στα κριτήρια (και τις αποφάσεις) για τερματισμό των εχθροπραξιών, ή για την έκταση και την φύση των επιδιωκόμενων στόχων. Όμως, ταυτόχρονα, ασπαζόμαστε και τη θέση του Κλαούζεβιτς ότι: «Η πολιτική, ασφαλώς, δε θα επεκτείνει την επιρροή της στις επιχειρησιακές λεπτομέρειες. Οι πολιτικές παράμετροι δεν καθορίζουν την τοποθέτηση των σκοπών ή την ανάπτυξη των περιπόλων» (Περί του Πολέμου, Βιβλίο VIIΙ, Κεφάλαιο 6Β). Η εμμονή στο BMP-3 πλησιάζει επικίνδυνα στο όριο αυτό.

Αλλά, πλην της θεωρητικής, υπάρχει, και η ιστορική διάσταση του θέματος: επικαλέστηκε ο κ. Μαρκεζίνης τους Carr, Kissinger, Morgenthau και Waltz ως θεμελιωτές στρατιωτικο-πολιτικών δογμάτων. Ας μας επιτρέψει να διαφωνήσουμε. Κανείς από τους προαναφερθέντες δεν υπήρξε θεμελιωτής «στρατωτικοπολιτικού δόγματος». Όλοι οι προαναφερθέντες υπήρξαν διακεκριμένοι διεθνολόγοι με άμεση ή έμμεση εμπλοκή στην διαμόρφωση της πολιτικής ασφαλείας της χώρας τους, όλοι είχαν άποψη για την αναγκαιότητα της στρατιωτικής ισχύος, ορισμένοι – ευλόγως – ασχολήθηκαν με ειδικότερους πολιτικούς στόχους που θα έπρεπε να επιτυγχάνει η στρατιωτική ισχύς, αλλά ουδείς εξ αυτών ασχολήθηκε με θέματα επιχειρήσεων ή επιλογής και χρήσης όπλων (με εξαίρεση τα πυρηνικά όπλα, που όμως είναι ειδική περίπτωση).
Αντιθέτως, υπάρχει πληθώρα παραδειγμάτων πολιτικών ανδρών οι οποίοι είχαν την ατυχή έμπνευση να παρεμβαίνουν αποφασιστικά στα αμιγώς στρατιωτικά πράγματα, με ολέθρια για τους στρατούς τους και τις χώρες τους αποτελέσματα. Περιοριζόμαστε στα πιο γνωστά παραδείγματα από τον εικοστό αιώνα:
Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ως Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου, πίεσε κατά αφόρητα τον Α’ ΠΠ για την διεξαγωγή της αποβάσεως στην Καλλίπολη – παρά τις αντιρρήσεις των επαγγελματιών στρατιωτικών. Οδήγησε δεκάδες χιλιάδες Συμμάχους στο θάνατο, χάρισε στους Τούρκους μια εύκολη νίκη, έφερε την Αντάντ σε δύσκολη θέση και τον εαυτό του σε μακρά πολιτική απαξίωση. Κατά την επάνοδό του, στον Β’ ΠΠ, ο Τσώρτσιλ συνέβαλε τα μέγιστα στη νίκη των Συμμάχων εναντίον της Γερμανίας – αλλά όχι εξ αιτίας της εμπλοκής του στα στρατιωτικά πράγματα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η βασική αποστολή του στρατιωτικού του συμβούλου (και διακεκριμένου αξιωματικού) "Pug" Ismay ήταν να πείθει τον Τσώρτσιλ να μην απαιτεί ανοησίες από το Βρετανικό Γενικό Επιτελείο και να τον μεταπείθει σταδιακά, εξηγώντας του με υπομονή και λεπτότητα γιατί οι ιδέες του ήταν λανθασμένες.

Ο Χίτλερ υπήρξε, ίσως το αποκορύφωμα του πολιτικού ηγέτη με ισχυρή άποψη για τα στρατιωτικά πράγματα, ακόμη και για τις πιο λεπτές και τεχνικές τους πτυχές. Η μικρή αυτή εμμονή του Χίτλερ κόστισε στη Γερμανία έναν Παγκόσμιο Πόλεμο – και μερικά εκατομμύρια νεκρούς. Οι παρεμβάσεις του στα τεχνικά κι επιχειρησιακά θέματα υπήρξαν ο βασικός λόγος που οι Γερμανοί απέτυχαν σε έναν πόλεμο που θα μπορούσαν να έχουν εύκολα επικρατήσει: αρκεί, νομίζω να αναφέρουμε την αποδυνάμωση της κύριας προσπάθειας προς Μόσχα επ’ ωφελεία της προσπάθειας για το Κίεβο το φθινόπωρο του ’41, τη μοιραία διαταγή για την επί τόπου άμυνα της 6ης Στρατιάς στο Στάλιγκραντ το φθινόπωρο του ’42, και την επιμονή για μείζονα επιθετική ενέργεια στην εξέχουσα του Κουρσκ το καλοκαίρι του ’43 – όλες παρά τις αγωνιώδεις αντιρρήσεις των στρατηγών του - για να έχουμε τα τρία ορόσημα της πορείας της Γερμανίας προς την ήττα κατά τον Β’ ΠΠ. Όλες, αυτές οι παρεμβάσεις, δε, με την επίκληση της μεγάλης εικόνας, που οι "ειδικοί" γερμανοί στρατηγοί αδυνατούσαν να αντιληφθούν.

Στον αντίποδα αυτών, θα μπορούσε κανείς να επικαλεστεί την αντίληψη περί της διαχείρισης των στρατιωτικών πραγμάτων από μεγάλους statesmen (και stateswomen…):
Ο Ρούσβελτ, ο ιδιοφυής πολιτικός ηγέτης των ΗΠΑ κατά τον Β’ ΠΠ, παρακολουθούσε τις εξελίξεις των επιχειρήσεων, αλλά περιέβαλε τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου George Marshal με απόλυτη εμπιστοσύνη, του έδωσε σχεδόν εν λευκώ εξουσιοδότηση για τη διεύθυνση των στρατιωτικών πραγμάτων – και δικαιώθηκε απόλυτα. Παρά τη μέτρια ποιότητα του Αμερικανικού Στρατού, οι ΗΠΑ δεν διέπραξαν κανένα μείζον στρατιωτικό σφάλμα, σε κανένα θέατρο επιχειρήσεων.

Η βρετανή Σιδηρά Κυρία, η Μάργκαρετ Θάτσερ, ηγήθηκε της Μεγάλης Βρετανίας στον τελευταίο «εθνικό» πόλεμο της χώρας. Η στάση της υπήρξε υποδειγματική: έλαβε μία πολιτική απόφαση παρά την ένσταση των στρατιωτικών της (και πολιτικών...) συμβούλων: αποφάσισε ότι τα νησιά Φώκλαντ θα ανακαταληφθούν με στρατιωτικό τρόπο, χωρίς διαπραγματεύσεις, παρ’ ότι αυτή ήταν η εισήγηση της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας , αφού θεωρούσαν ότι η χώρα δε διαθέτει τα στρατιωτικά μέσα για κάτι τέτοιο. Και πέραν τούτου – της πολιτικής δηλαδή αποφάσεως - ουδέν. Καμία παρέμβαση και καμία στρατιωτική εντολή, με εξαίρεση την ήπια πίεση για όσο το δυνατόν ταχύτερη αποφασιστική ενέργεια μετά την απόβαση, λόγω των πολιτικών πιέσεων από το εξωτερικό. Όλη η εποπτεία των επιχειρήσεων περιορίστηκε στην απόφαση για κανόνες εμπλοκής, και όχι για επιχειρησιακές αποφάσεις.

Αναφέρθηκε το Ισραήλ. Σε μια χώρα που ιδρύθηκε με πόλεμο και συνεχίζει να υπάρχει μέσα σε πόλεμο, το Ισραήλ είχε πρωθυπουργούς πολιτικούς και απόστρατους στρατιωτικούς. Πότε η Γκόλντα Μέιρ παρενέβη σε στρατιωτικά θέματα; Η ισραηλινή στρατιωτική ηγεσία έθετε ενώπιόν της τις στρατιωτικές επιλογές που είχαν πολιτική σημασία, και αυτή αποφάσιζε με πολιτικά κριτήρια. Ουδέποτε διανοήθηκε να κουνάει σημαιάκια πάνω στο χάρτη, ή να επιλέγει εκείνη το τάδε ή το δείνα οπλικό σύστημα, και μάλιστα παρά την αντίθετη εισήγηση των στρατιωτικών. Της ετέθη το θέμα της κινητοποίησης των ισραηλινών εφεδρειών, της προληπτικής αεροπορικής επίθεσης, της διάβασης του Σουέζ, κι αυτή έλαβε τις αποφάσεις, κατά τεκμήριο ορθές. Κατά τις κρισιμότατες στιγμές του Πολέμου του Γιομ Κιπούρ περιέβαλε τον Αρχηγό της IDF, τον "Ντάντο" Ελαζάρ με απόλυτη εμπιστοσύνη, κι αυτός τη δικαίωσε. Όταν, αντιθέτως, κατά τον πρόσφατο πόλεμο του Λιβάνου, το 2006, ένας Ισραηλινός πρωθυπουργός χωρίς στρατιωτική πείρα, ο Εχούντ Ολμέρτ, επέβαλε την διεξαγωγή ενός πολέμου με βάση τα "θαυματουργά όπλα", με επιθέσεις ακριβείας, συστήματα BMS, δίκτυα αισθητήρων και όλη τη σύγχρονη ονείρωξη για «πληροφοριακό» και «δικτυοκεντρικό» πόλεμο, χωρίς «αναχρονιστικές μεθόδους», οι Ισραηλινοί αντιμετώπισαν το φάσμα όχι μόνον της αποτυχίας, αλλά και της ταπείνωσης.

Συνεπώς, σωστά γράφει ο κ. Μαρκεζίνης ότι οι λύσεις σε ευρύτερα προβλήματα όπως τα προβλήματα στρατηγικής απαιτούν συνεργασία πολλών ειδικών, π.χ. οικονομολόγων στρατιωτικών κλπ., υπό την αρχηγία ενός προσώπου "γενικών γνώσεων" με εποπτεία του ευρύτερου προβλήματος. Όμως αυτό απαιτεί από τον "γενικό γνώστη" να περιορίζεται στο ρόλο αυτό, χωρίς να υποκαθιστά τη γνώμη των ειδικών με τη δική του άποψη για τα ειδικά θέματα.

Ας πάμε τώρα στο κυρίως θέμα: Η απάντηση του κυρίου Μαρκεζίνη στο άρθρο του Εν Κρυπτώ (κι εμμέσως, στο αρχικό άρθρο για τα ΒΜΡ-3 είναι ένα κείμενο αντάξιο της ευρυμάθειας και της ευρύτητας πνεύματος του συγγραφέως του. Ο κ. Μαρκεζίνης κινείται με άνεση κι ευελιξία ανάμεσα σε όλα τα επίπεδα της ανάλυσης: Από θέματα σχετιζόμενα με το πυροβόλο του BMP-3 (δηλαδή αμιγώς τεχνικά), μέχρι τη συμβολή της στρατιωτικής ισχύος στην εξυπηρέτηση των σκοπών της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας (δηλαδή θέματα υψηλής στρατηγικής). Και ενδιαμέσως, ο κ. Μαρκεζίνης παραθέτει επιχειρήματα που αφορούν το τακτικό, το επιχειρησιακό καθώς και το στρατηγικό επίπεδο. Δυστυχώς όμως, ο πλούτος των επιχειρημάτων και η ευελιξία της επιχειρηματολογίας δεν πείθουν και για την ισχύ της υποστηριζόμενης θέσης. Αφ’ ενός, γιατί ο κ. Μαρκεζίνης υποπίπτει σε σφάλματα τυπικής λογικής ως προς τη διάρθρωση των επιπέδων ανάλυσης (τα οποία εξήγησε διαυγέστατα ο αναγνώστης μας «Νίκος» εδώ) και αφ’ ετέρου επειδή σε κάθε ένα από τα επίπεδα ανάλυσης ξεχωριστά, τα επιχειρήματα του κ. Μαρκεζίνη δεν ισχύουν. Ας δούμε ένα ένα τα επίπεδα ανάλυσης.

Το τεχνικό επίπεδο: Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες

Επί του τεχνικού θέματος της διατρητικότητας των βλημάτων του πυροβόλου ο κ. Μαρκεζίνης αναφέρει ότι: «[…]Το ότι το ΒΜP-3 μπορεί να φέρει διατρητικά βλήματα […] επιβεβαιώνεται από διάφορες πηγές (βλ. π.χ. Janes Intelligence Guide. http://www.army-technology.com/projects/bmp-3/ http://articles.janes.com/articles/Janes-Ammunition-Handbook/100-mm-3UBK10-3-Basnya-gun-launched-missile-round-Ukraine.html Janes Tank recognition guide (2nd edition) 2000 pp.170.»Όμως οι πηγές που παραθέτει ο κ. Μαρκεζίνης αφορούν τα κατευθυνόμενα αντιαρματικά βλήματα (πυραύλους) τύπου 3UBK10 (ΑΤ-10 Stabber κατά τη ΝΑΤΟϊκή κωδικοποίηση) που βάλλει το ΒΜΡ-3 από την κάνη, και όχι τα απλά βλήματα του πυροβόλου. Όπως είπαμε, τέτοια ΑΤ βλήματα βάλλουν και άλλα ΤΟΜΑ (όπως τα Bradley και Marder). Η πρόσθετη ικανότητα που υποτίθεται ότι έχει το ΒΜΡ-3 είναι το πυροβόλο ως τέτοιο. Και δείξαμε ότι αυτό δεν μπορεί να βάλει αντιαρματικά διατρητικά βλήματα κινητικής ενέργειας, επειδή δεν είναι υψηλής, αλλά χαμηλής πίεσης.

Θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι, εν πάση περιπτώσει, τι σημασία έχει το γεγονός ότι δεν βάλλει ΑΤ βλήματα, αφού βάλλει αντιαρματικούς πυραύλους; Η σημασία της διαφοράς έγκειται στην τεχνική κατωτερότητα των ΑΤ πυραύλων έναντι των ΑΤ διατρητικών κινητικής ενέργειας ως οπλικού συστήματος: Ο ΑΤ πύραυλος έχει χρόνο πτήσεως πολλαπλάσιο των βλημάτων πυροβόλου (12 ολόκληρα δευτερόλεπτα για το μέγιστο βεληνεκές των 4 χλμ.), κατά τη διάρκεια του οποίου απαιτείται ο συνεχής εγκλωβισμός του στόχου από τον σκοπευτή (λόγω της καθοδήγησης), ο οποίος παραμένει εκτεθειμένος στην εχθρική αντίδραση (η τυπική αντίδραση του στόχου – και η εμπειρία έχει δείξει και σχετικά αποτελεσματική – είναι τα πυρά εναντίον του εκτοξευτή). Οι τρείς αυτοί παράγοντες, από κοινού σημαίνουν ότι ενώ το όχημα (όπως και τα Bradley και Marder) έχει δυνατότητα αυτοάμυνας σε περίπτωση συνάντησης με άρματα, δεν δύναται να αντιμετωπίσει επί ίσοις όροις άρματα μάχης, λόγω του πολύ χαμηλότερου όγκου πυρός (αλλά και για άλλους λόγους, που αναφέρονται στο επίπεδο της τακτικής, παρακάτω).

Περαιτέρω ο κ. Μαρκεζίνης αναφέρει: «σε ότι αφορά την κριτική για την αντιαρματική ανεπάρκεια του συγκεκριμένου πυροβόλου των 100 χιλ. (τύπου 2A70) χαμηλής πίεσης που φέρει το ΒΜΡ-3, δεν αντιλέγω άλλο από το προφανές : η λύση θα ήταν να εφοδιασθούν τα προοριζόμενα για την Ελλάδα ΒΜΡ-3 με πυροβόλο 100χιλ. ικανό να βάλλει διατρητικά πυρομαχικά κινητής ενέργειας». Καμία αντίρρηση. Πλην όμως το όχημα που προσφέρθηκε στην Ελλάδα, αυτό που θα προμηθευόμασταν αν ευοδωνόταν η συμφωνία, αυτό που εξυμνούσαν όλες οι δημοσιογραφικές πένες ως πανίσχυρο κλπ. κλπ., και αυτό για το οποίο μιλούσε ο κ. Μαρκεζίνης στο βιβλίο του, ήταν εξοπλισμένο με το πυροβόλο χαμηλής πίεσης 2Α70, όπως άλλωστε και όλες οι εκδόσεις του ΒΜΡ-3 που κυκλοφορούν. Έστω κι αν υπάρχει άλλο διαθέσιμο ρωσικό πυροβόλο, συμβατό με το ΒΜΡ-3 (περί αυτού αμέσως κατωτέρω), αυτό θα προϋπέθετε ανάπτυξη άλλου πρωτοτύπου, ενδεχομένως άλλου πύργου, άλλης ανάρτησης κλπ: εν ολίγοις, ένα άλλο ΒΜΡ-3. Εμείς, όπως άλλωστε και ο κ. Μαρκεζίνης στο βιβλίο του, μιλήσαμε για αυτό που επρόκειτο να αγοράσει ο Ελληνικός Στρατός. Και αυτό δεν είχε αντιαρματική δυνατότητα δια του πυροβόλου.

Ο κ. Μαρκεζίνης προσθέτει: «Φίλοι ειδικοί με πληροφορούν επί πλέον ότι η απαίτηση αυτή ικανοποιείται εύκολα γιατί και διαθέσιμα πυροβόλα υπάρχουν και ο σχεδιασμός του ΒΜΡ-3 είναι ικανός να αντέξει βολή σε κίνηση με τέτοιου τύπου πυροβόλο. Ειδικοί, πάλι, μου λένε ότι στις σειρές παραγωγής των ΒΜΡ-3 η αλλαγή πυροβόλου δεν θα επέφερε αύξηση του κόστους». Θα ήμασταν εξαιρετικά επιφυλακτικοί απέναντι σε «φίλους ειδικούς» που παραβιάζουν με χαρακτηριστική άνεση τον Δεύτερο και τον Τρίτο Νόμο του Νεύτωνα: Όταν ένα άρμα εκτοξεύει ένα βλήμα, στην πράξη του ρίχνει μια δυνατή κλωτσιά – και δέχεται εξ ίσου δυνατό τράνταγμα, το οποίο είναι μια βασική παράμετρος στο σχεδιασμό του πύργου και του πήγματος του οχήματος. Η εκτόξευση βλήματος κινητικής ενέργειας σημαίνει πολύ ισχυρότερη «κλωτσιά», άρα πολύ ισχυρότερο τράνταγμα. Όπως σωστά παρατήρησε και ο Αρματιστής εδώ, τα παραπάνω θα επέβαλλαν μεγαλύτερο και ισχυρότερο πύργο, μακρύτερη και βαρύτερη ουρά πύργου για να αντισταθμίζει το βάρος της κάνης, ισχυρότερη στεφάνη πύργου και σκάφους για να αντέχουν τα μεγαλύτερα βάρη και την οπισθοδρόμηση του πυροβόλου (για να μη διαλυθεί το σκάφος) και οπωσδήποτε ισχυρότερο σύστημα ανάρτησης. Δηλαδή πολύ αυξημένο βάρος, άρα και άλλο κινητήρα, μεγαλύτερης ιπποδύναμης και άλλες διαστάσεις του οχήματος. Και οπωσδήποτε μείωση του χώρου μεταφοράς της ομάδας πεζικού, που ούτως ή άλλως ήταν ολιγάριθμη. Εν ολίγοις, ένα ριζικά διαφορετικό όχημα, όπου όλη η φιλολογία περί αμφίβιας ικανότητας, ευελιξίας κλπ πάει περίπατο. Σημειωτέον δε ότι τα «διαθέσιμα πυροβόλα» που οι φίλοι ειδικοί διαβεβαιώνουν ότι υπάρχουν, δεν αναφέρονται πουθενά και σε καμία πηγή. Αν υπήρχαν, θα ήταν εξαιρετικά απίθανο η κατασκευάστρια εταιρεία να μην διαφημίζει τη δυνατότητα αυτή, και μάλιστα εντατικά. Αλλά δεν το κάνει πουθενά και ποτέ, και ο λόγος είναι προφανής: ακόμη κι αν υπήρχε τέτοιο πυροβόλο, η προσαρμογή του στο BMP-3 θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη, πολύπλοκη και δαπανηρή, όσο και στερούμενη νοήματος.

Το δεύτερο τεχνικό σημείο που πρέπει να θιγεί είναι η θωράκιση. Αναφέρεται ότι: «Είναι σαφές (και δεν νομίζω ότι κανείς διαφωνεί με αυτό) ότι κανένα ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ δεν αντέχει σε πλήγμα αντιαρματικών όπλων, ούτε σε ευθύ πλήγμα οβίδας πυροβολικού. Εξ όσων αντελήφθην το ζητούμενο είναι η προστασία από όπλα πεζικού, όλμους και θραύσματα οβίδων. Πάλι Έλληνες (και ξένοι ειδικοί) μου λένε ότι αυτή την προστασία την παρέχει επαρκέστατα το ΒΜΡ-3.» Και πάλι: το «επαρκέστατα» αυτό είναι παραπειστικό, όπως και η συνήθης αναφορά στην «προστασία από θραύσματα».

Boλή α/κ πυροβόλου Μ-109 του Ε.Σ

Κανένα ΤΟΜΑ δεν μπορεί να αντέξει σε άμεσο πλήγμα βλήματος πυροβολικού - αλλά ένας θώρακας μπορεί να παρέχει αποτελεσματική προστασία από ένα βλήμα των 155mm που θα εκραγεί σε απόσταση π.χ. 10 μέτρων από αυτόν, ενώ ένας ασθενέστερος θα δίνει την ίδια προστασία σε απόσταση π.χ. 20 μέτρων. Έχει πρακτική σημασία αυτό; Μεγάλη. Γιατί σημαίνει, στην πράξη, ότι αν ένα σύνολο οχημάτων (ας πούμε ένας Μ/Κ λόχος) δεχτεί μία βολή ΠΒ (δηλαδή: η περιοχή που κινείται θα γεμίσει από εκρήξεις βλημάτων), ο λόχος με τη βαριά θωράκιση θα υποστεί μικρότερες (ενδεχομένως πολύ μικρότερες) απώλειες. Συνεπώς, ένας Μ/Κ λόχος εξοπλισμένος με Bradley ή Marder, που έχουν σημαντικά ισχυρότερη θωράκιση, θα είναι πολύ καλύτερα προστατευμένος από ένα Μ/Κ λόχο εφοδιασμένο με BMP-3. Η σημασία αυτού εξηγείται αναλυτικότερα στο επόμενο επίπεδο, αυτό της τακτικής.


Το επίπεδο τακτικής: Magnifique, mais ce n’ est pas la guerre, c’ est de la folie (1)

Αναφέρει ο κύριος καθηγητής ότι «βλέπουμε ότι το ΒΜΡ-3 ουσιαστικά αποτελεί έναν συγκερασμό ταχύτατης και ασφαλούς προώθησης πεζών, καθώς επίσης και πυροβολικού εφόδου και αμυντικού όπλου, όταν απαιτηθεί. Είναι με δυο λόγια ένα πολυδύναμο εργαλείο που καλύπτει μία ευρύτατη ποικιλία λειτουργιών, ακόμη και την ακραία αυτοτελή (δίχως αρματική υποστήριξη) επιθετική κίνηση.» Κι ακόμη ότι: «το BMP-3 με την «τρομερή ισχύ πυρός» που διαθέτει είναι σε θέση να «διασπάσει αντίπαλες άμυνες, ακόμη και να αντιμετωπίσει άρματα», ακόμη και χωρίς τη βοήθεια υποστήριξης. Κι επίσης: «Το BMP-3 επιτρέπει όχι μόνον στατιστική άμυνα αλλά αντεπιθέσεις μέσα στο τουρκικό έδαφος, ανατρέποντας και αποτρέποντας τουρκικούς επιθετικούς σχεδιασμούς. Με έναν λόγο, είναι αυτό που μπορεί να κάνει τη διαφορά στο μέτωπο του Έβρου, εφ’ όσον έχει στοιχειώδη αεροπορική κάλυψη και υποστήριξη μέσου-βαρέως πυροβολικού». Όμως, δυστυχώς, καμία από τις δηλώσεις δεν είναι ακριβής. Ας εξηγήσουμε γιατί, ξεκινώντας από τις «αντίπαλες άμυνες»:

Μία αμυντική τοποθεσία σε έναν σύγχρονο στρατό έχει στη διάθεσή της έναν μεγάλο αριθμό από εξαιρετικά φονικά όπλα, διαφόρων κατηγοριών και βεληνεκών, που εκτείνονται σε βάθος, είναι παραλλαγμένα και – ανάλογα με το διαθέσιμο χρόνο οργάνωσης – προφυλαγμένα. Για να καμφθεί μία τέτοια αμυντική τοποθεσία (εάν είναι σκόπιμο να καμφθεί και όχι να παρακαμφθεί), ο τρόπος που χρησιμοποιούν όλοι οι στρατοί (ανεξαιρέτως) βασίζεται, κατ’ αρχάς, στην καταστολή της με πυρά πυροβολικού, όσο το δυνατόν πιο πυκνά και έντονα. Τα πυρά πυροβολικού διαφέρουν ουσιωδώς στο σκοπό τους από τα πυρά άμεσης υποστήριξης (όπως, μεταξύ άλλων, τα πυρά του πυροβόλου του BMP) κατά το εξής: το πυροβολικό, ενώ μπορεί να βάλλει πυρά (σχετικής) ακριβείας, είναι (και) όπλο περιοχής. Δηλαδή, μία κλασική του αποστολή είναι να «γεμίζει» σε βάθος μια περιοχή με πυρά, όχι κατ’ ανάγκην καταστροφικά για καλυμμένους στόχους, αλλά εξόχως τρομακτικά και παραλυτικά. Σε μία καλά προετοιμασμένη αμυντική τοποθεσία περιοχή που βάλλεται από συγκέντρωση πυρών πυροβολικού, σημαντικές δεν είναι μόνο οι απώλειες και οι καταστροφές, αλλά και το σοκ και η παράλυση του προσωπικού που δημιουργείται, και παραμένει για κάποιο διάστημα μέχρι το προσωπικό να συνέλθει. Η λειτουργία αυτή του πυροβολικού, αποτελεί τον βασικό τρόπο καταστολής μιας εχθρικής αμυντικής τοποθεσίας. Επιπλέον, για να γίνει επίθεση σε μία οργανωμένη τοποθεσία, θα πρέπει η περιοχή της προσέγγισης να απομονωθεί, δηλαδή οι αμυνόμενες δυνάμεις να αποτρέπονται από το να ενισχύσουν το σημείο που δέχεται την επίθεση. Κι αυτό γίνεται με πυρά πυροβολικού στο βάθος της τοποθεσίας.

Και τα άμεσα πυρά, αυτά που ενισχύει σημαντικά η παρουσία του πυροβόλου χαμηλής πίεσης του BMP; Αυτά είναι αναμφίβολα σημαντικά, αλλά δυστυχώς αυτά προϋποθέτουν την υπεροχή πυροβολικού, και δεν την υποκαθιστούν. Τα άμεσα πυρά μπορούν να εξουδετερώσουν οχυρά σημεία ή όπλα που έχουν επισημανθεί από την προηγηθείσα αναγνώριση (κι αυτά θα είναι τα λιγότερα), που αναφαίνονται κατά τη διάρκεια της εφόδου (συνήθως με οδυνηρό τρόπο), που βρίσκονται, κυρίως, πολύ κοντά στο πρόσθιο όριο της αμυντικής τοποθεσίας, που δεν έχουν κατασταλεί ή εξουδετερωθεί από το βομβαρδισμό, όπλα ή στοιχεία που απειλούν άμεσα, και για τα οποία δεν υπάρχει χρόνος συνεννόησης με το πυροβολικό για να τους εξουδετερώσει. Είναι σημαντικά και το BMP-3 πράγματι υπερτερεί στην αντιμετώπισή τους, αλλά (1) και τα άλλα ΤΟΜΑ μπορούν, σε μικρότερο βαθμό, να τα πλήξουν με τα πυροβόλα και τους αντιαρματικούς τους πυραύλους (που χρησιμοποιούνται σε ρόλο πυρών υποστήριξης όταν παρίσταται ανάγκη) και κυρίως (2) η υπεροχή σε έμμεσα πυρά (πυροβολικό) είναι πολύ κρισιμότερη από άποψη όγκου. Μόνο με όπλα άμεσης υποστήριξης δεν καταβάλλεται αμυντική τοποθεσία, και αν αυτό συμβεί κατ’ εξαίρεση, το κόστος σε αίμα θα καθιστά τη νίκη πύρρειο.

Αυτοί είναι οι στοιχειώδεις λόγοι που επίθεση σε οργανωμένη τοποθεσία δε είναι ποτέ εφικτή χωρίς υπεροχή πυροβολικού. Και που καθιστούν την δήλωση (και την εντύπωση…) ότι: «το BMP-3 με την «τρομερή ισχύ πυρός» που διαθέτει είναι σε θέση να «διασπάσει αντίπαλες άμυνες» άστοχη. Η δε αναφορά στην προϋπόθεση για «στοιχειώδη [] υποστήριξη μέσου-βαρέως πυροβολικού» γίνεται κάπου φευγαλέα. Κι όμως, αυτή είναι η κρίσιμη (κι όχι στοιχειώδης) προϋπόθεση για επίθεση σε οργανωμένη τοποθεσία (και φυσικά, για τις περισσότερες άλλες επιθετικές κι αμυντικές, τακτικού κι επιχειρησιακού επιπέδου). Αλλά αυτή την κρίσιμη προϋπόθεση είναι που θα στερούσε από την ελληνική πλευρά η αγορά των BMP. Γιατί στη Θράκη οι Τούρκοι δημιουργούν σταδιακά και σταθερά μια καταθλιπτική υπεροχή του τουρκικού πυροβολικού. Και η αγορά των BMP από έναν πεπερασμένο αμυντικό προϋπολογισμό θα γινόταν εις βάρος της δυνατότητας εκσυγχρονισμού του ελληνικού πυροβολικού, προτεραιότητας απείρως πιο σημαντικής.

Μια πιθανή ερώτηση θα ήταν: Αν ένα ΤΟΜΑ ή ΤΟΜΠ μεταχειρισμένο κάνει τη δουλειά του μια χαρά, γιατί δεν ισχύει το ίδιο και για τα πυροβόλα του ΠΒ; Για τον απλούστατο λόγο ότι για να κάνουν τα πυροβόλα του ΠΒ όλες τις άλλες αποστολές υποστήριξης μάχης, θα πρέπει να έχουν αρχικά επικρατήσει έναντι των αντίστοιχων εχθρικών. Η πρώτη και βασικότερη αποστολή του πυροβολικού είναι η αποστολή αντιπυροβολικού, αυτή είναι η αποστολή ΟΛΩΝ των μονάδων πυροβολικού (ασχέτως του κεντρικού σχεδιασμού κι ελέγχου της αποστολής σε μεραρχιακό επίπεδο – εν μέρει λόγω ανάγκης στον ΕΣ…) και είναι αποστολή στην οποίο το αποφασιστικό πλεονέκτημα (σε αντίθεση με τα ΤΟΜΑ) είναι το τεχνολογικό. Όποιος έχει μεγαλύτερο βεληνεκές, μικρότερους χρόνους τάξης και καλύτερη ροή πληροφοριών θα επικρατήσει. Ο άλλος, ή θα σιγήσει ή θα πεθάνει. Η υπεροχή πυρός είναι που δίνει την ευχέρεια για όλους τους ελιγμούς και τις ενέργειες. Εκτός αν φιλοδοξούμε να ξαναδώσουμε τη μάχη Κιλκίς-Λαχανά…

Η εσφαλμένη εκτίμηση για την αξία του BMP επεκτείνεται σε άλλες όψεις του θέματος: «το BMP-3 με την «τρομερή ισχύ πυρός» που διαθέτει είναι σε θέση να «διασπάσει αντίπαλες άμυνες []». Εδώ, πέραν του σφάλματος που προαναφέρθηκε, υπάρχει κι ένα ακόμη βασικό σφάλμα: Η υποστήριξη με άμεσα πυρά που προσφέρει το BMP, πέραν του ότι δεν είναι κρίσιμη, όπως είπαμε, δεν είναι και καινοφανής: σε όλα τα ΜΚ συγκροτήματα, κατά τη φάση της επίθεσης σε αμυντικές τοποθεσίες, την υποστήριξη σε άμεσα πυρά την προσφέρουν, κατ’ εξοχήν, τα άρματα μάχης του συγκροτήματος. Αυτά, παραμένοντα σε κάποια απόσταση από την εχθρική άμυνα για τον φόβο των αντιαρματικών, καλύπτουν το πήγμα τους και παρέχουν άμεση υποστήριξη με το κύριο πυροβόλο, ασύγκριτα μεγαλύτερης ισχύος πυρός από το κατοστάρι του BMP, από μεγαλύτερη απόσταση και σε μεγαλύτερη ασφάλεια. Ώστε το BMP, ενώ προσφέρει ενίσχυση της υποστήριξης με άμεσα πυρά, δεν προσφέρει κάτι που δεν υπάρχει ήδη. Αντιθέτως, με δεδομένη την ασθενή του θωράκιση, αυτό θα είναι αναγκασμένο για τις θέσεις βολής να εκτεθεί με πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο, ή αντιστρόφως, να μη μπορεί να εκμεταλλευτεί ευνοϊκές θέσεις βολής για πυρά άμεσης υποστήριξης.


Κι ο «αρματικός» κι αντιαρματικός ρόλος του BMP; Κι εδώ, πέραν της πλάνης σε τεχνικό επίπεδο που αναφέραμε προηγουμένως, υπάρχει και μια συνήθης σύγχυση ως προς τις δυνατότητες και τους ρόλους των δύο συστημάτων. Το BMP έχει δυνατότητα αντιαρματικής άμυνας μέσω των 8 ΑΤ πυραύλων που φέρει, όπως έχουν και τα Marder και Bradley με τους αντίστοιχους πυραύλους. Αυτή η δυνατότητα δε σημαίνει ότι αυτά «έγιναν άρματα». Αυτό που εξασφαλίζουν οι ΑΤ πύραυλοι είναι η δυνατότητα αντιαρματικής αυτοπροστασίας. Σε όλους τους στρατούς που γνωρίζουμε, όταν ΤΟΜΑ αντιλαμβάνονται εχθρικά άρματα μάχης, σπεύδουν να καλύψουν το πήγμα τους (εκτός αν αυτό είναι αδύνατον), βάλουν ΑΤ για να αμυνθούν, και δεν εγκαταλείπουν την κάλυψή τους παρά μόνον εάν η αρματική απειλή έχει αντιμετωπιστεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αυτό, λόγω της συναίσθησης της αδυναμίας τους απέναντι στα άρματα μάχης εξ αιτίας της ασθενούς θωράκισης, του χαμηλού ρυθμού βολής, και των υποδεέστερων αισθητήρων. Σε αντίθεση με τα ΤΟΜΑ, αν άρματα μάχης συναντήσουν εχθρικά άρματα (και κατά μείζονα λόγο, ΤΟΜΑ) η επιδίωξή τους θα είναι να βάλουν άμεσα και να κινηθούν ώστε να αποκτήσουν το τακτικό πλεονέκτημα, παίρνοντας ευνοϊκή θέση ως προς τον αντίπαλο, επιδιώκοντας την πλευροκόπηση, την υπερκέρασή του ή ό,τι άλλο επιτάσσει η τακτική κατάσταση και η κρίση του επικεφαλής. Ώστε το ένα όχημα θα καθηλωθεί, και θα προσπαθεί απλώς να απωθεί τα εχθρικά άρματα, ενώ το άλλο όχημα θα έχει την ευχέρεια είτε να κινηθεί επιθετικά, είτε και να παρακάμψει με ασφάλεια τα TOMA (τα οποιαδήποτε ΤΟΜΑ) για να επιδιώξει κάποιον άλλο σκοπό.

Ο κ. Μαρκεζίνης επικαλέστηκε «φίλους ειδικούς, έλληνες και ξένους», κι ασφαλώς έχει πολλούς τέτοιους. Σαν άνθρωπος με μακρά και διακεκριμένη παραμονή στην Βρετανία, είναι βέβαιον ότι έχει και βρετανούς φίλους ειδικούς. Θα απευθύναμε, λοιπόν, την εξής πρόκληση στον κ. Μαρκεζίνη: Ας ρωτήσει έναν βρετανό φίλο, αξιωματικό της 7ης Ταξιαρχίας (πλέον) του Βρετανικού Στρατού (των περίφημων Desert Rats), πως θα εκτιμούσε το αποτέλεσμα μιας αντιπαράθεσης της ταξιαρχίας του με μία ταξιαρχία από BMP-3 στις μονάδες ελιγμού της – με όλη την αντιαρματική τους σκευή. Κατά το βρετανικό έθιμο, θα ήμασταν διατεθειμένοι να στοιχηματίσουμε και λεφτά για την απάντηση...

Μια επιπλέον παρατήρηση, στο επίπεδο τακτικής, συναφής με την προηγούμενη παρατήρηση, αλλά και σχετικά με την θωράκιση και την προστασία. Η ισχυρή προστασία θώρακος δεν είναι απλώς θέμα προστασίας, ούτε και μόνον «ανθρωπιστικό» θέμα, αλλά, εξ ίσου και θέμα ευκινησίας και επιβίωσης. Η ευκινησία σε τακτικό επίπεδο δεν εξαρτάται τόσο από την «τελική ταχύτητα» (για να το πούμε απλοϊκά) αλλά και από την δυνατότητα και την αίσθηση ασφάλειας που έχει ένα όχημα ή μια ομάδα στο πεδίο της μάχης. Ένα όχημα που έχει ασθενή προστασία έχει εύλογη απροθυμία να κινηθεί και να εκτεθεί, ενώ ένα καλύτερα προστατευμένο θα κινείται. Για να το πούμε ακόμη πιο σχηματικά: ένας αρχηγός πληρώματος Bradley ή Marder, όταν αντιλαμβάνεται εχθρικό πολυβόλο 0,50 σε απόσταση βολής θα κινείται άφοβα, ενώ ένας αρχηγός πληρώματος BMP θα είναι πολύ προσεκτικότερος, ασχέτως «τελικής» του κάθε οχήματος. Εξ ου κι ο ισραηλινός κανόνας: Protection is mobility.

Κι ακόμη: Αν ένα ΤΟΜΑ προσφέρει μεγαλύτερη επιβιωσιμότητα ενός άλλου σε πυρά πυροβολικού (κι είπαμε προηγουμένως ότι η αντοχή και η επιβιωσιμότητα δεν είναι απόλυτες αλλά σχετικές) τότε το πλεονέκτημα είναι τακτικό. Αν ένα συγκρότημα ΜΚ εκτεθεί σε ισχυρό πυρ εχθρικού πυροβολικού, τότε αναπόφευκτα θα υποστεί κάποιες απώλειες. Αλλά αν η διαφορά θώρακα σημαίνει ότι ένα συγκρότημα από BMP χάσει το 50% της δυνάμεώς του, ενώ ένα συγκρότημα από Marder ή Bradley χάσει το 10%, η διαφορά δε θα έγκειται μόνον στην οδύνη της απώλειας ανθρώπινης ζωής, αλλά και στη δυνατότητα συνέχισης της αποστολής. Στη μία περίπτωση το συγκρότημα φθείρεται αλλά συνεχίζει την αποστολή του, ενώ στη δεύτερη απλά αδυνατεί.

Υπάρχουν δεκάδες ακόμη επιχειρήματα σε ότι αφορά το ρόλο, την καταλληλότητα και τη σκοπιμότητα του BMP, που η οικονομία χώρου δεν επιτρέπει να παρατεθούν. Αλλά, τελικά, νομίζουμε ότι μόνον κάποιοι στίχοι μπορούν ν’ αποδώσουν το σχόλιό μας για την αντίληψη που θεωρεί το BMP-3 ως «πολυδύναμο εργαλείο που καλύπτει μία ευρύτατη ποικιλία λειτουργιών, ακόμη και την ακραία αυτοτελή (δίχως αρματική υποστήριξη) επιθετική κίνηση». Ελπίζουμε ότι ο κ. Μαρκεζίνης, με τη βαθειά παιδεία του, θα τους εκτιμήσει αναλόγως:

Half a league, half a league,
Half a league onward,
All in the valley of Death
Rode the six hundred.
"Forward the Light Brigade!
Charge for the guns!" he said.
Into the valley of Death
Rode the six hundred.

(The Charge Of The Light Brigade by Alfred, Lord Tennyson)


Το επιχειρησιακό επίπεδο – Cult of the offensive (2)

Τα επιχειρήματα περί της «τρομερής επιθετικής ικανότητας του BMP» σε επίπεδο τακτικής τροφοδοτούν το επόμενο στάδιο στο σκεπτικό του κ. Μαρκεζίνη, το οποίο είναι η επιχειρησιακή εκμετάλλευση του πλεονεκτήματος αυτού. Πιο συγκεκριμένα:

«[] το BMP-3 είναι επιθετικό όπλο, πράγμα το οποίο υποδηλώνει ότι, στην κρίσιμη στιγμή,το ελληνικό αμυντικό πρόβλημα στον Έβρο θα μπορούσε να λυθεί – όπως στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ – με υπέρβαση του υδάτινου κωλύματος από τον αμυνόμενο και, στη συνέχεια, να μεταβληθεί σε πλευρικό πλήγμα των μετόπισθεν των επιτιθεμένων, ώστε να βρεθούν αποκομμένοι δυτικά του Έβρου.»

Κι ακόμη: «Η τάφρος υποτίθεται ότι θα μας απήλασσε από τον κίνδυνο αιφνιδιαστικής εισβολής των Τούρκων, καθιστώντας παράλληλα την άμυνα μας ευχερέστερη ακόμη και με το σημερινό – αριθμητικά ελλειμματικό θα έλεγα - ανθρώπινο δυναμικό. Ωστόσο, η κατασκευή της τάφρου δεν είναι απόλυτη λύση, διότι η δυσχέρεια που προσθέτει δεν αρκεί για να αποτρέψει τους Τούρκους απο το να προετοιμασθόυν κατάλληλα για την αιφνιδιαστική της υπέρβαση καί να καταλάβουν π.χ. το βορείως του Ερυθροποτάμου Ελληνικό έδαφος καί να παραμείνουν εκεί οχυρωμένοι και διαπραγματευόμενοι Ερωτώ, η πλευροκόπηση καί κύκλωση μιας ενδεχόμενης Τουρκικής επιθετικής κίνησης πρέπει να αποκλείεται δογματικά; Ειναι αρκετό να εξαρτάται από τις γέφυρες που θα συναρμολογήσει στην τάφρο το Μηχανικό μας;»

Για να διατυπώσουμε συνοπτικά το βασικό νήμα του σκεπτικού: Φτιάξαμε μια τάφρο, θεωρούμε ότι είναι απόλυτη λύση, αλλά αυτό δεν ισχύει γιατί οι Τούρκοι μπορούν, παρά την ύπαρξή της, να καταλάβουν αιφνιδιαστικά ένα κομμάτι εδάφους εντεύθεν του Έβρου και να το διατηρήσουν. Η λύση, δε, σε αυτό είναι να υπερβούμε κι εμείς τον Έβρο, να υπερκεράσουμε τις επιτιθέμενες τουρκικές δυνάμεις και να αχθούμε στα νώτα τους, αποκόπτοντάς τους από την Ανατολική Θράκη. (Και φυσικά, αυτό είναι κάτι που μπορεί να κάνει το BMP, ενώ χωρίς αυτό δε γίνεται).

Αν και η συζήτηση για αυτό το θέμα σε αυτό το επίπεδο διατρέχει σοβαρό κίνδυνο να εκφυλιστεί σε επιπέδου «δεξιότερα Κουροπάτκιν (3)» , θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε γιατί η διάθεση για «ελληνική επίθεση εντεύθεν του Έβρου, με σκοπό την περικύκλωση των Τούρκων επιτιθεμένων» αφ’ ενός τίθεται… βουλησιαρχικά, αφ΄ ετέρου δεν έχει σχέση με τα βασικά επιχειρησιακά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Δ’ ΣΣ. Προκαταρκτικά, να αναφέρουμε ότι κανείς δεν θεώρησε ποτέ την τάφρο απόλυτη λύση στο αμυντικό μας πρόβλημα, όπως και κανείς δε θεωρεί τον Έβρο απόλυτη λύση στο αμυντικό μας πρόβλημα, μιας και η τάφρος είναι απλώς συνέχεια του Έβρου. Η τάφρος, όπως και ο Έβρος , είναι αμυντικά κωλύματα, και τα αμυντικά κωλύματα απλώς διευκολύνουν την άμυνα.

Το Δ΄ΣΣ, με παρατεταγμένες δύο ΜΚ μεραρχίες κατά μήκος του Έβρου και τρεις ΤΘ Ταξιαρχίες ως εφεδρείες πιο πίσω, είναι αντιμέτωπο με 3 τουρκικά Σώματα Στρατού, με ισχυρότερους συνιστώντες σχηματισμούς (ταξιαρχίες τετραγωνικές κι όχι τριαδικές, όπως οι ελληνικές), με εξαιρετικά υψηλά ποσοστά επάνδρωσης των μονάδων τους και με σημαντική υπεροχή πυροβολικού. Επιπλέον, οι Τούρκοι έχουν πλήρη πρωτοβουλία ως προς τον χρόνο και τον τόπο της ενέργειάς τους.

Σε ενδεχόμενο πραγματικής εχθρικής επίθεσης, οι Τούρκοι έχουν την ευχέρεια, λόγω της υπεροχής σε μονάδες, μέσα και ανθρώπινο δυναμικό, να επιτύχουν στο σημείο (ή στα σημεία) που θα επιχειρήσουν βίαια διάβαση, μεγάλη συγκέντρωση δυνάμεων και σημαντική τοπική υπεροχή. Ταυτόχρονα, οι δυνάμεις τους κατά μήκος του Έβρου, και σε βάθος πίσω από αυτόν, παραμένουν πιο ισχυρές από τις απέναντί τους ελληνικές – σίγουρα μέχρι να καταφθάσουν οι ελληνικές εφεδρείες. Η λογική της ελληνικής άμυνας (όπως και της κάθε άμυνας σε κώλυμα) είναι ότι παρά την υπεροχή τους, οι τουρκικές δυνάμεις για να εισβάλουν θα πρέπει να διαβούν τον Έβρο (ή την τάφρο). Αυτό είναι μια επιχείρηση δύσκολη, που ακόμη κι αν στεφθεί από επιτυχία καθ΄ εαυτή, επιτρέπει μόνον αργή και σταδιακή διεκπεραίωση δυνάμεων, κι αυτή πάντα υπό απειλή, μιας και ακόμη και μετά την τοποθέτηση πλωτών γεφυρών, αυτές είναι ελάχιστες κι ευάλωτες. Συνεπώς, σε ΚΑΘΕ απόπειρα διάβασης, υπάρχει μια φάση κατά την οποία ο επιτιθέμενος είναι σε αδύναμη θέση κι ο αμυνόμενος σε (θεωρητικά) ισχυρότερη. Αυτή είναι η κατάσταση που επιδιώκει να εκμεταλλευτεί η ελληνική πλευρά (και κάθε πλευρά σε αυτή την κατάσταση).
Πώς να την εκμεταλλευτεί; Επιδιώκοντας την όσο το δυνατόν πιο στενή περίσχεση του εχθρικού προγεφυρώματος από τις επί τόπου δυνάμεις, κι επιδιώκοντας να συγκεντρώσει στην περιοχή εκείνη όσο το δυνατόν ισχυρότερες δυνάμεις ώστε να εξαλείψει το προγεφύρωμα.

Από πού θα βρει τις δυνάμεις αυτές; Με δεδομένο ότι οι επί τόπου δυνάμεις θα είναι, εκ των πραγμάτων, υποδεέστερες από κάθε πλευρά, (εκεί θα έχει γίνει η μεγαλύτερη συγκέντρωση εχθρικής δύναμης) θα πρέπει: είτε να έρθουν από το υπόλοιπο μήκος του Έβρου (όπου, όμως, οι αντίπαλες δυνάμεις παραμένουν, και πάλι, ισχυρότερες και καθηλώνουν τις ελληνικές – κι επιπλέον η διαμόρφωση του οδικού δικτύου δεν ευνοεί την αλλαγή θέσεων των μονάδων) είτε, προφανώς, από τις εφεδρείες, δηλαδή τις ΤΘ Ταξιαρχίες που θα σπεύσουν στην περιοχή από τα δυτικά.
Ο αγώνας δρόμου θα είναι: οι επί τόπου ΜΚ ταξιαρχίες (και ΤΣ Συντάγματος, στο βορρά) να αμυνθούν όσο το δυνατόν καλύτερα, παραχωρώντας όσο το δυνατόν λιγότερο έδαφος στον εχθρό (στην καλύτερη περίπτωση αποτρέποντας την διάβαση, αλλά αυτό είναι ρεαλιστικά απίθανο) καταστρέφοντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αρματικό και άλλο δυναμικό του, και οι εφεδρείες να φτάσουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, στο χώρο που έχει εκδηλωθεί η Κύρια Προσπάθεια του εχθρού, για να την εξαλείψουν επιθετικά. Πώς θα το αντιμετωπίζουν αυτό οι τούρκοι; Αποτρέποντας την κίνηση των ελληνικών εφεδρειών προς τα εμπρός, με πυρά βάθους από το (υπέρτερο σε αριθμό, ποιότητα οπλισμού και βεληνεκές) ΠΒ τους, καθώς και (πιθανότατα) με τη διενέργεια ανορθόδοξων επιχειρήσεων στις υπώρειες της Ροδόπης απ’ όπου θα πρέπει να διέλθουν οι ενισχύσεις προς την ΧΙΙ Μεραρχία.

Ποια είναι η εναλλακτική επιλογή που προτείνεται, ελέω BMP-3; Ποια είναι η εναλλακτική επιλογή που προτείνεται, ελέω BMP-3; Χοντρικά: τα 450 BMP θα διέλθουν κι αυτά το ποτάμι (προφανώς αφού εντοπιστεί η Κύρια Προσπάθεια του εχθρού), για… να τον κυκλώσουν και να τον αποκόψουν στην ελληνική όχθη. Και να το πράξουν αυτό αυτοτελώς, χωρίς άλλες μονάδες π.χ. τεθωρακισμένων ή ανεφοδιασμού (αφού θα περάσουν… κολυμπώντας). Όμως προκύπτει το ερώτημα: τα… 450 BMP που θα κολυμπήσουν απέναντι, από που θα προέλθουν, και που θα βρίσκονται; Διότι:

Αν μεν τα BMP διατεθούν στις ΜΚ ταξιαρχίες της πρώτης γραμμής , τότε αυτά θα βρίσκονται ευλόγως διασκορπισμένα κατά μήκος του Έβρου, (σε δυνάμεις ΜΚ τάγματος, των 40-45 οχημάτων).
• Είτε θα δράσουν συγκεντρωτικά οπότε: θα πρέπει… να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους (οι τούρκοι που είναι απέναντι υπέρτεροι δε θα κάνουν άλλη ενέργεια διάβασης;) και να κινηθούν κατά μήκος του Έβρου, μπροστά από τα μάτια των τούρκων, για να συγκεντρωθούν σε κάποιο σημείο κοντά στο σημείο της τουρκικής διάβασης(αλλά όχι πολύ κοντά), ώστε να περάσουν απέναντι, κι αφού κατά τη διαδρομή θα έχουν δεχθεί τις περιποιήσεις του εχθρικού ΠΒ (αφού έχουν... αντοχή στα θραύσματα, δεν πειράζει). Αφού συγκεντρωθούν σε κάποιο σημείο του Έβρου (χωρίς να το καταλάβουν οι Τούρκοι;!), θα κολυμπήσουν αιφνιδιαστικά απέναντι (πάλι, χωρίς ανεφοδιασμό, για να μην πούμε άλλη υποστήριξη, πχ Υγιειονομικού) και μετά;… Μετά θα αρχίσουν να κινούνται επιθετικά, εναντίον υπέρτερων δυνάμεων που θα είναι πλήρη συγκροτήματα συνδυασμένων όπλων, με άρματα, ΑΤ πυραύλους, ΠΒ και πεζικό; Θα στείλουμε 400 BMP-3 (προσέξτε! όχι πλήρεις ταξιαρχίες εξοπλισμένες και με BMP-3, αλλά σκέτα Μ/Κ τάγματα εξοπλισμένα με BMP-3, γιατί χωρίς εγκατεστημένες γέφυρες τίποτα άλλο δε θα μπορεί να ακολουθήσει) εναντίον ισχυρότατων βαρέων ταξιαρχιών, από τις οποίες οι εμπρός θα είναι μάλλον αμυντικά οργανωμένες (τουλάχιστον τα ΜΚ τάγματά τους) κι οι υπόλοιπες κλιμακωμένες σε βάθος σε επιθετική διάταξη! Και, μετά από 24 ώρες, που οι μονάδες θα χρειάζονται καύσιμα και πυρομαχικά; Που θα τα βρούνε;;;
• Είτε θα δράσουν αποκεντρωμένα, δηλαδή: θα περάσουν απέναντι από τα σημεία που ήδη ταγμένα, δηλαδή καθ’ όλο το μήκος του Έβρου. Κι αφού περάσουν, θα δράσουν μεμονωμένα, δηλαδή: ένα Μ/Κ τάγμα εξοπλισμένο με BMP-3 θα κολυμπήσει απέναντι, και θα πάει να ψάχνει… τι; Θα περάσουν απέναντι, ενώ δεν γνωρίζουν τη διάταξη των εχθρικών αρμάτων, που δεν έχουν εμπλακεί, αντιθέτως, βρίσκονται στους χώρους συγκεντρώσεώς τους; Χωρίς αναγνώριση; Και θα ελίσσονται ανάμεσά τους, ανεντόπιστα, ψάχνοντας για τις εχθρικές μονάδες ΠΒ; Κι όταν τις προσβάλουν; Θα διαφύγουν, και πάλι ανεντόπιστα, και πάλι ελισσόμενα ανάμεσα στις εχθρικές δυνάμεις; 40άδες από τεθωρακισμένα;;; Και το βασικό μας πρόβλημα, το εχθρικό προγεφύρωμα, πώς θα το ενοχλήσουν – αφού θα είναι μακριά από αυτό; Αυτό, στο Γερμανικό Στρατό του Β’ ΠΠ το έλεγαν Himmelfahrtskommando (4)

Αν, πάλι, τα 450 BMP-3 διατεθούν στα ΜΚ τάγματα των ΤΘ ταξιαρχιών, τότε, προφανώς, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα, θα ακολουθήσουν τις ταξιαρχίες τους στην προσπάθεια να φτάσουν μπροστά και να προσβάλουν το τουρκικό προγεφύρωμα. Εκτός αν το νέο σχέδιο προβλέπει ότι η ελληνική εφεδρεία δεν θα ελέγξει πρώτα τα τουρκικά προγεφυρώματα, αλλά… αγνοώντας τα, θα επιχειρήσει να περάσει απέναντι. Τότε, και πάλι, θα χρειαστεί τις γέφυρες και όλα τα συναφή. Όμως τότε, αντί να διενεργήσει την επίθεσή του στο σημείο που έχει πλεονέκτημα (δηλαδή επί του ελληνικού εδάφους, όπου οι τούρκοι είναι σε περίσχεση, δυσκολεύονται να διεκπεραιώσουν τα οχήματά τους, και το ελληνικό ΠΒ μπορεί να δρα εντός του βεληνεκούς του) θα εμπλακεί η ίδια στο σενάριο που είναι το πιο δύσκολο: προγεφύρωμα απέναντι αλλά για τη δική μας πλευρά: χωρίς αριθμητική υπεροχή, χωρίς υπεροχή ΠΒ (αφού τα σχετικά κονδύλια τα έχει απορροφήσει το BMP), και… χωρίς εφεδρείες –αφού είναι οι εφεδρείες αυτές που εμπλέκονται….

Η ιδέα περί επιθετικής διαβάσεως του Έβρου από τα BMP ώστε να κυκλωθεί και να αποκοπεί ένα τουρκικό προγεφύρωμα είναι μια καλή ιδέα μόνον στο άκουσμά της. Αρκούν 60 δευτερόλεπτα προσεκτικής σκέψης με τα επιχειρησιακά δεδομένα υπ ‘όψιν, για να καταλάβει κανείς ότι στερείται επιχειρησιακής αξίας. Κι αν ένα τέτοιο σενάριο μπει πάνω σε χάρτη με πραγματικά δεδομένα, και δοκιμαστεί με τους πραγματικούς επιχειρησιακούς περιορισμούς (ανεφοδιασμοί, χρόνοι, αποστάσεις κλπ) η δοκιμή του δε θα κρατούσε πάνω από μερικά λεπτά.

Yπάρχουν επιχειρησιακές συλλήψεις και ιδέες που είναι τολμηρές, κι έχουν επιτύχει. Υπάρχουν άλλες που είναι τολμηρές, αλλά θεωρήθηκε πολύ επικίνδυνο να εφαρμοστούν – και θα μπορούσαν να είχαν επιτύχει. Υπάρχουν κι άλλες ιδέες, που θεωρήθηκαν μη ρεαλιστικές, κι αποκλείστηκαν πολύ γρήγορα. Η παραπάνω ιδέα δεν ανήκει, καν, σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες. Όπως λέει ένα ρητό, "για να παραβείς τους κανόνες, πρέπει πρώτα να τους μάθεις".

Και, αφού χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα επιθετικού πνεύματος το Ισραήλ και ο πόλεμος του 1973, μερικά σύντομα σχόλια:

1. Οι ισραηλινοί διέβησαν το Σουέζ αφού είχαν αναχαιτίσει τις αιγυπτιακές δυνάμεις και σταθεροποιήσει την κατάσταση, και όχι προκειμένου να τις αναχαιτίσουν

2. Οι ισραηλινοί διέβησαν του Σουέζ κι εξαπέλυσαν αντεπίθεση, αφού στην αμυντική μάχη είχαν καταστρέψει μεγάλο μέρος του Αιγυπτιακού αρματικού δυναμικού. Άλλωστε, αυτός είναι πάντα ο σκοπός της αμυντικής μάχης: να καταστρέψει ο αμυνόμενος τις επιτιθέμενες δυνάμεις, και να περάσει σε αντεπίθεση.

3. Οι ισραηλινοί αρχικά πέρασαν στην αντεπίθεση χωρίς να έχουν υπεροχή πυροβολικού και αεροπορίας, έφαγαν τα μούτρα τους και το ξαναεπιχείρησαν μόνον όταν είχαν αποκαταστήσει υπεροχή εκεί. Το πυροβολικό που λέγαμε...

4. Ένα βασικό σφάλμα που πλήρωσαν οι Ισραηλινοί στον πόλεμο αυτό υπήρξε η πλάνη τους, λόγω κακής ερμηνείας του θριάμβου του 1967, ότι στο άρμα μάχης βρήκαν την «silver bullet » του χερσαίου πολέμου. Οι αμιγώς αρματικές ισραηλινές ταξιαρχίες, χωρίς μηχανοκίνητο πεζικό, σχηματισμός που είχε εγκαίρως επικριθεί από τους περισσότερους δυτικούς παρατηρητές, υπήρξαν βασική αδυναμία των ισραηλινών δυνάμεων. Επειδή απέφυγαν τα σοβαρά επιχειρησιακά λάθη στη συνέχεια, επειδή ενισχύθηκαν εγκαίρως και αφειδώς από τις ΗΠΑ, κι επειδή τους βοήθησαν με τα τραγικά λάθη τους οι αντίπαλοί τους, επεβίωσαν. Αν εμείς βρούμε την «silver bullet» μας στο BMP, και μάλιστα τη συνδυάσουμε και με σοβαρά επιχειρησιακά σφάλματα, όπως αυτά που προτείνονται, είναι αμφίβολο αν θα επιβιώσουμε εμείς.

5. Το επιθετικό πνεύμα που δικαίως θαυμάζει ο κ. Μαρκεζίνης δεν επετεύχθη ούτε με πολιτική απόφαση, ούτε με ηθικές παραινέσεις. Επετεύχθη επειδή οι ισραηλινοί έκαναν σωστά τα θεμελιώδη του στρατού: ορθή επιλογή στελεχών, εντατική και ρεαλιστική εκπαίδευση, και όλα τα άλλα, άυλα, που προσδίδουν ποιότητα και αυτοπεποίθηση σε ένα στρατό – κι επιθετικό πνεύμα. Και επιπλέον το επιθετικό πνεύμα μερικές φορές απέβη οδυνηρά εις βάρος τους, διότι περισσότερο από οποιοδήποτε πνεύμα σημασία έχει κάθε φορά η (κατά Κλαούζεβιτς) «λεπταισθησία της κρίσης του διοικητή»


Το επίπεδο της υψηλής στρατηγικής


Τα επιχειρήματα του κ. Μαρκεζίνη στα προηγούμενα επίπεδα δημιουργούν μια διαδοχή συμπερασμάτων που έχει ως τελικό στόχο το επίπεδο της υψηλής στρατηγικής, σε πολλές του διαστάσεις. To βασικό συμπέρασμα στο οποίο οδηγούν, και στο οποίο το BMP-3 υπέχει θέση Wunderwaffe (5), είναι ότι:

«Αδυνατούμε να αντιληφθούμε τί θα απέτρεπε/αποθάρρυνε τους Τούρκους. Αδυνατούμε να διαβάσουμε την παγιωμένη τους αντίληψη: ότι οι ΄Ελληνες δεν επιθυμούν (και δεν είναι εξοπλισμένοι για) συνολικό πόλεμο ως αντίδραση στην διαρκή προώθηση των Τουρκικών βλέψεων. Το ΒΜΡ-3 συνιστούσε ακριβώς μια ένδειξη ότι και μπορούμε και θέλουμε. Επιλέγοντας – πιθανώς - τα «δεύτερο χέρι» ΤΟΜΠ από τα υπολείμματα των Γερμανών και των Αμερικανών, φοβούμαι οτι εκπέμπουμε - εμμέσως πλην σαφώς - την εντύπωση πως θα ρίξουμε , αν ανακύψει η ανάγκη κάποιες τουφεκιές για «την τιμή» των όπλων και μετά το πολιτικό - και όχι στρατιωτικό - κατεστημένο θ` αποδεχθεί το τετελεσμένο, όπως άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια έχει κάνει.»

Αξίζει όμως να παραθέσουμε ένα σχόλιο αναγνώστη που αντικρούει αυτό που σωστά χαρακτηρίζει ως «ψευδοδίλημμα που μας καλεί να επιλέξουμε μεταξύ δύο αυθαίρετων και επιλεκτικά διατυπωμένων θέσεων:
(1) Ή Χ ΤΟΜΑ και απαρχαιωμένο στρατιωτικό δόγμα του '40/ αδυναμία ελληνικής αντεπίθεσης στον ΈΒρο κτλ
Ή (2) ΒΜΡ3 και δυνατότητα περικύκλωσης του Τ.Σ., ελληνικής αντεπίθεσης στον Έβρο κτλ.
(3) Εμείς θελουμε ελληνική αντεπίθεση/περικύκλωση του Τ.Σ.
Αρα πρέπει να πάρουμε το ΒΜΡ3

Αν ο ΕΣ έχει στρατιωτικό δόγμα του '40, αυτό οφείλεται σε πολλούς παράγοντες και όχι στο ότι δεν διαθέτει το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα. Και ανάποδα: Αν αύριο αποκτήσει το ΒΜΡ3, δεν πρόκειται να μεταβληθεί σε στρατό έτοιμο να εφορμήσει προς Ανατολάς. Ή αλλιώς: αν η αλλαγή του στρατιωτικού δόγματος πρέπει να συνοδευτεί από την προμήθεια ενός ΤΟΜΑ που θα ικανοποιεί τις νέες αντιλήψεις του Ε.Σ τότε θα πρέπει να αποδειχτεί ότι μόνο το ΒΜΡ3 μπορεί να φέρει σε πέρας αυτή την αποστολή και ότι τα άλλα ΤΟΜΑ δεν μπορούν να αποδώσουν το ίδιο καλά. Οπότε αναγκαστικά επιστρέφουμε στη συζήτηση για τις τεχνικές και επιχειρησιακές προδιαγραφές του οχήματος.

Αυθαίρετα επίσης και επιλεκτικά τίθεται ξανά και ένα άλλο ψευδοδίλημμα :
1. Αν πάρουμε το ΒΜΡ3 αποδεικνύουμε ότι θα πολεμήσουμε
2. Αν πάρουμε οποιοδήποτε άλλο ΤΟΜΑ θα δείξουμε ότι άντε το πολύ πολύ να ρίξουμε μια ντουφεκιά, έτσι για την τιμή των όπλων.


Πόθεν προκύπτει κάτι τέτοιο; Η αγορά αμερικανικού ή γερμανικού πολεμικού υλικού εκπέμπει αυτό το μήνυμα ή οι επιλογές της εκάστοτε ελίτ που κυβερνά τη χώρα με τις ευλογίες του κυρίαρχου ελληνικού λαού;».

Άλλωστε, πέραν του λογικού συλλογισμού, ο κ. Μαρκεζίνης ως μορφωμένος άνθρωπος, και μάλιστα βαθιάς και ευρείας παιδείας, θα έπρεπε να είναι εξ ενστίκτου επιφυλακτικός απέναντι σε ένα τόσο ακραίο συμπέρασμα: η αγορά ενός οπλικού συστήματος (που σε κανένα στρατό δε θεωρείται κεντρικό) θα δήλωνε τη θέλησή μας να πολεμήσουμε, ενώ ένας ολόκληρος τεράστιος στρατιωτικός μηχανισμός δεν πείθει παρά μόνον για μερικές τουφεκιές…

Τέλος, στο επίπεδο της υψηλής στρατηγικής ο κ. Μαρκεζίνης θέτει και το θέμα των προμηθειών από τη Ρωσία (για το οποίο μας ζητήθηκε και το δικό μας σχόλιο από αναγνώστες). Διαπιστώνει, εύλογα, ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις υπήρξαν μέχρι σήμερα ιδιαίτερα επιφυλακτικές ως προς την αγορά εξοπλισμού από τη Ρωσία. Κι απαντά ο ίδιος, ότι αυτό οφείλεται σε σχέσεις πολιτικής εξάρτησης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Γερμανία.: «[…] οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, ούτε την εποχή των παχιών αγελάδων (όταν ήσαν ο 4ος παγκόσμιος αγοραστής οπλικών συστημάτων) ούτε την εποχή των σημερινών ισχνών, δεν έτυχε να υιοθετήσουν κανένα μείζον οπλικό σύστημα πέραν των προερχομένων από Γαλλία, Γερμανία και ΗΠΑ; Ποιού είδους επιχειρησιακές τακτικές αντιλήψεις των Ελλήνων στρατιωτικών τυχαίνει ν` απορρίπτουν οτιδήποτε προέρχεται από την Ρωσία; ΄Η μήπως οι σχετικές αποφάσεις δεν βασίζονται σε τακτικές επιχειρησιακές αντιλήψεις αλλά σε σχέσεις πολιτικο-οικονομικης εξάρτησης, που ίσως κάποτε ήσαν κατανοητές, αλλά σήμερα συνιστούν βαρίδια στην αποτελεσματικότητά των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων;»

Ένα σύντομο σχόλιο: οι σχέσεις εξάρτησης από τις τρεις χώρες υπάρχουν ως έναν βαθμό, αλλά δύσκολα μπορούν να εξηγήσουν την δυσπιστία των ΕΔ για τα ρωσικά όπλα. Υπάρχουν πολύ πιο απλές εξηγήσεις και ισχυροί λόγοι: Κατ΄αρχάς, καθώς τα στελέχη των ΕΔ εκπαιδεύονται στις 3 αυτές χώρες και μεταφέρουν από εκεί δόγματα και επαγγελματικές αντιλήψεις, είναι προφανές ότι τείνουν ταυτόχρονα και προς τα οπλικά συστήματα που συνυφαίνονται με τα δόγματα και τις αντιλήψεις αυτές. Κατά δεύτερον, η αίγλη των οπλικών συστημάτων συνδέεται εν πολλοίς με τις επιτυχίες και το γενικότερο κύρος των ΕΔ που τα χρησιμοποιούν. Κατ’ αυτό, οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις των τελευταίων δεκαετιών δεν παρέχουν καλή υπηρεσία στη ρωσική πολεμική βιομηχανία (βλ. π.χ. Τσετσενία), ενώ και οι αραβικές χώρες που χρησιμοποίησαν σε αρκετούς πολέμους ρωσικά οπλικά συστήματα εναντίον του Ισραήλ, μάλλον δε βοήθησαν τη φήμη τους. Κατά τρίτον, η αθέμιτη επίδραση, στο βαθμό που υπάρχει, δεν οφείλεται μόνον στη δράση και την πίεση των αντιστοίχων κρατών-παραγωγών, αλλά εν πολλοίς σε αθέμιτα κυκλώματα ντόπιων μεσαζόντων με μεγάλα οικονομικά οφέλη και ισχυρές πολιτικές διασυνδέσεις, που προωθούν συγκεκριμένες εξοπλιστικές επιλογές. Αλλά από την κατηγορία αυτή πάρα πολύ δύσκολα θα μπορούσε να απαλλαγεί και το BMP-3...

Σε κάθε περίπτωση, είπαμε και στο προηγούμενο κείμενο, και το επαναλαμβάνουμε, ότι δεν είμαστε αντίθετοι στην προμήθεια ρωσικών συστημάτων από τον ΕΣ. Προφανώς υπάρχει κάποια προσκόλληση σε ΝΑΤΟϊκές νόρμες ως προς το κύριο υλικό, αλλά αυτή είναι εξηγήσιμη για λόγους τυποποίησης και πάντως για εμάς δεν είναι "ταμπού". Επιπλέον, είναι λάθος να λέγεται ότι δεν έχει εισαχθεί μείζον οπλικό σύστημα εκ Ρωσίας στις Ένοπλες Δυνάμεις. Τόσο τα αερόστρωμνα Zubr (στο Ναυτικό) όσο και τα αντιαεροπορικά S-300 (στην αεροπορία) και Tor στον στρατό, είναι σημαντικές προσθήκες, και μάλιστα σε τομείς πιο "ευαίσθητους" από το πεζικό. Πέραν αυτών των συστημάτων που αγοράστηκαν, υπήρξαν και οι παραχωρήσεις: ο ΕΣ επί δύο δεκαετίες σχεδόν επιχειρεί τα ρωσικά τεθωρακισμένα ΒΜΡ-1, τα αντιαεροπορικά πυροβόλα Zu-23, καθώς και ρωσικά αντιαρματικά Fagot και RPG-18. Το κρίσιμο ζητούμενο είναι, όπως σωστά γράφει και ο κ. Μαρκεζίνης, η επιλογή οπλικού συστήματος να καθορίζεται από τις επιχειρησιακές ανάγκες και όχι από εκάστοτε συμμαχίες και προσδοκίες πολιτικού οφέλους. Και αν τυχόν η προμήθεια κάποιου οπλικού συστήματος επιβάλλεται κάποτε για λόγους γεωπολιτικούς (κάτι που ο κ. Μαρκεζίνης μάλλον αποδοκιμάζει στο βιβλίο του), τουλάχιστον να μην το θεοποιούμε και να καταλαβαίνουμε τους περιορισμούς του, ώστε να το αξιοποιήσουμε σωστά και όχι τυφλωμένοι από τις μπροσούρες…

Εδώ τελειώνει η απάντησή μας, και θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον αξιότιμο ακαδημαϊκό, κύριο Βασίλειο Μαρκεζίνη, για την απάντησή του και τον διαδικτυακό διάλογο. Οι επιμέρους διαφωνίες μας δεν σκιάζουν ούτε στο παραμικρό την εκτίμησή μας για το πρόσωπό του και για τις γενικότερες θέσεις που πρεσβεύει. Ευχαριστούμε επίσης τους πολλούς φίλους που αναμείχθηκαν ως σχολιαστές στο διάλογο αυτό και συνέβαλαν στο γόνιμο προβληματισμό.




-------------------------------------------------------------------------------


(1)-Υπέροχο, αλλά δεν είναι πόλεμος, είναι τρέλα...Περίφημη ρήση του Γάλλου στρατηγού Bosquet, όταν στον Κριμαϊκό Πόλεμο αντελήφθη την εξόρμηση της Ελαφράς Ταξιαρχίας

(2)-Η στρατιωτική πεποίθηση ότι η επίθεση είναι τόσο αποτελεσματική τακτική και η άμυνα τόσο καταδικασμένη, ώστε η μόνη επιλογή είναι η επίθεση. Σ’ αυτήν αποδίδεται οι μεγάλες και μάταιες επιθέσεις του Α΄ΠΠ.

(3)-Τίτλος κύριου άρθρου αθηναϊκής εφημερίδας, το 1904, με το οποίο ο συντάκτης του συμβούλευε τον Κουροπάτκιν, Ρώσο αρχιστράτηγο στη Μαντζουρία, πώς να πορευθεί για να νικήσει τους Ιάπωνες.

(4)-"Διαταγή αποστολής στον ουρανό": σαρκαστικός όρος των γερμανών στρατιωτών του Β' ΠΠ για διαταγές αποστολών (κατ΄ουσίαν) αυτοκτονίας.

(5)-Θαυματουργό όπλο: Κατά τη τελική φάση του Β’ ΠΠ, ήταν ο όρος που χρησιμοποιούσε το Γερμανικό Υπουργείο Προπαγάνδας για να τονώσει το ηθικό των γερμανών, αναφερόμενα σε εξελισσόμενα όπλα που θα ανέστρεφαν τη φορά του πολέμου.

Διαβάστε περισσότερα...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP